Woensdag 21 juni 2000

 

 

Ik zit nu in de trein van brussel naar Den Haag. Ben net terug komen vliegen vanuit Minneapolis. Voordat ik daar verder op in ga, wil ik ff kwijt waar ik NU aan zit te denken.

 

Ik zit in een stoptrein en schuin tegenover me zit een man geestdriftig in een mooie folder te bladeren. Het is duidelijk dat het van een bedrijf is wat personeel zoekt. “Geen negen tot vijf baan”, “doorzetters” zijn de kreten die ik in grote koppen en kleuren kan meelezen. Ah, ik zie nu ook de naam “tjoice” een Belgisch bedrijf. De man heeft nog een onwetende en onschuldige blik in zijn ogen, ik schat hem op een jaar of 2 en dertig. Hij heeft een korte baard en een bril op.

 

“Kansloze” was de eerste gedachte die in me opkwam toen ik naar dit schouwspel zat te kijken. En meteen vraag ik me af; “Ben ik nu zo cynisch geworden?”. Het is ziet eruit als een IT bedrijf, waarschijnlijk detacheringt. De man maakt aantekeningen in een klein bloknootje. Hij ziet eruit alsof hij op weg is naar zijn eerste gesprek bij dat bedrijf.

Ik vraag me dan af, ben ik arrogant geworden, cynisch of is het gewoon zo dat er schapen en wolven bestaan. Maar ben ik een schaap en denk ik een wolf te zijn? Of ben ik inderdaad een wolf? Of heb ik gewoon ervaring opgedaan en is dit cynischme omdat ik een lange vlucht heb gehad en ik gewoon moe ben?

 

Mijn vakantie is verlopen zoals ik het verwacht had. Rustig, relaxed, veel gelezen, maar ook zijn hoogtepunten. Zo is de ‘Mall of America’ het grootste overdekte winkelcentrum op deze planeet. In het midden is zelfs een pretpark met achtbaan en ander van dat soort dingen. Enorm groot en weet je wat? Bijna overal ligt tapijt, en het is niet eens vies! Ik vraag me vol bewondering af hoe ze dat voor elkaar krijgen. Één van de hoogtepunten is in die mall. Op vrijdagavond ben ik daar samen met Neil (de man van mijn zusje) uit geweest. Jody was daar ook. Zei is een vriendin van Judith en ik had haar die dag daarvoor al gezien. Ook zij had meer met wat kennissen afgesproken in de tent waar ik de naam van vergeten ben.

 

Zoals veel dingen in Amerika was het vooral groot. De tent zelf was weer onderverdeeld in vier barren. Een centrale, waar ook videospelletjes zijn en waar de muziek niet erg hard stond. De Pianobar, waar twee vleugels stonden waar de hele avond live-comedy werd uitgeoefend. Een Flashbaxx bar, waar ze muziek uit de 80-er jaren draaide, en een 90ties bar waar ze de moderne muziek hadden.

 

We begonnen in het centrum waar ik ook missy ‘The Bitch’, Jill (een schoonheid), Beth (een apart verhaal, een enorm grote meid), Josh (Een beringbaarde gozer), en nog wat anderen waar ik de naam niet meer van weet. Al snel gingen we naar de Piano bar waar een aantal zich al rot meegezongen hebben en de rest van de avond zijn we in de FlashBaxx geweest. Daar hebben we gepraat, gesjanst en gedanst. Het mooie van die avond was dat ik enorm veel vrouwelijk aandacht te verwerken kreeg. Of het nu aan het ‘uitgaan in een ander land’ (lees bijvoorbeeld Keulen) te maken heeft, met het feit dat ik een buitenlander voor ze ben, of dat Amerikanen gewoon wat gemakkelijk toenaderbaar zijn weet ik niet, maar het was een goede ego-booster. Er is me meermalen gevraagd te komen wonen in Minesota.

 

Een ander hoogtepunt was de ontmoeting met Neil zijn ouders. Zij wonen ver buiten de stad op het platte (lees golvende heuvels) land. Naast dat ik daar een heerlijk ontbijt heb gehad (met Gravy, Toast, Eggs, Ham etc. Etc), heb ik gezien hoe je nu een paard van een nieuwe hoef voorziet, de mooie omgeving gezien om een 4-wheel motor, en geschoten met verschillende pistolen. Hier heb ik nog een foto van gemaakt. En ’s avonds in een lokaal authentiek restaurant gegeten in de middle of nowhere.

 

Mijn andere verhalen komen nog ik ga nu wegschrijven en wat anders doen (een aantal belletjes).