Dinsdag 25 juli 2000

 

Olla. Dat is hallo of zoiets in het Spaans. Ik heb net nog even een potje AOE gespeeld, want Marcel gaat morgen op vakantie, en dan komt er niets van, want het is alleen leuk om als een goed team te spelen.

 

Omdat ik wat verhaaltjes op het net wilde zetten heb ik dat maar gedaan. http://www.casema.net/~henrikop/verhaaltjes.htm

 

Stories contain adult material…. Hehe

 

Het eerste is een verhaaltje dat ik vrijwel direct geschreven heb toen ik uit Australie teruggekomen ben in ’96. Ik heb de taalfouten en onhandigheden zo gelaten alsdat ik het geschreven heb. Ik kreeg de neiging toen ik het zonet nalas wat dingen te wijzigen, maar heb het expres niet gedaan. Dit verhaaltje is FICTIE. Natuurlijk schrijft een schrijver ook voor een deel uit zijn referentie kader, maar dit is volledig uit mijn duim gezogen.

 

Het tweede is een gedicht die ik na al deze jaren nog steeds de moeite waard vind om te lezen. Het is nog steeds actueel….

 

Welnu, als er een moment is dat ik het moeilijk vind om te schrijven is het nu. Er gaan een hoop gevoellens door me heen en die gaan over 1 iemand, maar ik schrijf ze toch niet op. Niet hier, niet nu. Nu voel ik hoe gevaarlijk het is echt te schrijven. Het gaat allang niet alleen meer over mijzelf. En het gekke is, als ik het niet hier op kan schrijven hoef ik het nergens op te schrijven.

 

Vandaag heb ik mijn belastingen gedaan en naar de boekhouder gebracht. Het laatste moment, want het moet allemaal bij de belastingen binnen zijn voor 30 Juli. Maar goed. Nu ik vrij ben heb ik tijd om erover na te denken wat mijn volgende stap des levens zal zijn. Ga ik nog even door met de dingen die ik nu doe (en verdien daar veel geld mee), of kies ik meer de weg van mijn hart en ga ik werkelijk voor ontwikkelingswerk en het schrijven van verhaaltjes. De komende weken zullen kritische weken blijken, dat denk ik echt.

Elke dag voel ik die rem in mij en het excuus om een aantal andere dingen te doen. Maar zoals alles wat je zaait, zal het groeien. De gedachte (het zaadje) is er, weldra komt een moment dat het stekkie niet genegeerd meer kan worden. Laat me een voorbeeld geven:

 

Op Lanzarote werd de verleiding groot om te gaan roken. En dit terwijl ik zo’n maand of drie gestopt ben. Malinka rookt (shag!), net als haar vader. Als we uitgingen rookt iedereen. Maar dat is niet de reden, aangezien ik ook heb geklaverjast terwijl die jongens niet rookte, maar die avond speciaal wel (en mij dus ook continu aanboden).

Op een gegeven moment op Lanzarote stelde ik het me voor hoe het was om een sigaret te roken. Dat is het zaadje.

Toen ik stopte had ik namelijk een goede reden en een sterke motivatie. Dat zaadje wat die avond in me geplant was begon te groeien, snel want ik had ook een goede reden om weer te beginnen met roken. Ik voelde me nogal onzeker (jawel!), en dacht meer na over dingen dan me lief was. Op een gegeven moment wist ik dat ik het ging verliezen….. en smookte ik in een avond een pakkie Marlboro light weg. En lekker !!

Heb het kleine plantje direct twee dagen later met wortel en al eruit getrokken. Maar wat ik bedoel is dat als je eenmaal een weg inslaat met denken, je dat vaak toch niet stop kan zetten.

 

Een eeuwigheid geleden heb ik ook zo’n zaadje geplant. Meerdere zelfs. Het bleek alleen woestijngrond en dat zaadje heeft moeten ontkiemen in woestijngrond. Maar het is er, en gaat niet weg. De twee zaadjes zijn: Het helpen van andere mensen (wat voor keus heb ik als mijzelf helpen niet genoeg bevrediging geeft?), en het schrijven van verhaaltjes.

 

Van de week was ik bij mijn vader in Zoetermeer en hebben we het over thema’s gehad.

Zo was een directeur uit zijn omgeving overspannen geraakt. Wat bleek, dat was zeker niet de eerste keer. Een ander iemand is al aan zijn derde huwelijk bezig.

Een ander (dame) kiest steeds de verkeerde (cowboy) partners en klaagt daar steevast over.

Dat zijn in feite thema’s in je leven die steeds terug komen. Of Demon’s zoals Christina uit San Diego het noemt.

 

Wel, mijn thema is dralen. Ik zou er verhalen over kunnen schrijven. Weten wat je te doen staat, maar steeds andere dingen doen zodat je maar niet met dat ene belangrijke bezig hoeft te zijn, terwijl dat feitelijk mijn wens is.

 

Het is zo gemakkelijk om je leven met routines te vullen. Werk, overwerk, huis, relaties, familie, ontspanning, zorgen voor etc. etc.

En dan iedereen maar vertellen dat dat zo hoordt. Nou niet dus. Iedereen in de geschiedenis die wat betekent heeft, is het gelukt de routine te overwinnen, die te doorbreken en ondanks alle weerstand een droom heeft verwezenlijkt. Dromen zijn wensen, en wensen een mogelijkheid. Vanaf mijn veertiende heb ik al een soort dagboek bijgehouden, en mischien zal ik die ook eens plaatsen. Wat je in ieder geval zult zien is dat het nog steeds gaat over de dingen die ik nu nog veel schrijf. Ik zou willen maar ik loop te dralen………

 

Doe mij nu een plezier en schrijf op wat jouw thema is. Als je naar http://www.casema.net/~henrikop/opinie.htm gaat en op de ‘forum’ link klikt, kom je in mijn forum. Daar heb ik het onderwerp “Mijn thema is….” Reply en plaats daaronder jouw thema. Dit kan geheel anoniem, dus ik zou het erg waarderen als je de tijd neemt jouw thema te plaatsen…..

 

Nu heb ik nog steeds weinig over Lanzarote verteld. Sorry J