Dinsdag 5 september 2000

 

Pfff, soms zit het mee, en soms zit het tegen. Gisteren om half vijf ís middags ben ik gebracht naar Schiphol door Raymond. Daar werd al snel duidelijk dat mijn eerste vlucht naar Zurich enorm vertraagd was. Na ingechecked te hebben (koste me een uur), heb ik nog wat met Raymond gegeten en gedronken. Er was tijd zat immers.

 

Om negen uur (vliegtuig zou eigenlijk om 18:10 vertrekken), vertrok ik eindelijk. Maar voor Zurich werden we nog extra lang in de lucht gehouden ivm met drukte. Kortom, mijn aansluitende vlucht was allang vertrokken. Hoop heisa, aangezien wel honderd mensen hun vlucht miste, en het enige wat Swiss Air deed was een hotel regelen. Maar ik wilde niet van de luchthaven weg voordat ik wist wat er ging gebeuren. Als het aan hun gelegen had was ik pas op woensdag aangekomen. Met veel poeha ben ik op de wachtlijst gezet van een vlucht van Schiphol rechtstreeks naar Dar es Salaam, maar het was nog onduidelijk of er plaats zou vrij komen. Ik lag om half twee op bed en half vijf werd ik alweer gewekt en naar de luchthaven gebracht. Zodoende kwam ik op een vlucht terug naar Amsterdam te zitten. En was ik 18 uur later weer op het punt waar ik ook begonnen was. L

 

Enfin, de vlucht zat vol en veel mensen konden niet mee, maar omdat ik eerder op de lijst gezet was dan hun, kon ik toch op de laatste stoel mee. Ik was al behoorlijk moe en had alweer genoeg van vliegtuigen gezien. Nu zit ik halverwege de vlucht in het midden in mijn dagboek te schrijven. Nouja, het is maar een moment opname zal ik maar zeggen.....

 

Kijk, ik ben nog steeds een lucky bastard met Malinka. Echt een schatje en ik denk meer aan haar dan ik toe wil geven. Vind het ook een lekker idee om straks dan weer thuis te komen. Heb ik iets om naar uit te kijken. Ik hoop het in Tanzania ook naar mijn zin te hebben, maar als er niets is om terug naar huis te gaan, dan is dat alleen maar jammer.

 

Dat was dan het drama van het vliegen. Als je zegt dat je naar Tanzania gaat vind je altijd mensen die daar geweest, gewerkt, en gewoond hebben. Zelfs familie. Bij Ingrid (ze is familie maar uitleggen is echt veel te ingewikkeld; ik weet het zelf niet helemaal meer) heb ik samen met Malinka een boekje opgehaald met uitleg over de lokale taal daar. Swahili is een taal die niet alleen in Tanzania gesproken wordt, maar ook elders met diverse dialecten. Het boekje zou me wat basis moeten bijbrengen. Kan nooit kwaad om een paar woorden en zinnen te spreken. De hoeveelheid werk die ik moet doen is niet zo bijster veel, maar het is vooral de omgang met de mensen waar veel tijd in gaat zitten. Hun cultuur en mentaliteit is heel anders en ik moet daar snel mee om leren gaan. Ik heb al wat namen gekregen van mensen (mannen) waar ik mee te maken krijg, en een handleiding hoe ik daar mee om moet gaan.

 

Heb op Schihol nog een slof sigaretten gekocht met het voornemen deze daar soldaat te maken. Stoppen doe ik wel weer als ik terug ben. Nu voel ik me moe en gestressed en dan heb ik gewoon een uitlaat klep nodig. De weg naar succes moet goed worden geasfalteerd....

De laatste dagen ben ik ook door diverse opdrachtgevers gebeld en er ligt ook al een redelijk zekere opdracht bij Qua Raad in Amersfoort. Nu zie ik de laatste maanden dat er ook iemand is van Qua Raad die mijn dagboek leest. Ben nu onderhand nieuwsgierig wie dat nu is (laptob@planet.nl) J

 

Hmm, mijn ogen worden zwaar. Slapen gaat zo niet, maar wakker blijven evemin, ik heb onderhand het gevoel dat ik op een houte plank zit en vliegtuig stoelen zijn per definitie niet breed genoeg. En er is Godv$%#*@ geen film!!!

 

Als je dit leest in de maand september dan is het me gelukt mijn pagina bij te houden. Dit zal ik deze weken vaker doen....

 

Henri