Zaterdag 9 september 2000

 

Ik zit nu in mijn appartement in Dar Es Salaam te wachten dat Malinka mij terug belt op m’n mobiele telefoon. Bellen is me zonet pas voor het eerst gelukt, en god wat had ik haar graag eerder gesproken. Ben bang dat ik echt veel van haar hou!

Hier is eigenlijk alles zoals ik het had voorgesteld, maar ik kan het niet helemaal beleven omdat ik het zonder Malinka beleef. Ja, dit zou ik graag willen delen, en ik mis haar echt vreselijk, en geloof me, dit is nieuw voor me. De rest van deze gedachte hou ik voor mezelf of mail ik naar Malinka persoonlijk J...

 

Anyway, laat me kort wat vertellen over Tanzania, en eigenlijk in het bijzonder van Dar Es Salaam. Aangezien deze stad waarschijnlijk anders is dan de rest van Tanzania. Als je Amsterdam hebt gezien, is dat nog niet Nederland (dit geld ook omgekeerd).

 

Eerst de moeilijke kanten: Het is niet goedkoop hier. In ieder geval niet zo goedkoop als je het zou verwachten. En deze eerste week is mijn geld erg hard gegaan, ik zal me stijl echt aan moeten passen. Een biertje in een bar is mischien drie gulden, dat valt dan nog wel mee, ook een hoofdgerecht is op zich niet veel meer dan een gulden of twaalf. Maar gisteren hadden we een paar flessen wijn gedronken en deze bleken later fl 40,- per stuk te zijn. Soms stap je in een taxi en vergeet je een prijs of te spreken en is het ineens dertig gulden, of ga je met een paar lokale mensen wat eten en dan betaal ik natuurlijk. Of een pak cornflakes van fl 16,-. En een minuutje bellen naar Nederland (wat me vandaag dus pas voor het eerst gelukt is) kost zo’n 20 gulden per minuut!! Gebeld worden is een heel stuk goedkoper (iets om en nabij de fl 1,90 per minuut).

Er zijn hier ook nauwelijks telefooncellen en met bijna alle kun je niet naar het buitenland bellen. Ook geld opnemen met je pinpas bestaat hier niet, en geld opnemen met je credit card is niet alleen bijzonder duur, maar je moet dan naar de ene kant van de stad een cheque ophalen, die je in de bank aan de andere kant van de stad kan verzilveren. En zo zijn er nog tal van dingen die hier anders zijn.

 

Dan de goede kanten: Het eten is hier best lekker en ik heb nog geen problemen gehad met diarree. Water drink je hier niet uit de kraan, maar in ijsblokkjes zit vaak wel het gewone water en ik drink vaak de dingen met ijs. Ik eet ook in tentjes die er minder netjes uitzien, maar het lijkt hier redelijk goed te gaan, ben er natuurlijk nog niet, maar geeft me wel een goed gevoel. Het appartement waar ik zit ligt eigenlijk buiten de stad in een vrijstaand gebouw en is enorm groot. Als ik terug ben zal ik digitale foto’s op mijn site zetten. Meerdere slaapkamers, twee badkamers, een woonkamer waar je bijna in kan tennissen, een heerlijk douche, iemand die het huis schoon maakt –tenminste dat vermoed ik J elke keer is het weer schoon als ik terug kom van werk- en alles is afgesloten met horren en een klamboe boven mijn bed. Buiten smeer ik me in, maar binnen zijn er nauwelijks muggen. ’s Avonds is het dan ook warm genoeg om gewoon bovenop mijn bed te liggen zonder lakens. En nu de mensen. Ik heb een chauffeur die Fred heeft en ons overal naar toe brengt. Hij spreekt redelijk engels (en nu een paar dagen later weet ik dat hij vloeiend engels spreekt), en wil later een eigen business opzetten. Dat kan hij volgens mij ook, want iedereen kent hem. Als hij op de luchthaven komt (die best druk is), kan hij naar binnen lopen zonder paspoort. Als we ergens zijn en hij wacht op ons, komt hij altijd weer bekenden tegen. Hij heeft al een vrij lange tijd een vriendin waar hij mee wil trouwen, maar zij wil nog niet. In het algemeen zijn Tanzanianen vriendelijke mensen die toch best gemakkelijk te benaderen zijn. En zeker als je een stukje langer praat, hebben ze het ook over hun gevoelens en prive zaken, en dat verbaasde me eigenlijk best wel. Ik moet wel onthouden dat we hier in de grote stad zitten en dat het daarbuiten heel anders zal zijn, maar toch, het maakt dingen gemakkelijker en eerlijk gezegd heb ik nog geen ‘cultuur-shock’ gekregen. Maar de mensen zijn ook niet zo vriendelijk als dat iedereen roept die ook in Tanzania is geweest. En als je niet goed oplet wordt je net zo goed genaaid als in al die andere landen.

Als je een taxi in stapt voor een relatief kort ritje en je spreekt geen prijs af (meters hebben ze niet), dan betaal je ineens een forse prijs. Bestel je gezellig een fles wijn, en nog een en nog een, (ze laten hem zien voordat ze hem openmaken), dan blijkt ineens wijn van fl 40,- per fles te zijn. En ook hier wordt er wel eens wat overvallen enzo, en ik heb ook al een tasjes dief gezien. Leuk was alleen dat die niet zo goed was, hij steelde en rende vervolgens op de vlucht (hij werd door locals achterna gezeten) het ministerie in J.

Aan de andere kant moet ik wel zeggen dat de mensen veel met humor en een lach oplossen. Als je verteld dat ze je proberen te naaien en je dit lachend zeg, kun je een lach terug verwachten en is er geen probleem. Ook in vergaderingen kom je nooit snel tot zaken, de uiteindelijke beslissingen worden tussen neus en lippen door genomen, en het meeste is gewoon socialisen.

 

Ze hebben hier wel westerse producten, maar bijvoorbeeld brood is niet lekker, taai en er is geen goed beleg te krijgen. Gevolg is dat ik ’s ochtends fruit eet en wat cornflakes ofzo. ’s Middags lunch ik meestal in de vele restaurants, maar hoewel het eten lekker is, zitten er altijd frietjes bij en veel dingen zijn in een frituur gebakken, ben bang dat ik in plaats van afvallen nu juist zelfs aan zal komen. En ik heb weinig lichaamsbeweging, het komt er gewoon niet van, en ik ben nog niet bekend genoeg om de sportcentra’s gevonden te hebben.

 

Had ik al verteld van die koffer? Nou die kwam niet aan. Gelukkig had ik er twee en had ik de spullen verdeeld, maar het was best lastig en op een gegeven moment had ik geen schone spullen meer. En vandaag (het is nu zondag en ik hem Gita en Liam op het vliegtuig gezet) was de koffer aangekomen, en dat was een hele opluchting. Mijn grootste deel van mijn TicTac voorraad zat er namelijk in....

 

Oja, en de natuur is hier heel anders dan in Europa. Prachtige bomen en bloemen en ik wil heel graag naar een wildpark want dat moet heel bijzonder zijn. Gisteren naar een strand geweest, ook heel mooi, en het water was heel zacht en totaal niet koud. Verder uit de kust kun je duiken, maar dat heb ik (nog) niet gedaan.

 

Over het werk wil ik niet te lang schrijven. Ik werk op het ministerie en de juiste mensen heb ik gelukkig snel ontmoet. Nu werk ik voornamelijk samen met Godfried Ponera, de lokale man van de database. Er zijn hier leraren en scholen geteld en deze gegevens worden nu in de database gezet, mijn taak is om de database soepel te maken en rapportages te creeeren waarover management beslissingen gemaakt kunnen worden. Daarnaast zijn de donoren heel geintresseed wat er allemaal gebeurd. Het gaat goed, maar er moet ook veel gebeuren. Ik weet in ieder geval wel dat ik op het juiste moment daar was, en weet dat ik op dit moment er een belangrijke rol speel. Ik kan me wat dat betreft goed handhaven hier....

 

Liam is een Ier, Gita is een Nederlandse en samen hebben ze met nog iemand die hier niet is een bedrijf die wereldwijd aan ontwikkelingssamenwerking doet. Ze zijn hier al een paar jaar in en uit geweest, maar deze keer waren ze er maar een weekje. Vooral om mij en Jaap-Jan (een collega die voor 1 week over is) op weg te helpen.

De week zijn we verders met zijn drieeen en toen Jaap-Jan kwam, met z’n vieren steeds op stap geweest. Werk, Lunch, Avond eten en daarna soms een drankje (of we bleven lang bij het restaurant hangen) gedronken in een bar of terug in de appartementen.

Al snel werd duidelijk dat het wel klikte met ons vier, maar frapant waren de verschillen die Jaap-Jan en ik hadden tegenover hun meningen. Jaap-Jan en ik waren in een aantal zaken een stuk conservatiever dan wij, terwijl je mischien juist andersom zou moeten verwachten. Liam is 57 en Gita 46. Ze zijn allebei gelukkig getrouwd en hebben kinderen. Juist om die kinderen zijn ze mischien wel veel in het buitenland maar niet meer zo lang (en vaak juist kort) meer als vroeger.

 

Anyway, we hebben flinke indruk op ze gemaakt en willen ons zeker in de toekomst meer gaan gebruiken. Jaap-Jan is overigens 27 en verwacht een kind in December.

 

Okee, het nu zondagmiddag 13:30 en ik wil nog wat met mijn dag doen. Ik ga dalijk naar een internetcafe en ga proberen dit online te brengen.....

 

Henri

PS: Had ik al gezegd dat ik Malinka ongelofelijk mis?!? Dat is verreweg het moeilijkste van deze missie, no kidding!!