Vrijdag 15 september 2000

 

Heh heh, ik heb de internetverbinding weer aan de praat gekregen in het ministerie van onderwijs in Tanzania. Meestal was ik beperkt tot het gebruiken van Internetcafe’s, maar soms lukt het dus toch om via een lijntje uit het ministerie te komen. Traag.... Dat wel, maar hee, je kan niet alles hebben.

 

Ik zit hier bijna twee weken en eigenlijk is mijn werk hier af. Er zijn nog wat gesprekken en misschien moet ik nog wat presenteren, maar het eigenlijk werk is gedaan, en ik denk beter dan dat ze van te voren op gerekend hadden (en sneller). Ik zit hier zo’n beetje alleen met al mijn vrienden, want op vrijdag middag is niemand voorruit te branden en is iedereen waar ie niet wezen moet. Zodoende zit ik dus alleen in het kantoortje naast de ruimte waar elke dag vijf mensen formulieren in de database zouden moeten stoppen. Helaas, er zit niemand :-) . Ik kan ze het niet kwalijk nemen. Ik ben wel aan het werk (tja dat heb je met die stomme Hollanders) maar werd een beetje moe van al dat getyp in Engels, dus ik dacht “Kom laat ik eens in mijn dagboek schrijven”.

 

Ik zit ook wel weer ff-en in mijn after-lunch dip. Ken je dat gevoel? Heb je net lekker buiten de deur gegeten tussen de middag, moet je weer verder. En dan komt die vermoeidheid om de hoek kijken. Daar zit ook wel een tikkeltje verveling bij hoor. En als je in mijn hart kijkt, zou ik het liefst vanavond nog op het vliegtuig stappen naar Nederland. Wat!?!? Ja, maar om een andere reden dan om mijn situatie hier. Die is namelijk best goed, ik heb niks te klagen, en de mensen zijn lief. Nee, the one and only reden is Malinka!!

Ben echt verliefd op haar. Achterstevoren, ondersteboven, binnenstebuiten. Tjee, ik wordt helemaal gek van mezelf.

 

Listen carefully, I will only say this once....

 

Vanmiddag zat ik een broodje weg te werken in de “SubWays” Dat is zo’n intenationale broodjeszaak. Ik eet teveel friet en vet (daar doen ze hier nu eenmaal veel mee), en zo’n broodje geeft dan in ieder geval de schijn dat ik een tikkeltje gezond ben. Zo’n broodje kost dan trouwens wel fl 15,-. Welnu zat te kauwen en aangezien ik dat in mijn eentje doet was ik al snel in gedachten verzonken.

Ik merkte een verandering in mezelf. Ik ben er altijd op gericht niet thuis te zijn, in ieder geval niet in Nederland. Maar als ik nu naar mijn verlangens luisterde, voelde ik dat ik nu juist naar huis wil. Of eigenlijk niet naar huis, maar naar Malinka. En de liefde maakt in een klap een einde aan mijn ongelofelijk reislust. Natuurlijk misschien is dit maar tijdelijk en maakt liefde blind en en en, maar misschien ook niet.

Misschien breekt dan eindelijk het moment aan dat ik voor een leven in Nederland kies. Misschien was het wel de bedoeling dat ik verliefd zou worden om er dan achter te komen dat ik ook een leven kan leiden als ieder ander (dit laatste leg ik dalijk nog wel eens uit).

Maar, dit betekent ook iets anders. Dit betekent ook dat ik geen ontwikkelingshulp zal gaan doen. Het hoogste doel is voor mij altijd het helpen van anderen geweest, immers dat gaf toch veel meer bevrediging dan alleen maar mezelf tevreden stellen?

 

Kijk, en nu kom ik toch weer terug op Malinka. Een tijdje geleden vroeg ze me wat zij nu aan mijn leven toevoegde, een hele logische vraag. Ik leefde mijn eigen leven, had alles wat ik me wensen kan, heb leuke vrienden, familie en collega’s om me heen, dus ik kan me de vraag voorstellen (heb dat zelf ook vaak gedaan). Maar het antwoord is natuurlijk de liefde. Wat is er nu mooier dan liefde krijgen, en deze krijg ik van Malinka. Maar ik heb nog veel meer redenen om gek te zijn op Malinka, ik vind dat te intiem om te zeggen en het zit hem in kleine dingen, maar ze is in ieder geval heel speciaal voor me.

 

En om toch wat over mezelf te zeggen. Met de liefde komt ook wel weer een angst. Als ik iets heel lief heb, ben ik vreselijk bang dat kwijt te raken. Ik ben zogezegd een renner. Als het te moeilijk wordt heb ik de neiging me er voor af te sluiten, weg te rennen. Ik ben heel bang om commitment aan te gaan, want de angst om het kwijt te raken (of belazerd te worden) is groot. Vind het wel moedig om het op te schrijven, maar it’s the freakin’ truth.

 

Maar hoe gaat het nu verder? Ik terug in Nederland met de wens daar voorlopig te blijven. Tanzania heeft me op een aantal dingen positief verbaasd, maar wat ik heel jammer vind aan mezelf is dat alles zo gewoon voor me is. Voordat ik naar Australie ging voelde ik een grote spanning en alles wat ik mee maakte vond ik fantastisch. Nu kan ik er ook nog wel redelijk van genieten en het waarderen, maar het magische van vroeger is er af. Overal waar ik kom hebben mensen ook gewoon een leven zoals elke plek op aarde, en dat zie ik zo snel, en leef me daar zo gemakkelijk in dat dingen me stomweg niet meer verwonderen.

 

Veel mensen vinden het bijzonder wat ik doe, maar eigenlijk is er weinig bijzonders aan. Het zijn allemaal kleine stapjes die makkelijk te nemen zijn als je zover bent.

En als ik naar Tanzania kijk (en wederom ik heb natuurlijk alleen Dar Es Salaam en omgeving gezien), hebben ze het hier niet slecht. Natuurlijk zijn er veel arme mensen, maar ze leiden zover ik kan zien geen honger, vrede overheerst hier, en eigenlijk zijn hun omstandigheden niet heel slecht. Mensen zijn sociaal en groeten elkaar op straat en er leeft hier een veel groter ‘samen-zijn’, iets wat in Nederland nogal ontbreekt. Verders hebben ze daar de zelfde problemen als wij in Nederland, ze zijn mischien ietsje anders, maar komen op hetzelfde neer. Liefde is universeel :-)

 

Ach, waar het op neer komt is zoals Gita dit uitlegde, “Aan het begin van een nieuwe liefde moet je niet meteen zo ver en lang weggaan.” En ik denk dat dat de essentie wel raakt.

Je moest eens weten hoe onmogelijk lang een week kan lijken!! Ik ben eerder verliefd geweest, en weet wat houden van is, maar nu sta ik toch wel weer van mezelf perplexed hoe sterk mijn emoties zijn. Tja, dit soort dingen gebeuren je als je ze het minst verwacht.

 

En misschien hol ik mezelf ook wel voorbij. Moet ik me niet zo haasten en halsoverkop achter haar aan lopen..... Maar de verleiding is zo groot, en – oh – het is zo leuk.

Of misschien raakt ze snel op me uitgekeken, of misschien, of of of. Kijk, dat zijn dan die angsten weer. :-)

 

Had ik al verteld dat de natuur hier mooi is? Bijzondere bomen, heel gaaf. Ook veel vogels en bloemen. Muggen zijn er ook, maar niet bizar veel, als ze steken voel je het nauwelijks (hoewel je vreselijk ziek kan worden), en ze zoemen niet.

Maar nu zit ik met een dillema, en ik hoop dat Fred mijn chauffeur me er mee kan helpen. Ik heb hier mijn laatste weekend en ik moet beslissen wat ik ga doen. De opties zijn:

 

1)      Ik ga op Safari. Fred heeft een 4 wheel drive en wil me best naar zo’n park rijden. Het is wel ver weg, en ik moet daar blijven slapen. Georganiseerd kost dat zo’n zeshonderd gulden (safari met 1 overnachting), en dat wil ik er niet aan uitgeven. Weet dus niet precies over het hoe en wat.

2)      Ik kan naar Zanzibar. Een eiland voor de kust (anderhalf uur met een supersnel pondje, dus verder dan van Frankrijk naar Engeland). Het leuke van dat eiland schijnt de cultuur te zijn die Arabisch is, en mooie kleine dorpjes. Dit is al veel makkelijk te regelen. Gewoon pondje op, en daar verder laten leiden.

 

Persoonlijk voel ik meer voor de natuur, maar dat betekent wel dat Fred het weekend met me opgescheept zit, en ik met hem. We praten wel gezellig, maar slapen dan later ook samen in een tent. En ik weet niet of ie er uberhaupt wel zin in heeft. Niet dat ik me daar van aan hoef te trekken, maar dat doe ik lekker wel.

Zanzibar zal ook leuk zijn, maar betekent wel dat ik de echte natuur van Tanzania niet te zien krijg, en dat is ook weer zonde. Je leest wel waar ik voor gekozen heb..

 

Ik ga buiten even een peuk roken (in Tanzania rookt bijna niemand), dan zet ik dit op het net, en maak ik me laatste stukkie werk af, en dan is het weer weekend.

 

Om dan toch mijn belofte na te komen (ik schreef dat ik over iets later nog zou terug komen), hier is nog iets over het normale leven leiden en dat ik dat dan ook nog eens een keer kon doen. Het komt er op neer dat ik bewondering heb voor mensen die gelukkig en tevreden zijn. Een vriend van me, Mika, woont samen met Clemence, heeft net een nieuw huis gekocht en ik zie het gebeuren dat ze gaan trouwen en aan kinderen beginnen. 1 of twee keer per jaar nemen ze een speciale vakantie, en basically zijn ze happy. Als ik aan zo’n leven denk (of eigenlijk dacht) ga ik gruwelen. Ik heb immers een hekel aan zekerheid en vastigheid. De eeuwige onrust is er altijd al geweest (en na Australie alleen maar erger geworden), brengt veel plezier en avontuur mee, en als ik dacht aan het reizen over de wereld met een laptop onder mijn arm om verhaaltjes te schrijven werd ik helemaal enthousiast. Ik kon mezelf gewoon niet zien in een leven met een vaste baan in Nederland. En al zeker niet met vrouw en kinderen. Maar heb ik het idee dat ik dat nu misschien wel kan. Het kan zijn dat ik te snel conclusies trek en dat het meer een bui is. Het kan ook zijn dat het werkelijk veranderd en ik ook een ‘normaal’ leven kan leiden. Ik hoop niet dat dit stukje onhandig geschreven is, of dat het verkeerd gebrepen wordt, of dat het arrogant klinkt, maar dat is dan het risico van een online dagboek.

 

Malinka, als je dit leest... Ik hou van je!!

 

 

Henri