Zondag 15 oktober 2000

 

Het werd weer eens tijd, zal ik maar zeggen. Dat ik weer schrijf bedoel ik dan.

 

Malinka zit haar huiswerk te maken en ik zit op de bank te typen. Zij heeft tentames deze week, en voor mij zal het ook wel weer druk worden.

Omdat ik niet naar Tanzania kan ivm met planning en andere dingen is er een vervanging gevonden en die moet ik Dinsdagavond inwerken. Dan draag ik de spullen over en is het traject Tanzania in principe afgerond.

 

Ben nu in volle gang bij Qua Raad en dat gaat goed. Op zich is het meer van het zelfde (plannen bedenken en databasejes bouwen). Toch is de werkomgeving wel leuk en de opdracht redelijk uitdagend. En het moet binnen no-time af zijn, dus ook daar zit wel wat aardigheid in.

 

Heb vandaag nog spierpijn van gisteren. Gisteravond was weer n van die dagen dat ik s avonds echt zo moe was, dat ik de volgende dag (vandaag dus) vergeten was wat ik die avond gedaan had. De hele week had ik al weinig geslapen en moest ik vroeger op dan normaal. Eigenlijk werk ik pas een anderhalve week bij QR en ook dat was ik niet meer gewend. Zaterdag wilde ik uitslapen maar Mika wilde vroeg naar Belgie om daar wat vuurwerk te halen voor nieuwjaar. Daar had hij achteraf toch geen zin in en toen zijn we maar gaan klimmen in Berschgenhoek. s Middags afgesproken met Malinka (dat is dus al 2 keer sport), en s avonds ben ik gaan squashen met Michel.

Ik hoef me er dus niet lullig om te voelen dat ik errug moe was.

 

Vanmiddag voordat ik Malinka ophaalde ben ik (heel triest) naar de zonnebank geweest en nu is het onderhand al weer donker aan het worden en ga ik zo eten klaar maken. Jawel, en niet uit een plastic pakje. Sinds Malinka zondag meestal bij me eet, vind ik het ook wel weer leuk om te koken. Wat die zonnebank betreft. Het is gewoon dat ik moeilijk afscheid kan nemen van de zomer, en omdat ik me toch wel lekker voel met een kleurtje heb ik besloten die aan te houden. Als het niet meer natuurlijk eruit ziet kap ik er ook meteen weer mee.

 

Alles gaat dus eigenlijk wel zijn gangetje weer, en dat is precies het moment dat ik weer begin met denken (anderen noemen het tobben). Wat wil ik ook al weer? Waar wil ik zijn in vijf jaar? Wat wil ik bereiken? Is het leuk wat ik nu doe, en kan ik dat blijven doen?

 

Ik heb de dingen de laatste tijd aardig op een rijtje gezet. Ik heb geen antwoord gevonden, maar door dingen weg te strepen kwam ik erachter dat er n ding is dat ik nog niet helemaal heb uitgeprobeerd om daarmee te slagen.

Mijn laatste optie van de dingen die ik ooit bedacht heb, het iets waar ik al jaren mee loop en nooit de moed voor heb kunnen vinden er voor te gaan. Mijn laatste hoop en redding is....

 

Schrijven.

 

Ik heb het al duizend keer gezegd, en natuurlijk heb ik wat dingetjes geschreven. Maar nooit serieus. Nooit echt iets waar ik helemaal trots op kon zijn. Ik heb er nooit een gulden mee verdient.

 

Okee, de beslissing om te gaan schrijven wil ik wel nemen. Maar dan? Ik leef op ruime voet en kan dat nog even niet opgeven. Er moet dus voldoende geld binnenkomen. Stoppen met werken is dus geen optie.

Wat wil ik gaan schrijven? Nou, daar heb ik wel een beeld bij. Ten eerste fictie, het hoeft van mij niet echt gebeurd te zijn, en ik hou van mijn fantasie. Dus uiteraard verhalen. Geen journalistiek of biografieen ofzo.

 

Maandag 16 oktober

 

Het is weer maandag en na een verfrissende rit in de file zit ik nu bij Qua Raad in Amersfoort. Ik schrijf het even af, omdat er anders weer zoveel tijd over heen gaat voordat ik het plaats.

 

De hele zondag heb ik ook weinig gedaan. De energie die ik vorige week teveel had ik was niet moe te krijgen- moet ik nu terug betalen. Tenminste zo voelt het, want ik kan niet zeggen dat ik wakker ben.

 

Ik heb wat na zitten denken over mn leven en ben tot een aantal dingen gekomen die ik graag wil delen. Maar zit nu in de tijd van een klant, dus ik moet dit wat voorruit schuiven in de tijd. Ik heb hier trouwens een verdomd mooi uitzicht. Ik kijk uit over weilanden waar als het mooi weer is- luchtballonen landen. Ook als de zon laag staat geeft dit een spectaculair contrast. Als ik reis ben ik altijd op zoek naar dit soort mooie vergezichten. Tis maar dat je het weet dat ik soms een romanticus ben.

 

Henri