Zondag 16 januari 2000.

 

Ben net terug van Jeffrey, die is gisteren terug gekomen uit Indonesie met zijn vriendin en nog vijf andere vrienden. Ze zagen er lekker bruin uit.

Dan voel ik me weer bleek en kijk ik uit naar de dag dat ik weer naar de zon kan. Iedereen vraagt waarheen? En ik zeg; “Ik weet het niet.”.

Deze keer wil ik echt helemaal op de bonne-foi en me helemaal door mijn lot laten leiden. Misschien dat ik wat visums haal voor diverse landen, maar meer ook niet. Verders weet ik niet hoelang ik weg blijf. Zelf denk ik aan drie maanden, maar het kan ook één maand zijn, of een half jaar....

 

Was vandaag weer in een filosofische stemming. Gek genoeg stondik vanochtend met hoofdpijn op, en zoals ik me nu voel ga ik ook weer met hoofdpijn naar bed, maar ik voel me verders best goed. Mijn moes en haar vriend gaan disndag voor drie weken naar de carribean en daarom heeft ze m’n zus en d’r vriend en mij uitgenodigd te komen eten. Was lekker en gezellig en goed gesprek gehad met Nicole en Mamskibeat.

 

Ik heb voorlopig een doel voor ogen en eigenlijk is het ook een gevoel en een uitdaging voor mezelf. Ik zeg dat ik een boek zal schrijven dat over de hele wereld gelezen gaat worden. Weet nog niet precies de titel en de inhoud. Maar één van de titels waar ik voorlopig aan denk (voor één van de boeken) is “Henri’s woordenboek”. Elk hoofdstuk heeft 1 woord uit het woordenboek als titel met daaraan de beschrijving wat ik denk dat het woord betekent.

 

Denk dan aan de volgende woorden:   Medeleven, Geluk, Vrede, Liefde, Twijfel, Vriendschap, Fantasie, Lotsbestemming, Geloof, God, Afgunst, Nijd, Angst,  Dynamiek, Rust, Harmonie, Passie, Ambitie, Sex, Humanisme, Bedrog, Genade, Liefdesverdriet, Hoop. Mischien bij elk woord een kort verhaal. Daarnaast ook een logische lijn van begin tot eind. De kracht van woorden is dat ze een gevoel tot uitdrukking brengen. In elke taal bestaat het woord, maar in elke taal schrijf je het anders. Soms zijn er ook woorden die je niet gemakkelijk goed vertaald, hoe vertaal je bijvoorbeeld Agony? Wat ik in ieder geval naar voren wil brengen is het mooie van taal en het mooie van goede verhalen, die kunnen een hele wereld scheppen en je meevoeren. Als je goed schrijft, kun je al die beschreven emoties dan ook zelf voelen. Daarom hoe ik zo erg van lezen, en daarom schrijven. Als ik ergens toch een passie voor voel is het voor dat. Niet dat ik veel geoefend heb, en niet dat ik zoveel lees, maar dat komt dan ook een beetje door de omstandigheden.

 

Mijn hele leven leef ik al een beetje in een fantasiewereld en dat wil ik graag zo houden. Soms ben ik bang dat ik die fantasie een beetje kwijtraak. En twijfel ik aan mezelf. Twijfel is een slechte raadgever, dus dat doe ik dan maar niet te lang.

 

Anyway, dan is er nog een laatste stukje filosofie waar ik vandaag aan dacht:

Ik zat te denken over het ontstaan van het universum en van het leven en daarom het bestaan van God. Nu heb ik een aantal gedachtenspinsels waarvan ik niet weet of ik ze nu goed uit kan drukken. Weet wel dat ik ze goed vond, dus laat ik het eens proberen:

 

Eigenlijk is er één kracht die alles mogelijk maakt. Dit is DE energie die het bestaan van het universum kan rechtvaardigen (leuke voor een raadsel). Dit is de kracht die als EERSTE belangrijk is voordat de rest komt. Deze kracht is zwaartekracht. Zonder deze kracht is er geen samenstelling mogelijk! Op elk niveau van materie komt deze kracht voor en geld als basis voor alles. Van ion (en kleiner) tot ster. De TWEEDE kracht die nodig is (en aanvullend is) is beweging. Een beweging op zichzelf is geen kracht (immers, het kent alleen de zwaartekracht, de veroorzaker), maar moet wel degelijk een kracht zijn, anders valt alles uit elkaar. In een atoom zitten bewegende deeltjes, Zouden deze deeltjes niet bewegen dan kon het atoom niet bestaan. De combinatie van deze twee krachten veroorzaken straling. En deze is opzich weer een noodzaak om welk leven dan ook te veroorzaken. Nu zal ik de filosofie op dit stukje afkappen omdat ik het niet goed onder woorden kan brengen en hier niet op z’n plaats is.

Maar nu wil ik een stukje over ‘God’ vertellen (zoals ik het zie uiteraard). God kunnen we nooit bewijzen omdat hij nu eenmaal niet bestaat!

Eh? Maar ik schrijf vaak over god?! Er is wel ‘iets’ maar in mijn ogen niet zoals hij meestal wordt voorgesteld. Namelijk als een man (of mannelijk) en een karakter of in ieder geval met een persoonlijkheid.

 

Als je kijkt naar de ‘aard’ van het leven; cellen, celdeling, chemische samenstelling. Dan heeft dat niet iets van een persoonlijkheid. Als er een God is met een persoonlijkheid, dan is het iemand met grillen, neigingen, buien etc. (kortom; nogal menselijk). Het mooiste uit een menselijk leven is de dood. Ik zie de dood als iets warms, fijns en iets om naar te streven en als iets mysterieus. Een geheim wat NOOIT ontraadselt kan worden, dan zou er namelijk geen rede meer zijn om te leven. Neem dit overigens met een korreltje zout!! Ik spreek mijn gedachte uit, maar dat betekent niet dat ik zo serieus hierover ben en dat ik een zwaar denkend iemand ben, en dat valt best wel mee hoor J.

Ken je die zin “Als er een god bestaat, dan zou hij dit nooit toestaan”? Typisch iets wat je zegt als je de geschiedenis leest van de Holocaust (Schrijf ik dat woord goed?). Voor ons is die geschiedenis heel ernstig en vreselijk, maar in het ‘perspectief van de eeuwigheid’, betekent het niets, en het zal vaker gebeuren in de geschiedenis van de mensheid. Het gebeurd –op kleine en grote schaal- zelfs vandaag! Voor ons persoonlijk zijn zulke gebeurtenissen (in ons eigen leven) onschrijfbaar wreed en kan ik over  het gevoel en alles wat daar bij komt niet eens een voorstelling maken (kijk in de luxe waarin wij leven, of in ieder geval, ik leef). Alles wat leeft heeft bewustzijn en intelligentie, van de mier tot de mens. Wij vinden ons de enige intelligente wezens op aarde, en vaak baseren wij dat op onze kunde ‘knappe dingen’ te maken. Geen enkel weze op aarde is in staat een computer te bouwen. Dit noemen wij intelligent. Wij gebruiken techniek als een basis voor intelligentie. Maar als er een dier is, dat in staat is in harmonie, warmte en liefde te leven en in vrede te leven, is dat niet veel intelligenter dan wij? Ondanks het feit dat die niet kan bouwen zoals wij dat kunnen? Hebben wij een God en zo’n dier niet? I don’t think so. Het leven is niet willekeurig, mensen lijken op mensen, dolfijnen op dolfijnen. Dat feit bewijst dat er meer is dan leven alleen. Dat bewijst dat er meer is dan wat wij kunnen zien en waarnemen. Maar er is niet ‘iemand’ die keuzes maakt over hoe de dingen op aarde moeten lopen, zoals een politicus zijn land leidt.  Er is geen god die beslist over goed en kwaad. Die begrippen zijn door de mensen gemaakt en het ligt in onze aard om te geloven in een God, of iets dat over ons waakt.

 

To be continued.....