Dinsdag 16 november 1999.

 

Hmm, het is een vreemde dag geweest. Bepaalde dingen kan ik nu even niet kwijt, maar ik heb nagedacht over wat ik wel kwijt wil.

Het is tijd om te vertellen hoe het komt dat de dingen zijn zoals ze nu met me zijn, en één van de schakels daarin is Wilma.

 

Wilma is een meisje wat ik heb leren kennen bij een klant van me, Arcadis. Ergens eind Mei vorig jaar (98). Toen ik voor die klant kwam te werken en daar de eerste keer het gebouw in Arnhem binnen liep waren de eerste vrouwen die ik zag aantrekkelijk. De eerste was de receptioniste Linda. De 2e Wilma, die op een paar witte schoenen langs kwam sloffen toen ik op één van de stoelen bij de receptie zat te wachten op een solicitatie gesprek.

 

Op dit moment is de essentie niet het hoe en wat, maar meer hoe ik via haar weer in het heden terecht kom met mijn verhaal. Zij is in ieder geval de meid geweest die mij de grootste pijn in mijn leven heeft bezorgd. Die pijn was gelukkig maar erg tijdelijk en als ik nu de keuze had, vind ik het wel best dat het zo is gegaan. De herinnering aan haar is nu nog slechts vaag en er zitten geen sterke gevoelens meer bij.

 

Anyway, ze had een vriend en in het verleden heb ik zoiets altijd gerespecteerd. Nu deed ik dat ook wel, maar onverwacht liet zij merken dat de deur op een opening stond. Het begon met een onschuldig mailtje (stuur wat grapjes door en je krijgt vanzelf een dialoog).

Zij zocht een rede om mij bij haar te krijgen en haar computer was uiteindelijk het middel.

Ze heeft zich nooit schuldig gevoeld dat ze haar toenmalige vriend belazerde, en op het moment dat we wat kregen was het ook direct uit met haar vriend (JP). Een aardige gozer waar ik (en vooral zij) contact mee is blijven houden.

 

Één van de eerste keren dat we samen in een hotel sliepen (Op Papendal) was er een bijzonder moment. Een moment die ik ook vaak in mijn verhaaltjes gebruik, namelijk een tweesprong.

Helemaal in het begin besefte ik al dat Wilma en ik heel verschillend waren. Zij was meer de meid uit de volksbuurt, en ik, tja hoe zeg ik dat goed, ben gewoon anders. Maar ik vond haar toch erg aantrekkelijk en heb er verders altijd mijn liefde gegeven.Toch zat het van begin af aan niet goed. En in Papendal die morgen toen we elkaar pas net kende, wist ik dat en vroeg me af wat ik in godsnaam met haar moest. Zij stond zich op te maken voor de speigel en ik zat in een dip. Ze had in principe al gebroken met haar vriend (die haar graag terug wilde), en vond het lullig om haar alleen te laten. Aan de andere kant wist ik niet wat ik met haar aanmoest. Ik liep naar de badkamer om te zeggen dat ik het niet zag zitten en dat ik gewoon naar huis zou gaan. Net voordat ik wilde beginnen met praten zij ze iets en keek ze om. Ik slikte mijn woorden in en beloofde mezelf er later die dag op terug te komen.

 

Wel, zover is het niet gekomen en binnen korte tijd woonden we samen. Ik heb nog een tijdje in Griekenland gewerkt, maar dat was ook niets en toen ik terug kwam trok ik echt bij haar in. Ik werkte in Arnhem, dus het was een logische keuze. Daarnaast vond ik dat ik maar ergens voor moest gaan of ermee stoppen.

Voor een groot deel ging het goed tussen ons, maar elke maand gebeurde er wel iets en zei ik dat het beter was als we uit elkaar zouden gaan en dat ik het zo niet meer zag zitten.....

 

Hoe dit afloopt zal ik morgen schrijven. Jeff belde net dat we wat gaan drinken in Manus. Een cafe dat alleen maandag t/m vrijdag geopend is en waar veel zaak-en-lui komen. Wel gezellig en een beetje het stamcafe waar Jeff en ik afspreken als we wat willen drinken en praten.

 

Er zijn vandaag ook nog wat andere dingen gebeurd met betrekking tot ‘de meisjes die ik ken’. Ook dit schuift natuurlijk door  ;-)

Dan is er nog een laatste ding wat gebeurde en opzich bijzonder is.

Ik voelde me schuldig dat ik zoveel luxe heb en nog steeds niets echts gedaan heb voor de mensen die het veel moeilijker hebben. (Heb wel mijn gulden uit mijn boodschappen karretje gegeven aan een muziekkant die daar zat te spelen....).

 

See you tommorrow.... toch ?

 

Henri