Vrijdag 3 december 1999.

 

Ik zit in een crisis. Nu weet ik het zeker.

Vandaag was ik erg chagarijnig, en niet alleen omdat iets niet lukte en ik daardoor niet op schoot. De laatste dagen zit ik echt steeds te denken :’ Waar doe ik het voor?’.

 

Wordt ik rijk? So what.

Wordt ik de een zeer goede en succesvol programmeur, nou en?

Misschien wel een schrijver, oh?

 

Ik zie de zin van dingen dus niet meer in. Toch is zo’n crisis goed. Het goed net zoals een huilbui goed is. Na het ellendige gevoel komt altijd de opluchting. Nieuw inzicht, nieuwe frisse moed en een stukje rust. Dus wellicht dat het goed is, alleen voel ik dat nu niet zo.

Kom net terug van sporten en ook dat lucht op. Voel me weer fris en wakker en vooral gezond. Het is eigenlijk ook belachelijk dat ik me zo zinloos voel. Echt een luxe probleem, want ik heb alles wat ik me ooit maar zou kunnen wensen. Lieve en gelukkige familie, goede gezondheid, meer verdiensten dan ik verwacht had, een eigen plekkie, goede vrienden, aandacht van vrouwen zo nu en dan. Dus is het bijna schunnig dat ik loop te mauwen.

 

Ken je de piramide van maslov? Die bestaat uit een aantal lagen die behoeften voorstellen. Elke laag is weer noodzakelijk voor de daarop volgende. De onderste laag (Brede basis) zijn de noodzakelijke behoeften; eten en een dak boven je hoofd. De tweede laag is veiligheid en zekerheid (werk e.d.), de derde laag is liefde en waardering, de vierde is eigen waarde, en de vijfde het ultieme doel: zelf ontplooing. Dus zonder de onderliggende lagen kun je daar nooit aan toe komen. Maar dit concept is leuk en verouderd.

 

Toen ik achtien was ging het uit met Rowena, mijn eerste vriendin waar ik twee en een halfjaar verkering mee heb gehad. Mijn moeder had toen een Griekse vriend en die had haar een boekje gegeven over Griekse filosofie. Symposium heette het en het was een dialoog van Socrates opgeschreven door Plato. Dat boekje heeft me aan het denken gezet. Het was allemaal zo logisch, en als vanzelf ging ik ook over die dingen nadenken. In die tijd ben ik op vakantie naar Tunesie geweest. En nam een boek mee om te lezen en dat was “Niet morgen, maar nu” van Wayne Dyer (een aanrader overigens). Het leuke was dat ik een meisje leerde kennen Gaby, en die woonde in Maastricht (Gulpen om precies te zijn). Op vakantie had ik weinig gelezen en meer verzeild geraakt in de romandtiek J, maar terug in Nederland had ik met haar afgesproken en was ik naar haar toe gegaan. Zij moest wel werken (ze had een souvenir winkeltje daar), en ik ging met dat boek onder m’n arm een stukje wandelen, de omgeving is erg de moeite waard. Daar kwam ik een camping tegen waar ik tien jaar daarvoor op gestaan had met mijn moeder en zus. Dat bracht zoveel nostalgie naar boven (en gevoel van geluk), al die herinneringen die ik nog steeds weet.

Met dat gevoel ben ik toen gaan lezen op één van de niveau’s waar die camping uit bestond (gelegen tegen een helling met een mooi uitzicht en een zwembad). Tijd had ik zat en ik weet dat het boek toen ook uitgelezen had. Dat was een heel bijzonder moment. Ik voelde dat ik op een mijlpaal van mijn leven stond en besefte dat echt. Het was één van de gelukigste momenten uit mijn leven, en als ik mijn ogen nu dicht doe zie ik alles voor me, en voel ik een beetje van wat ik toen gevoeld heb.

Die twee boeken hebben zoveel indruk op me gemaakt, en toen dacht ik dat ik de hele wereld aan kon, en wist hoe het leven in elkaar stak. En juist die ontwetendheid maakte me sterk. Ik was overtuigd van mijn gevoel juist te zijn en dat gaf me kracht. Nu is het tien jaar later en ik ben eigenlijk geen meter verder gekomen. Wel meer ervaringen, helaas, niet veel geleerd J. Bijna dagelijks tuimel ik nog in die simpele vallen van verleiding en stupide gedrag. Jaag mensen weg die juiste zo de moeite zijn om van te houden en ben ik vooral met mezelf bezig. En het besef dat ik zo weinig opgeschoten ben, maakt het moeilijk om in iets heiligs te geloven. Een waarheid of inzicht die voelt als een verlossing. Juist de behoefte aan inzicht en groei en het gebrek daaraan geven me zo’n zinloos gevoel.

Het enige wat ik uit ervaring heb geleerd is dat morgen alles anders is. Wat ik nu voel, is niet wat ik morgen voel, en na elke depressie komt weer zonneschijn, maar misschien is het wel goed om zoiets nou eens tot de diepste diepte uit te zitten, om nou helemaal onderin die put te komen, zodat ik het licht weer waardeer als ik eruit geklommen ben.

En juist de kennis dat dingen zoals depressie tijdelijk zijn, laat me niet afglijden en houdt me dus steeds op een bepaald niveau die niet schadelijk is voor mijn welzijn, misschien met het gevolg dat ik nooit ech zal leren.

 

Poe, klinkt allemaal wel erg zwaar en persoonlijk, niet? So be it.

Ik kan me wel anders voordoen dan ik ben, maar ik wil daar juist vanaf. Geen spelletjes, geen toneel, gewoon de dingen van mezelf ‘as it is.’.

 

En één van de dingen die je van me aan kunt nemen: Van Tai Chi wordt (en blijf) je errug wakker. Het is over twaalven, maar  ben nog lang niet moe, toch moet Henri naar bedje toe.

 

Tot morgen,

 

Henri

 

‘Hoed u als u monsters vecht,

                        Opdat gij zelf geen monster wordt.’

Nietsche