4xs Forum
4xs Forum
Home | Profile | Active Topics | Members | Search | FAQ
 All Forums
 Algemeen 4xs
 Dagboek
 Dralen, maar niet lang meer

Note: You must be registered in order to post a reply.

Screensize:
UserName:
Password:
Format Mode:
Format: BoldItalicizedUnderlineStrikethrough Align LeftCenteredAlign Right Horizontal Rule Insert HyperlinkInsert EmailInsert Image Insert CodeInsert QuoteInsert List
   
Message:

* HTML is OFF
* Forum Code is ON
Smilies
Smile [:)] Big Smile [:D] Cool [8D] Blush [:I]
Tongue [:P] Evil [):] Wink [;)] Clown [:o)]
Black Eye [B)] Eight Ball [8] Frown [:(] Shy [8)]
Shocked [:0] Angry [:(!] Dead [xx(] Sleepy [|)]
Kisses [:X] Approve [^] Disapprove [V] Question [?]

 
Check here to subscribe to this topic.
   

T O P I C    R E V I E W
Henri Posted - 21 Feb 2003 : 17:36:11
Ik heb niet altijd een computer gehad, maar mijn eerste had ik op mijn 12e. Een MSX. Toen was mijn favoriete bezigheid al programmeren. Maar ik las ook veel, en ik had zoveel fantasie dat ik wist dat ik ook zou kunnen schrijven. Een keer combineerde ik het schrijven van programma's (programmeren) met het schrijven van een verhaal. Ik maakte een tekst-adventure. Op het scherm zag je een beschrijving van je omgeving en onderin je opties zoals Ga naar het noorden, westen. Of open de deur. Na zo'n actie kwam je in een nieuwe situatie terecht.

Op mijn 16e kreeg ik mijn eerste PC, de voorloper van de PC's zoals we deze nu kennen. Rete traag, en eigenlijk veel minder dan de computer die ik 3 jaar daarvoor nog had. Ook toen programmeerde ik weer en had ik zelfs een programmeertaal gekocht in de winkel. QuickBasic 4.5. Op deze computer schreef ik mijn eerste dagboek stukjes in WordPefect 4.2 (of een nog oudere versie). Ook schreef ik in die tijd (was toen onderhand 17 of 18) verhaaltjes. De Eunuch, De Grafheuvel, De tweesprong en Kapitein Haak.

De floppy's waar het op stond ben ik kwijt, maar als het goed is heb ik ze nog uitgeprint. Anyways, ik wilde toen al schrijven worden. Maar ook de wereld verbeteren, ontwikkelingssamenwerking opzetten, en zelfdenkende programma's maken. Als ik terug denk aan die tijd, voelt het aan als een heel gelukkige tijd, maar zelfs toen wilde ik meer doen dan ik deed. Daar schreef ik over. En juist die twijfel en uitstel waren mijn voornaamste thema's in mijn verhaaltjes. Dit omdat ik bestefte dat het ook de thema's van mijn leven zouden worden. In mijn grootste verhaal dat ik nooit heb afgeschreven -Adrain Betterworld- ging de (fantasie) wereld ten onder door het dralen van Adrain de hoofdpersoon. Dralen en het niet durven nemen van een beslissing. Angst en schuldgevoel. Maar ook de droom om voor iets groots bestemd te zijn.

In het verhaaltje 'Een dagje naar het strand' vertaalt dit gevoel zich in een man die op zijn 40ste in de spiegel kijkt en beseft dat er eigenlijk niets van zijn dromen terecht is gekomen. Van de week heb ik de trage film 'About Mr. Smith' met Jack Nicholson gekeken, en hij ervaart hetzelfde.

Dralen is dus mijn grootste draak. En ik ben er dus al bijna 15 jaar mee bezig. 15 Jaar !
In m'n gedachte zie ik mijn vooruitgang als een heel groot betonnen wiel dat langzaam draait. Zo langzaam dat er allemaal spinneraggen aan hangen en de ruimte donker is, ofwel vergeten. Hoe meer ik bezig ben met mijn doel te verwezenlijken, hoe sneller dat wiel gaat draaien. En als ik mijn lotsbestemming nader zal dat wiel zo snel draaien dat de grond zal trillen van de snelheid en de resonantie. Maar vooralsnog gaat het traag, trager dan toen ik 20 was.

Ik kan me voorstellen dat je wellicht denkt dat ik gek ben. Maar het is gewoon iets van mezelf wat ik vertel, en ik vind het niet eng om te doen. En al die maffe fantasie en geesteoog heb je nodig om een schrijver te worden, toch?

Heb je zelf niet het gevoel dat je sterke momenten hebt, en zwakke? Momenten dat je zeker bent van je zaak, maar ook momenten dat je jezelf een mislukkeling voelt? En dat de hele wereld er ook zo over denkt?

Op dit moment zit ik tussen het goede en het slechte in. Een tweesprong zeg maar. De ene weg leidt terug naar het pad dat ik al zolang bewandel. Redelijk effen, gelukkig (maar niet op de lange termijn), en zeker maar zonder verassingen. Het andere pad is onzeker, steil maar onduidelijk of dat nu omhoog of omlaag is, de weg van de meeste weerstand en minst begrip. Maar ook de weg naar winnaar of verliezer. En een weg waar moed voor nodig is.

Wie mij kent weet dat ik gruwel van een burgerleven, toch zien veel mensen mijn graag in die rol. Misschien om het voor hun zelf gemakkelijk te maken dat zij die weg gekozen hebben. Of misschien omdat ze van me houden en weten dat die andere weg dood loopt. Maar de laatste tijd gebeuren er wat dingen die me wakker maken uit de roes waarin ik verzeild ben geraakt. Ik wil de privacy van anderen niet schaden en bij mezelf blijven. Maar wat ik wil zeggen is dat ik niet langer wil dralen. Of zoals Eminem rapt "If you got one shot to seize everything you ever wanted, would you take it or let it slip away."

3 Maart krijgen Ferry en ik de sleutel van het kantoor wat we gehuurd hebben. En ook hebben we een naam voor de applicatie die we gaan bouwen Arcencus. "Don't use your senses, use Arcencus" . Elk vrij moment waarin ik het op kan brengen ben ik bij aan het leren. En hoewel ik geen snelle leerling ben, kan ik me wel redelijk vast bijten. Op zakelijk gebied sla ik dus een andere weg in, en gezien het tijdstip (oorlogen, slechte beurs, kwakkelende economie) zal dit een uitdaging blijken. Maar liever verliezen dan verliezen noch winnen....