4xs Forum
4xs Forum
Home | Profile | Active Topics | Members | Search | FAQ
 All Forums
 Algemeen 4xs
 Dagboek
 Schrijven...

Note: You must be registered in order to post a reply.

Screensize:
UserName:
Password:
Format Mode:
Format: BoldItalicizedUnderlineStrikethrough Align LeftCenteredAlign Right Horizontal Rule Insert HyperlinkInsert EmailInsert Image Insert CodeInsert QuoteInsert List
   
Message:

* HTML is OFF
* Forum Code is ON
Smilies
Smile [:)] Big Smile [:D] Cool [8D] Blush [:I]
Tongue [:P] Evil [):] Wink [;)] Clown [:o)]
Black Eye [B)] Eight Ball [8] Frown [:(] Shy [8)]
Shocked [:0] Angry [:(!] Dead [xx(] Sleepy [|)]
Kisses [:X] Approve [^] Disapprove [V] Question [?]

 
Check here to subscribe to this topic.
   

T O P I C    R E V I E W
Henri Posted - 01 Dec 2006 : 22:01:08
Ik lig in bed. Leon heeft een half uur geleden zijn laatste fles gehad en ik kan de slaap niet vatten. Ik denk aan mijn werk, mijn overgewicht en in de nacht zien de dingen er snel enger uit dan overdag. Toch voel ik me best goed, steeds ben ik dichter bij het moment dat mijn gedachten overgaan in dromen. Ik droom elke nacht. De sluimer neemt steeds meer bezit van me en ik laat me wegzakken… Totdat Cindy zachtjes tegen me zegt; “Ik twijfel over de trouwerij.”

Weg sluimer, met een klap schiet ik de wakkere werkelijkheid in. Adrenaline stroomt door mijn bloed. “Wat zeg je?!” zeg ik nauwelijks zacht terug.

“Nee gekkie. Je begrijpt me verkeerd. Ik wil wel trouwen maar niet zo groot. Ik wil niet zo in de belangstelling staan, en al die mensen, sommige ken ik niet eens.”. In het donker glimlach ik, Cindy ziet het niet. Dit is Cindy ten voeten uit. Ze zegt me dat ik af en toe te weinig iniatief toon, of dat ik vaak niet romantisch ben. Dan neem ik iniatief: Niet alleen neem ik haar een weekendje mee (op mijn aandringen), ik vraag haar ten huwelijk en heb de dingen daarom heen ook al geregeld. Locatie, ring, trouwen in de avond op het feest zelf, een ambtenaar om het te bezegelen. En dan komt na het enthousiasme de twijfel. Cindy twijfelt graag, en ik heb geleerd dat mijn mening er door duwen bij Cindy meestal het verkeerde resultaat geeft. Meestal, niet altijd, een dag na onze vakantie direct door naar Nijmegen leek een slecht keus. Zelfs van de parkeerplaats naar het park leek het de verkeerde kant op te gaan en heb ik bijna op het punt gestaan mijn kaarten te verkopen, maar uiteindelijk was het een super dag (http://www.4xs.nl/forum/topic.asp?TOPIC_ID=481) . Maar meestal loopt het niet goed af.

Eerst dacht ik dat het vooral om die aandacht ging. “Ik help haar daar wel overheen”, dacht ik bij mezelf, maar nu weet ik wel beter. Vandaag heb ik de Sniep gebeld en daarna gemailed naar de specialist Burgerlijke stand. Als ik je dus een trouwfeest beloofd heb… Daar kom ik nu op terug. Leuk overigens om die verschrikte reactie te zien als ik vertel dat Cindy haar twijfels heeft over de trouwerij. Ferry kon er wel om lachen. Die moet de laatste tijd wel vaker lachen om de capriolen van Cindy. Dan vraagt hij: “Waarom wil ze eigenlijk trouwen”, en ik zeg dan “Omdat ze dezelfde achternaam wil hebben als haar zoon. Niet als mij, maar als haar zoon.” Waarop hij vraagt waarom ik wil trouwen. “Ik wil ‘Mijn vrouw’ kunnen zeggen.”. Ferry vind dat kul. “Is cindy een vrouw?” vraagt hij. “Ja”, het enige antwoord dat ik kan geven.
“Is Cindy van jou?”, vraagt hij dan. Ook daarop zeg ik ja.
“Voila. Je kunt dus gewoon zeggen: Mijn vrouw.”. Simpel en geen speld tussen te krijgen.

Maar goed. We gaan gewoon trouwen, maar wellicht toch als een “kleinigheid” en een feestje voor de mensen waarmee we veel omgaan. Niets is zeker, we hebben nog niets besloten. Cindy vind het ook en vooral zonde van al dat geld, en ze wil genieten van Leon en niet met het trouwen bezig zijn. De ring is overigen gegraveerd en 21 September blijft gewoon staan. In juli 2007 moeten we overigens allebei ons paspoort vernieuwen. Jammer, want nu blijft er nog oude informatie jaren lang in dat paspoort staan. En we kunnen het niet uitstellen, want we gaan in ieder geval op huwelijksreis met Leon.

Terugkijkend op mijn vorige keer dat ik schreef. Mijn oma is overleden en begraven. Ze was nog een taaie het laatste moment en haar mis was in ieder geval erg mooi en speciaal. We hebben wel afgesproken dat we haar verjaardag toch elk jaar zullen aangrijpen om met de familie van mijn moeders kant in ieder geval één keer per jaar samen te komen.

Werk is ook een andere fase ingegaan. 2 Januari gaan we “live”, maar financieel moeten we er toch wel tegenaan gaan. Het geld is nu echt op, en dat maakt alles extra spannend. Ik ben heel nieuwsgierig hoe onze software het gaat doen in “The Real World”. Op sommige momenten voel ik me er erg goed over, op andere momenten vraag ik me wel eens af waar ik aan begonnen ben. 29 Oktober hebben we nog een presentatie voor familie gegeven. Dat was erg gezellig, maar we hebben ook geleerd dat onze manier van presenteren verre van sterk genoemd mag worden.

En dan het beste voor het laatste bewaard: Leon!

Ik zal proberen me in te houden en niet al te veel lyrisch los te gaan over hoe geweldig het allemaal niet is. Want geweldig is het. Hij maakt niet alleen een hoop mensen gelukkig, maar hij is zo makkelijk dat ik er verwend van wordt. Van de week hebben we hem zijn eerste fruithapje gegeven en gisteren zijn we met een potje bonen begonnen. Heerlijk! Hij heeft geen idee wat ie er mee aanmoet en het gaat er net zo makkelijk als het er in de eerste instantie in gaat. Hij kijkt alsof het erg zuur is en knijpt soms een oog dicht. Maar als ik met mijn hand wegga gaat zijn mond weer open en hij weet nu echt wel dat ie het kan doorslikken en dat het lekker is. Lachen doet ie absoluut niet meer naar iedereen, maar als ik met mijn “Koekaboera” speel gilt hij vaak van plezier. Als ik aan hem denk (iets wat ik overdag op mijn werk niet te vaak wil doen), dan zie ik hem breeduit lachen. Hij is van nature opgewekt en als hij huilt is het omdat we van hem weglopen of als ie echt vind dat we laat met z’n fles zijn. Aan hem denken is al genoeg om me gelukkig te voelen, en ik voel me elke dag gelukkig. Ik had zelfs in mijn meest positieve momenten niet gedacht dat het zo mooi en leuk kon zijn. Het is echt een gevalletje van meer krijgen dan je verwacht.

Als je twijfelt over kinderen wel/niet dan zeg ik echt vanuit mijn hart “ga er voor!”. Ik zou dit voor geen goud willen missen. Overigens ben ik zowieso een kindergek geworden. Ik vind het heerlijk om dat onhandige lopen te zien en kan genieten door alleen maar te kijken. Het geeft een veel mooier beeld van de wereld dan dat je in kranten leest. De wereld zit vol met liefde, de haat en nijd en ellende heeft echt geen overhand. Liefde voert nog echt de boventoon.

Maar goed. Nadat ik in bed lag en Cindy me liet wakker schrikken en we even gepraat hadden waren we weer stil en glimlachte ik in het donker. Unieke Cindy. Ze geeft overal haar eigen draai aan en ook daarom hou ik zo veel van haar….


Henri

~~~~
There's no place like 127.0.0.1