4xs Forum
4xs Forum
Home | Profile | Active Topics | Members | Search | FAQ
 All Forums
 Algemeen 4xs
 Leon
 19 December: Eerste echo

Note: You must be registered in order to post a reply.

Screensize:
UserName:
Password:
Format Mode:
Format: BoldItalicizedUnderlineStrikethrough Align LeftCenteredAlign Right Horizontal Rule Insert HyperlinkInsert EmailInsert Image Insert CodeInsert QuoteInsert List
   
Message:

* HTML is OFF
* Forum Code is ON
Smilies
Smile [:)] Big Smile [:D] Cool [8D] Blush [:I]
Tongue [:P] Evil [):] Wink [;)] Clown [:o)]
Black Eye [B)] Eight Ball [8] Frown [:(] Shy [8)]
Shocked [:0] Angry [:(!] Dead [xx(] Sleepy [|)]
Kisses [:X] Approve [^] Disapprove [V] Question [?]

 
Check here to subscribe to this topic.
   

T O P I C    R E V I E W
Henri Posted - 25 Dec 2005 : 11:19:15
Eindelijk is het zo ver! Maandag 19 December. We komen terug van Texel en kijken uit naar de avond. Pas als de echo goed is zullen we het vertellen. Niet dat we erg onzeker zijn, maar dan is het echt. Het enige wat we nu gezien hebben zijn drie (één keer van Moeders voor Moeders) staafjes met een streepje erop. Wel zijn Cindy's borsten gaan groeien en kreeg ze bandenpijnen en voelde ze haar darmen veel. Die bandenpijn vond ze eerst wat eng, maar toen ze las dat het normaal was, en dat het niezen pijn zou doen was ze gerust gesteld. Cindy doet echt haar best gezond te eten. Daarnaast rookt en drinkt ze niet. Het is wat je van een aanstaande moeder verwacht, maar zo netjes uitvoeren is een tweede en ik ben dus ook echt trots op haar.

We hebben het onze ouders en broer en zussen verteld, daarnaast zijn alleen Marcella en Mariska die het weten. Marcella omdat het de directe collega van Cindy is en Cindy heel pragmatisch bedacht dat als er iets geks gebeurde er iemand wist dat ze zwanger was. Mariska (en John) omdat ze langs kwamen, het vermoedde en het raadde. Ze hadden zelfs al een kadootje meegenomen.

Maar goed, we moesten om 19:00 in het ziekenhuis zijn en 's avonds hangt er een andere sfeer dan overdag. In de gang waar me moesten wachten hingen allemaal echo's en ook hoe een IVF behandeling in zijn werk gaat. Precies om zeven uur mochten we naarbinnen. Daar was een dame in een geblindeerde kamer en een machine met zowel een buik als een vaginale echo ding. Omdat ze nog geen elf weken was gaf ze aan dat een vaginal echo beter tot zijn recht zou komen, en uiteraard klinkt beter goed! Cindy had er ook al rekening mee gehouden en was daar dus niet zenuwachtig voor. Je voelt er verders ook niets van buiten de koude gel die erop zit.

Dan het moment! Direct al vond ze het en binnen 30 seconden zagen we het hartje kloppen. In de verschillende posities meette ze het, 3.7, 3.9 en 4.1 cm van kruin tot stuit. Als je een mooie positie had maakte ze daar een "fotootje" van. Ik heb wel eens echo's gezien, maar meestal waren die niet bijzonder duidelijk en moest iemand me vertellen wat ik zag. Hier was het heel duidelijk en was er weinig twijfel over wat we zagen. Ik raakte al enthousiast, maar voor mij was het grote moment dat toen we keken, de foetus ineens begon te bewegen zoals een baby beweegt. Onhandig maar wel echt bewegen. Daarna draaide het zich om met de rug naar ons toe. Dat was voor mij het moment dat ik besefte dat er een baby aankwam, en dat het allemaal vooralsnog goed zat!

Opluchting, en da's een lekker gevoel. Op de terugweg (het is vijf minuten lopen) waren we in een opperbeste stemming. En thuis begon de belronde. Eerst de mensen die wisten dat er een echo aankwam (we werden al gebeld voordat we kondenn beginnen met bellen)

Nu we wisten dat het goed zat zijn we ook helemaal "los" gegaan. Op haar werk heeft ze het ook meteen verteld en gelukkig reageerde ze daar heel positief op.

We hebben al best veel gehad, boeken, kleding, kaarten. Vooral de kaarten is bizar omdat mijn verjaardag en kerst er natuurlijk bij kwam. Zoveel kaarten had ik nog nooit gehad en gezien.

Als we alles gelezen hebben zijn we belezen en zullen we ons ook zondigen aan het geven van advies als er vrienden na ons zwanger worden. Want dat is echt grappig. Iedereen heeft advies en wil graag vertellen wat er ons te wachten staat. Ik weet redelijk zeker dat ik hetzelfde zou doen dus is het leuk. En vaak geeft het ook weer een gerust gevoel dat iedereen die fases doormaakt.

Maar goed. Op naar de echo scan's. De mooiste eerst

Hier zie je in één oogopslag alles. Armpjes en beentjes en een groot hoofd. Een ander ding wat me opviel was dat mensen vroegen "weet je al wat het wordt". Ook vrienden met kinderen. Op mijn wedervraag "wisten jullie het bij je eerste echo" dan weten ze vaak nog te vertellen dat ze het niet wisten. Het punt is dat dingen die zo duidelijk zijn nu, en waarvan je denkt dat je ze nooit zult vergeten, vervagen waarschijnlijk omdat er nog zoveel gebeurt na de eerste echo. Zoveel dat je blijkbaar vergeet dat je na elf weken nog niet weet wat het wordt. Het punt is duidelijk: We weten nog niet wat het word. Als we het weten is het geen geheim. En sterker nog we weten in principe de namen al. Niet definitief, maar we hebben een aardig idee.


Op deze echo zie je uiteraard het hoofd, maar ook de navelstreng is hier duidelijk. Over een week of wat kunnen die handjes het af en toe zelfs beet pakken. Want dat het een klein mensje is hadden we al gezien Daar verbaas ik me nog over.



Op deze echo zie je ook de navelstreng en een armpje. Het is vooral de eerste echo die ik leuk vind om te laten zien. Er spreken boekdelen uit.

Vanaf nu hebben we geen vaste ankerpunten. Om de vier weken langs de verloskundige. De volgende keer kunnen we misschien het hartje horen. En over een paar weken zal Cindy haar buik zichtbaar worden. Ook is dan de HCG niet meer dominant en komt Cindy haar energie terug en begint een prettig periode (als het goed is) tot zo'n beetje de zevende maand.

Ik zal blijven beschrijven wat we meemaken, als denk ik dat dit vooral bijzonder is over een jaar of vijftien als onze zoon(s) of dochter(s) nieuwsgierig worden naar de periode van toen ze gemaakt zijn. Gek genoeg voel ik nog niet de behoefte om een videocamera te kopen en zie ik mezelf ook niet de bevalling filmen. Maar misschien veranderd dat. Videocamera op een statief is natuurlijk wel een makkelijke manier, maar ik weet nog niet of ik/we dat wel wil(len)....
3   L A T E S T    R E P L I E S    (Newest First)
donschibus Posted - 27 Jan 2006 : 10:16:43
Jaja, voor jasper heb ik al het idealee carnavalspakje bedacht: dat wordt er een van superman! Mooie rode cape en slofjes eronder, dat wordt helemaal geinig! Dit jaar waarschijnlijk "rustig" carnaval. Naar de optocht in Waalre en zeer waarschijnlijk geen feest bij de "Bolhoedjes" in Eindhoven.

Ik neem aan dat jullie dit jaar weer overslaan...?! Snel maar weer buurten, want de buik van Cindy groeit al flink zo te zien en Jasper ook!
Henri Posted - 10 Jan 2006 : 15:44:37
Hehe, leuk dat je mijn forum na al die tijd gevonden hebt . Ja, de zwangerschap en kinderen krijgen zit vol met cliché, en daar krijg je pas wat mee als je het zelf mee maakt. Het leuke van kinderen krijgen is dat het iets bijzonders is -en ook een prestatie- terwijl de hele wereld je voor is geweest. Uiteindelijk moet je het ondergaan om het te voelen. Wellicht onderdruk ik mijn emoties op dit vlak; ik ben erg blij maar niet ontroerd ofzo. Toch denk ik dat die gevoelens zich dan op een andere manier uiten want de laatste weken heb ik last van mijn hart die veel slagen overslaat (bennet bij de doktor geweest, en die erkende dat er wel degelijk wat aan de hand is, hypochonder als ik ben). Emoties zoeken blijkbaar altijd een weg naar buiten en uiten is dan wellicht beter dan het rationaliseren wat ik doe.

Hoe is het met Jasper? Wellicht volgende maand met carnaval....



Henri

~~~~
Leven is alles en het enige wat je écht hebt. Dat inzicht plaatst de rest in perspectief. Zelfs het leven wat je geeft is niet van jou, maar bij jou.
donschibus Posted - 10 Jan 2006 : 11:52:40
[font=Verdana]Hallo love birdies....

Gisteren liet Martine me de echo's zien van jullie kleine-op-komst. Doet me weer denken aan de eerste echo van het vruchtje dat uiteindelijk is uitgegroeid tot onze zoon Jasper. Man, wat voelde ik een ontlading. Die zul je op een bepaalde manier ook vast gevoeld hebben. Het was toen echt; ik zag toen dat we een kindje gingen krijgen. Ik vond (en vind) het zo bijzonder. Dubbel tof natuurlijk is dat jullie kleine niet eens zo heel veel zal schelen met Jasper. Dus ook daar zullen dan wel weer logeerpartijtjes van komen...

De zwangerschap stond in het begin vooral in het teken van de verandering van Martine. Wat zij voelde, was voor mij natuurlijk nog ver weg en soms daardoor niet altijd even makkelijk te begrijpen. Maar ook dat veranderde, Jasper heeft er naar verloop van tijd flink op los lopen beuken, niet altijd even tot genoegen van Martine... Maar om het leven in de buik van je vriendin te voelen, zeker voor de eerste keer....

Waar het eigenlijk op neer komt, is dat je heel veel "eerste keren" zult gaan ervaren. Van de eerste bewegingen tot het eerste lachje een aantal maanden later. Het zijn, alleen als je terug kijkt vind ik, maar kleine stapjes, maar man, wat geven die alle een enorme kick!
Ik hoop dat je ze alle ook zo zult ervaren. Het is echt fantastisch.[font=Verdana]