4xs Forum
4xs Forum
Home | Profile | Active Topics | Members | Search | FAQ
 All Forums
 Algemeen 4xs
 Leon
 18 Juli 2006: De bevalling

Note: You must be registered in order to post a reply.

Screensize:
UserName:
Password:
Format Mode:
Format: BoldItalicizedUnderlineStrikethrough Align LeftCenteredAlign Right Horizontal Rule Insert HyperlinkInsert EmailInsert Image Insert CodeInsert QuoteInsert List
   
Message:

* HTML is OFF
* Forum Code is ON
Smilies
Smile [:)] Big Smile [:D] Cool [8D] Blush [:I]
Tongue [:P] Evil [):] Wink [;)] Clown [:o)]
Black Eye [B)] Eight Ball [8] Frown [:(] Shy [8)]
Shocked [:0] Angry [:(!] Dead [xx(] Sleepy [|)]
Kisses [:X] Approve [^] Disapprove [V] Question [?]

 
Check here to subscribe to this topic.
   

T O P I C    R E V I E W
Henri Posted - 21 Jul 2006 : 09:35:54
Ik ga proberen de gebeurtenissen van de laatste dagen op papier te zetten. Ik weet niet of het me goed lukt om te zeggen wat ik te zeggen heb, maar ik zeg dit: De laatste dagen waren de zwaarste in mijn leven. Ik spreek voor mezelf en vertel uit mijn perspectief.

Cindy en Febe de kraamhulp zijn nu een badje aan het vullen en ik zoek wat momenten om dit te schrijven. Ik heb lang nog niet iedereen persoonlijk gebeld en vaak heb ik de telefoon niet opgenomen, en hier kan ik in ieder geval iets laten zien.

Het begon allemaal zondagavond, nu een eeuwigheid geleden. We zaten nog buiten in het zomerse weer tot tien uur buiten te praten over wat komen ging. Ik had het laatste beetje witte wijn gedronken waar ik de laatste tijd weg van ben en toen gingen we naar bed en begonnen de weeen van Cindy. Blij verrast pakte ik de videocamera om dit vast te leggen en in mijn hoofd hoorde ik “It’s starts here and now”. Gelachten hebben we en om de acht minuten ging Cindy in een verkrampte houding staan. We wilde nog even een videoboodschap inspreken omdat dit onze laatste momenten samen zou zijn. De hele nacht hielden de weeen aan, maar de instructie was duidelijk. Pas om de vier minuten weeen van een minuut of langer en dat twee uur lang was het moment om te gaan bellen. Dat moment kwam niet. Het bleef om de acht minuten. Soms langer soms korter.

De volgende ochtend wel gebeld met de verloskundige, die was duidelijk. “Dit zijn voorweeen. Heel lullig, maar dat is niets. Je krijgt er geen ontsluiting van.”. We brachten nog in dat het wel hele lange voorweeen zijn en dat het meestal dan wegebt. Dit was toch anders? Toen de gehele dag ook de weeen aanhielden heb ik toch nog een keer gebeld of iemand kon kijken en of we iets voor de nacht konden krijgen. In de avond kwam de verloskundige om half negen. Ze constateerde toch 2 centimeter ontsluiting en heeft Cindy “gestript”. Inderdaad om een uur of één in de tweede nacht begonnen de ontsluitingsweeen. Er was geen ontkennen aan. Weeen zijn pittig, en zeker zo’n 2e nacht wil je even verlossing. Cindy had een pil voor het slapen gekregen, maar we wisten al dat het niet zou helpen. Af en toe voel je dan echt de wanhoop komen, maar Cindy ging gewoon door. Om één uur van de 2e nacht begonnen de echte weeen. Heel zwaar omdat er geen pauze tussenzat en het in één stroom doorging. Op dat moment weet je: Dit zijn de echte. Na 2 uur mochten we dan bellen maar hebben besloten het zo lang mogelijk te rekken. Verloskundige slapen ook het liefst in de nacht, en slapen konden we toch niet. Om vijf uur dan toch gebeld en Cindy had toen 7 centimeter ontsluiting, we mochten meteen naar het ziekenhuis en dat was een fijn gevoel. In het ziekenhuis waren de verpleegsters erg vriendelijk en behulpzaam en de verloskundige Rebecca kwam er ook snel bij. Ze had in de kamer naast ons ook een bevalling die net iets eerder zijn climax zou bereiken. Toen ging alles best rap en kon de bevalling beginnen. Af en toe trok Cindy het bijna niet en moest ik weer huilen. Ik heb de laatste dagen meer gehuild dan de 20 jaar daarvoor. Van uitputting maar ook van bewondering voor Cindy. Weeen zijn best pittig maar zolang is echt bruut. Gelukkig had ik ook een rol in bevalling, een deel is gedaan op de kruk omdat Cindy niet goed de weeen op kon vangen op haar rug. Zo’n kruk is geen pretje maar soms moest ze zich echt dan op mij terug laten vallen. Het persen mag niet langer dan een uur zonder hulp duren en uiteindelijk is het een uur en tien minuten geworden. Er waren momenten bij dat we dachten: Dit gaat niet lukken; er gebeurt niets. Maar de Rebecca en de verpleegsters bleven aansporen en de alternatieven zijn niet aanlokkelijk. Uiteindelijk is ze bevallen van Leon om 10:50, het vreemste moment in m’n leven. Surrealistisch bijna, uiteraard allemaal tranen, mijn tranen althans, Cindy is echt een bikkel. Bij de weeen denk je: dit is het heftig, van de bevalling weet je; dit wordt heftiger. Maar voor mij kwam de klap veel later dan dat. Om twee uur in de middag mochten we naar huis en zou mijn moeder, Nicole en de ouders van Cindy ons opwachten. Daarna kwam de kraamhulp voor de 1e dag, maar dat waren slechts enkele uren en door onze uitputting hebben we niet alles meegekregen. Dan ben je thuis alleen met de baby en gaat alles mis. Oppakken neerleggen, bij alles huilt hij en geen idee hoe te kalmeren. De eerste nacht hoefde de baby niets behalve als het lukt wat borstvoeding en uiteraard lukte dat niet zonder hulp. Frustratie moeheid, onzekerheid en het gevoel een totale kluns te zijn maakte zich van mij meester. Naast de bezorgdheid die we voelde was het natuurlijk bloedverziekend heet en moest de baby nog alle kleren aan en een muts op. En geen water of vocht die we toen konden dienen. Het waren de vreselijkste momenten in m’n leven. Maar door de moeheid en de nacht werd alles nog erger. Je kijkt dan ook voorruit en ik dacht “Ik kan dit niet!”. Zo’n groot respect had ik voor Cindy en alle moeders in de wereld (en vaders!) en verzorgend personeel dat elke keer als ik daar aan dacht ik weer moest huilen. In de ochtend zou om negen uur Febe komen als kraamhulp voor de komende week en ik heb nog nooit zo erg gewacht op bezoek van iemand die ik niet kende maar zo hard nodig had. Febe bleek echter ook eerst bij de verloskundige gewerkt te hebben en onlangs wederom voor kraamzorg gekozen te hebben. Ook heeft ze de borstvoedingscursusavond gegeven en dat was erg fijn. De eerste dag heeft ze ons vreselijk geholpen en ook de kans gegeven wat slaap te pakken. Maar er waren ook dingen die gedaan moesten worden zoals aangeven en een weegschaal halen. Overigens hebben we vandaag besloten niet door te gaan met borstvoeding. Het leverde zoveel stress op waar de Leon ook niet beter van word. Het is nu al weer vrijdag dat ik nu verder schrijf en ik moet dit snel afronden want ik ga dingen alweer makkelijker zien dan ze waren. Cindy heeft vannacht flinke last van stuwing gehad en vandaag hopen we er wat aan te doen.

Anyway, nadar Febe ons geholpen had, ik naar het stadshart was geweest voor aangifte en een weegschaal (Red Bull gaf me inderdaad vleugels), konden we in de middag voor het eerst slapen en dat was het omslagpunt. Die rust en de avond en nacht daarna waarin we best goed hebben kunnen slapen maakten een wereld van verschil!! Ik voelde me zoveel beter en blijer en Leon was in de nacht zo lief! Kleren verwisselen is nog niet mijn sterke kant en ik had hem flink overstuur gemaakt. Maar na wat vingervoeding en Cindy’s magische kroelsessie was ie weer happy en heeft hij veel geslapen.

Nu geven we flesjes en dat heeft toch ook zijn voordelen. Je ziet wat ie binnenkrijgt en maakt ons een stuk zekerder. Ik zal de komende dagen nog veel meer schrijven (hoop ik), maar wil vooral ook ff de foto’s kwijt.

Onze zoon heet Leon, is geboren op 18-7-2006 om 10:50. Hij is 52 cm lang en weegt (relatief voor zijn lengte weinig) 3140 gram. Geboortekaartjes gaan vandaag op de bus.


De eerste momenten na de bevalling met (onwennig) de baby op Cindy haar buik.


In tranen knip ik de navelstreng door.


Wegen


Zo zie je dat een baby al zo snel kleur krijgt!


Beginnen met borstvoeding, en dat lukte toen vrij aardig. Zie je hoe goed Cindy er al weer uit ziet? Ze is echt mijn wonderwoman!!


Zoals Cindy kijkt voelde we ons. We hebben strijd geleverd, maar die is nu voorbij en we zijn tevreden. Eerst dachten we dat weeen erg waren, toen kwam de bevalling, maar voor mij zat het breekpunt echt in de eerste dag en nacht.


Versierd.


Who’s your daddy Leon? haha


Hier lijkt hij wat op mij vroeger (evolutionair bepaald dat je denkt dat je kind op je lijkt als man). Overigens heb ik wat bewijzen gevonden van “mijn” genen zoals zijn grote teen en zijn kleine teen die scheef staat tov de rest! (foto van Leo)


Hier zie je het nog beter (wel veel foto’s van mezelf, maar dit komt wel goed met mijn volgende posts…)


Vooral erg moe van de bevalling.


Nog meer mij met Leon (foto van mijn moeder)

Snel meer, ik moet dit even plaatsen.

Maar buttomline is: Ik voel me nu weer lekker, maar dit waren de zwaarste drie dagen van mijn leven en ik had vreselijk onderschat wat ik allemaal zou voelen enzo. Ik was echt ff een emotioneel wrak….


Henri

~~~~
There's no place like 127.0.0.1
2   L A T E S T    R E P L I E S    (Newest First)
Henri Posted - 27 Jul 2006 : 09:33:40
Hey Peter,

Bedankt!! Gelukkig hebben we lieve moeders die ons helpen want inderdaad, alles draait om hem en dat is heftig voor iemand die alleen maar altijd aan zichzelf heeft gedacht . Maar goed, ik hoor ook dat een tweede daar nog een schepje bovenop doet, ondanks dat je weet wat je moet doen.

We zullen het allemaal maar gaan beleven....

Henri

~~~~
There's no place like 127.0.0.1
CasaSpider Posted - 27 Jul 2006 : 02:35:21
Henry en niet te vergeten Cindy, van harte gefeliciteerd met de geboorte van Leon.
Ik reageer wat laat, want hield je dagboek-pagina in de gaten. Vandaag toch maar eens de startpagina bekeken.
Het is me wat he, het 'krijgen' van een kind...
Wij waren dolblij dat de nicht van mijn vrouw bij ons was, zij heeft ons enorm veel werk uit handen genomen.
Het leven draait de komende tijd om de kleine, wen er maar aan.
Maar wat krijg je daar veel voor terug.
Nogmaals gefeliciteerd!

CasaSpider, El hombre de tu vida...