4xs Forum
4xs Forum
Home | Profile | Active Topics | Members | Search | FAQ
 All Forums
 Speciaal
 Dicht en schrijf
 De weg terug

Note: You must be registered in order to post a reply.

Screensize:
UserName:
Password:
Format Mode:
Format: BoldItalicizedUnderlineStrikethrough Align LeftCenteredAlign Right Horizontal Rule Insert HyperlinkInsert EmailInsert Image Insert CodeInsert QuoteInsert List
   
Message:

* HTML is OFF
* Forum Code is ON
Smilies
Smile [:)] Big Smile [:D] Cool [8D] Blush [:I]
Tongue [:P] Evil [):] Wink [;)] Clown [:o)]
Black Eye [B)] Eight Ball [8] Frown [:(] Shy [8)]
Shocked [:0] Angry [:(!] Dead [xx(] Sleepy [|)]
Kisses [:X] Approve [^] Disapprove [V] Question [?]

 
Check here to subscribe to this topic.
   

T O P I C    R E V I E W
Henri Posted - 12 Sep 2005 : 16:58:42
Ik kwam een stukje tegen dat ik een paar jaar geleden geschreven had om in de sfeer te komen een kort verhaal te schrijven om zodoende mijn "writer's block" te overwinnen....

Needless to say: Het is geheel aan mijn fantasie ontsproten en heeft geen enkele relatie tot mijn leven of werkelijkheid.

Met dit kort verhaal wil ik de weg beschrijven die de hoofdpersoon bewandelt na het eindigen van de relatie, maar er achter komt dat hij de relatie terug wil. Maar hij heeft wat dingen gedaan die zijn ex wellicht moeilijk kan verteren. Nu zal hij de stappen moeten doen om het vertrouwen terug te winnen, maar of dat gaat lukken...


Hoofdstuk 1: Het Nu

Met mijn handen zwevend boven het toetsenbord wachte ik op iets. Inspiratie? Of was het dat mijn gedachten afdwaalde naar Claudia? Mijn schouders deden pijn. Ik zat zo al een kwartier, en ik had niet het idee dat er de komende vijftien minuten wat zou veranderen.

Maar uitstellen kon ook niet. Het was vier uur in de middag en vanochtend was ik al achter de computer gedoken om te schrijven. Exact de houding waarin ik nu zat, was als een deja-vu al 3 keer eerder gebeurt. Vandaag.

Eerder had ik andermaal een bakkie koffie gehaald. Maar de sachets waren op, en als ik koffie wilde zou ik de deur uit moeten. Een goed idee, want het was mooi weer, maar het zou weer een vlucht worden van het schrijven.

Een Writer’s Block klinkt romantisch. De schrijver die altijd schreef maar ineens niet meer. Waarom? Dat weet niemand en de schrijver nog het minst. Erover lezen is leuk, er over schrijven is leuk, maar echt een writer’s block hebben is verschrikkelijk. Als schrijven mijn roeping was, dan zou het een goede reden zijn om zelfmoord te plegen. En daar zou dan weer over geschreven worden. Maar het is mijn roeping niet. Nog niet, of nog steeds niet. Hoe kan het mijn roeping zijn als ik nu half mijn leven er al last van heb? Kun je wel spreken van een block?

Mijn schouder begon serieus pijn te doen en ik liet mijn armen zakken. Ook mijn schouders liet ik hangen en gek genoeg voelde dat echt als een teleurstelling. Of niet zozeer een teleurstelling, maar zielig. Een loser gevoel.

Uit frustratie sloeg ik hard op mijn bureau. En nog eens. En bij de derde keer stond ik zo snel op dat mijn stoel bijna omvallend van me wegreed over de plavuise richting de salontafel. Ik draaide me om en voordat mijn stoel schade aan kon richten hield ik hem tegen.

Vrijheid is een mooie droom. Iets waar ik altijd naar streef, en wat ik mis als ik het niet heb. Maar als de vrijheid realiteit wordt, dan verdwijnt die droom en wordt het vervangen met een leegte. Maar goed, nu loop ik op de dingen vooruit. Claudia. Claudia was mijn gouden kooi. Ik zeg was. Niet omdat ze er niet meer is, maar dat we uit elkaar zijn, 2 maanden.

Het is zo mooi om vrij te zijn. Je kan opstaan wanneer je wilt, op je gemak naar de bakker toe wandelen om vers brood te kopen dat nog een beetje warm van de oven waarin het gebakken is. En dan met zo’n knapperige korst. Vers bakkie koffie erbij. Vrijheid is mooi, je gaat winkelen, beetje socialisen, sporten en niets moet, alles mag.

Maar zo is het niet met vrijheid. Aan vrijheid zit een venijnig randje. De droom vrijheid is anders dan de werkelijkheid vrijheid. Want ik loop niet naar de bakker, daar ben ik te lui voor. En ik blijf zo lang liggen dat ik hoofdpijn heb van het uitslapen. En al die kleine dingen die ik me voorneem, komt niets van terecht als ik werkelijk vrij ben.

Zo is het ook met m’n relaties. Je kan een wolf vangen, je kan hem in een kooi stoppen en voeren zodat ie tam wordt, maar hij blijft dromen van het bos. Als ik een relatie had, en het een gewoonte werd, dan vroeg ik me steeds weer af hoe het was om weer alleen te zijn. Lekker werken zolang ik wilde, schrijven aan verhalen, veel met vrienden afspreken. Sjansen flirten en dansen. En nooit weten waar ik die avond weer in verzeild zou raken.

De kracht van Claudia was (is) dat ze me altijd op het juiste moment kon verbazen. We hadden vorige winter een flinke dip in de relatie, er kwam sleur in, en ze wilde al voor het volgende jaar een grote vakantie boeken. Met mijn vrijheid in mijn achterhoofd, en de weerstand die ik voelde tegen zolang van te voren al weten waar je heen gaat, besloot ik niet te boeken. In plaats van de ruzie die ik verwachtte zei ze; “Misschien heb je wel gelijk. Als we het niet proberen, weet ik het nooit.”. Alsof ze aanvoelde of ik er een big issue van zou maken (en dat was ook zo).

Die kracht was overigens niet voldoende om me te doen besluiten een einde te maken aan onze relatie.

Een punt erachter
Naast de dansvloer zat ik met mijn vingers te knakken. Ik verveelde me en voelde me niet op me gemak. De alcohol sloeg niet aan, en ik wist dat het ook niet zou gebeuren. De discokleuren irriteerde me, en de muziek was veel te onpersoonlijk. Claudia dansde nog wel een beetje om me heen, maar ik bewoog steeds minder. Ik had net mijn sigaret uitgemaakt, maar stak dan maar weer een nieuwe op. Ik wist wel waarom ik het niet naar me zin had, maar ik kon het niet uitspreken. Als ik dat zou doen, zouden we ruzie maken, en zou de avond zeker onplezierig aflopen. Dan maar laten zien dat ik er niets aanvond en misschien konden we op die manier de tent verlaten en naar huis gaan. Ik wist dat Claudia wist dat ik er niets aan vond, toch liet ze het niet blijken en haalde nog wat te drinken voor ons beide aan de bar. Ik keek om me heen, maar met zo’n stemming als ik op dat moment voelde kon ik weinig, en er waren zelfs geen meisjes waar ik m’n aandacht op wilde richten.

Halverwege ons drankje stelde ik voor om naar huis te gaan. Ze verbaasde me door te zeggen dat het goed was. ‘Dit krijg ik later te horen’, bedacht ik me, maar was niettemin blij om te kunnen gaan. Tegen m’n zin ergens blijven ging volledig tegen mijn gevoel in. Opties zijn er dan niet. In de auto terug zeiden we niets. Kon ook niet, want ik was toch aangeschoten en moest op de weg letten. Thuis deed ik na de lichten ook de tv aan en zapte ik naar Discovery Channel. Claudia rommelde wat in het toilet maar kwam er daarna toch bijzitten. Zwijgzaam keken we naar een zwartwit versie van een documentaire over Charlie Chaplin. De nadruk lag op zijn ‘relatie’ met Hitler. Ik wist niet eens dat hij in die periode nog films maakte, maar de spanning op de bank werd groter. De uiting moest komen, de vraag was alleen wanneer en wie er zou beginnen.

“Waarom praten we niet meer?” vroeg ik tenslotte. Het bleef een tijdje stil. Ik verwachtte dat ze boos zo snauwen, maar dat deed ze niet. Ze draaide haar hoofd naar me toe zodat ik haar donkere ogen zag en antwoorde “Omdat je van me af wilt.”. Ka-deng. Het woord was eruit en het kwam niet eens uit mijn mond. Ineens was ik wakker en de alcohol ver weg. Eigenlijk alles was ver weg en ik twijfelde wat ik moest antwoorden.
“Zo is het toch? En daarom wil ik niet praten, want dat wil ik niet horen.”
Haar stem beefde, maar ze huilde niet. Nog niet althans.