4xs Forum
4xs Forum
Home | Profile | Active Topics | Members | Search | FAQ
Username:
Password:
Save Password
Forgot your Password?

 All Forums
 Algemeen 4xs
 Dagboek
 Writer's block
 New Topic  Reply to Topic
 Printer Friendly
Author Topic  

Henri
Administrator

Netherlands
915 Posts

Posted - 30 Mar 2002 :  14:56:43  Show Profile  Visit Henri's Homepage  Reply with Quote
Sinds gisteravond is het me gelukt twee A4'tjes te schrijven aan een verhaal dat ik al een jaar of vijf in mijn hoofd heb zitten. Het eerste stukje wat uit mijn vingers kwam was toen ik in Tanzania zat (ik heb dat toen ook op in mijn dagboek gezet:
http://www.4xs.nl/Private/dagboek/000920woe.htm )

Dat stukje heb ik weer opgediept en ben ik met veel pijn en moeite aan het verder schrijven. Nu is het zaterdag middag en Malinka zit achter haar huiswerk en ik zit weer te schrijven. Maar na een halve pagina kan ik niet meer.

Het verhaal zit in mijn hoofd en ik kan het zelfs afspelen als uit een film. Ik kan zelfs naar bepaalde scenes toegaan en deze gewoon bekijken alsof ik DVD zit te kijken. In cusco (Peru) heb ik dit verhaal in korte lijnen ook nog aan Jeroen en Marc verteld, en hun leek het toen een leuk verhaal.

Maar waarom kost het me dan zo veel moeite het op te schrijven? Voornamelijk komt het door mijn grammatica. Als ik het lees, leest het niet zoals ik het voor me zie. En ik realiseer me steeds weer dat schrijven net als andere dingen zoals Sport, of Uitvinden een vermogen is. Het iets wat je niet zomaar kan en een uitzonderlijke prestatie is. Aan de ene kant is dat goed: Als het makkelijk was kon iedereen het. Aan de andere kant heb ik het gevoel dat ik al met een levenslang Writer's block zit. haha, en dat terwijl ik nog nooit een schrijver ben geweest. Klinkt allemaal wat dramatisch, maar het is af en toe ook een zwaar gevoel.

Zoals ik al eerder geschreven heb. Stel je voor dat je jezelf een doel stelt. Dat je iets hebt waarnaar je streeft en je bereikt het. Wat dan? Schrijven is voor mij wel zo'n doel. Maar een ander doel van me was om veel geld te verdienen en zelfstandig te zijn. Nou, dat heb ik wel bereikt en dan denk ik: Wat nu?

Ik vind het altijd heerlijk om mezelf te verwennen. Ik ga belabberd met geld om, en als ik dan ineens weer veel geld had, dan wilde ik iets moois en duurs voor mezelf kopen. Maar ik ben onderhand uitgekocht. Ik zou niet weten wat ik zou willen hebben. Een ander huis misschien? Daar begin ik nu serieus over te denken. Maar ik wil ook vooruit kijken. Dalijk heb ik dat huis (=doel), en dan. Wat wil ik dan kopen?

Van de week vroeg ik me af of ik kon voorspellen hoe de toekomst eruit zal zien. Twintig jaar geleden was het moeilijk voor te stellen dat er zulke mooie spelcomputers zouden komen, en dat Internet zo'n belangrijke rol zou spelen (en gaat spelen!). Ook op het gebied van kleding en muziek. Als je nu videoclips ziet van een jaar of vijftien geleden, dan waren de mannen nauwelijks stoer, en zagen de vrouwen en dof en primitief uit. Nu ziet alles er veel strakker en flitsender uit, maar hoe kijken we daarnaar over twintig jaar? Dat lijkt dit misschien dof en onbenullig, maar dat is moeilijk voor te stellen. Ik bedoel: Hoe kan TV en spelletjes nu veel mooier worden dan ze al zijn?
Zodoende begon ik me dus voor te stellen hoe het er over twintig jaar uit ziet, en welke zaken dan belangrijk zijn. Want misschien moet je wel vooruit gaan kijken om met iets bijzonders te kunnen komen. Als je een gat in de markt wilt vinden moet je vooruit kunnen kijken. Het is net schaak. De winnaar is diegene die de meeste zetten vooruit kan kijken.

Vanwaar al deze op het eerste gezicht losstaande gedachten?

Ik heb het gevoel dat ik op een dood punt terecht ben gekomen. Geen inspiratie tot schrijven. Geen doelen in werk of geld of bezit. Ik ben wel veel bezig met filosofie, maar ik zie ook de beperking in filosofie. Het is als het bewijzen van het bestaan van God. Maar dat bewijs zal er nooit komen, en kan zeker niet bewezen worden met filosofie. Ik heb het streven naar een doel nu eenmaal nodig. Dat maakt me scherp en actief. En dit is het grootste verzet dat ik voel tegen het krijgen van kinderen. Ik zie het krijgen van kinderen als het eind van de strijd voor het verwezenlijken van een doel. Het krijgen van kinderen is het accepteren van het feit dat je tijdelijk bent en 'slechts' een doorgeefluik naar de toekomst. Je eigen strijd is gestreden en geloof je dan maar in de toekomst van je kinderen. Dit is de essentie van mijn probleem. Aan de ene kant streef ik het streven van een doel na, maar aan de andere kant zie ik de zinloosheid in van het bereiken van dat doel.

Wow, dit is geloof ik de eerste keer dat ik er zo dicht tegenaan zit. Het beschrijven van mijn probleem. En het is moeilijk voor te stellen dat niet iedereen hier mee zit. Het lijkt me zo universeel, en misschien is dit het grote onderscheid tussen mannen en vrouwen. Mannen die een zinloos doel nastreven en vrouwen die gelukkig zijn als je ze kinderen krijgen.

Nu is er collega op mijn werk, Jeroen. Hij is van de week vader geworden van een tweeling. Hij straalt van geluk en kan aan niets anders denken. Ik weet dat als ik kinderen zal krijgen, ik hetzelfde zal voelen. En juist dit is ook mijn grote angst. Ik ben zo gehecht aan mijn vrijheid en het denken in termen als vrijheid, dat kinderen voor mij de ultieme binding zijn van liefde, zodat ik me nooit werkelijk meer vrij zal kunnen voelen. Ik zou alles opgeven om er voor hun te zijn, maar ik weet ook dat dit een enorme belasting voor me zou zijn. De zorgen die ik me alleen al zou maken als ze alleen op pad zijn, als ik ze los zou moeten laten.

Dan is er nog iets waar ik nieuwsgierig naar ben. Henk, een wat oudere collega zegt stellen te kennen die bewust gekozen hebben voor het niet krijgen van kinderen. Ze hebben alles gedaan wat hun hart begeerde, maar nu ze wat ouder worden (Henk is zelf ook een stuk ouder dan ik ben), krijgen ze het gevoel dat ze iets missen. Het gevoel van alleen ouder worden begint aan ze te knagen. En ook dit kan ik me levendig voorstellen. Ik denk dat het in de mens 'ingebakken' zit om te streven naar voortplanting. Het is ook logisch. Als een 'soort' zich niet zou voortplanten zou het uitsterven en zo zit instinct dus niet in elkaar. Ik geloof dat het primaire doel van instinct is te overleven. En dat instinct dus betekent dat we ultiem gezien geen vrije wil hebben. Deze laatste zin schrijf ik alleen op om de filosofie van Spinoza te onderstrepen. Natuurlijk bepalen we veel dingen zelf, maar van bepaalde essentiŽle zaken zijn we gebonden aan iets dat dieper ligt dan de redelijkheid.

En al dit staat denk ik in relatie met mijn blokkade te kunnen schrijven. Zolang ik met deze dingen worstel kan ik het niet loslaten, en zolang ik het niet los kan laten val ik teveel in twijfels, en die twijfels beletten me te schrijven.

Ik vind het knap als je je door mijn spinsels heen hebt kunnen worstelen en dit nog steeds leest. Het was gisteren beestachtig lekker weer voor de tijd van het jaar, en Malinka heeft zelfs een kleurtje opgelopen terwijl ze zat te leren in de tuin. Ik heb over de boulevard geskate en weer wat weekselijkse dingen gedaan. Vanochtend heb ik weer mijn driemaandelijkse administratie gedaan en eigenlijk heb ik alles op de rit staan voor een zorgeloos Pasen! Malinka moet veel leren, dus wellicht dat ik mezelf er toch toe kan zetten om te schrijven. En ik denk dat het vanavond weer een race-avond wordt .

Henri
  Topic  
 New Topic  Reply to Topic
 Printer Friendly
Jump To: