4xs Forum
4xs Forum
Home | Profile | Active Topics | Members | Search | FAQ
Username:
Password:
Save Password
Forgot your Password?

 All Forums
 Algemeen 4xs
 Dagboek
 Geluk is geen project maar een houding
 New Topic  Reply to Topic
 Printer Friendly
Author Topic  

Henri
Administrator

Netherlands
915 Posts

Posted - 12 Oct 2004 :  23:58:14  Show Profile  Visit Henri's Homepage  Reply with Quote
Nee, ik bedoel niets hoogdravends met deze quote. Ik ben geabonneerd op een tijdschrift op mijn vakgebied (procesmanagement), en op de voorkant stond “Performancemanagement is geen project maar een attitude”, en ondanks dat ik niet zo van die gevleugelde uitspraken houdt, zit er toch wel wat in. Wat ik eruit lees is dat als je bijvoorbeeld aan kwaliteitsverbetering werkt dit niet als een project uitgevoerd moet worden, maar dat het gewoon een onderdeel moet zijn van je houding als bedrijf. En eigenlijk is dit een bruggetje naar het verhaal dat ik wil afsteken in mijn dagboek. Niet zozeer uit mijn leven gegrepen, maar meer een dump van wat mij zoal bezig houdt.

Ik ben een filosoof in hart en nieren, zou een schrijver willen zijn, en streef naar rijkdom om daar dan goede dingen mee te doen die mij een zin van het leven geven. De eerste kun je passief zijn, nadenken over de dingen en redeneren is al voldoende. Voor de andere zaken is moed, doorzettingsvermogen en motivatie nodig, en bij gebrek aan noodzaak, is het heel gemakkelijk om af te dwalen en in dralen te vervallen en mij o zo gevreesde eunuchisme. Dat laatste betekend voor mij het goed kunnen vertellen tegen anderen wat ze moeten doen, maar het zelf niet kunnen. Een figuurlijke eunuch dus. Maar goed, hoewel schrijvers de naam hebben negatief en depressief te zijn, ben ik dat nu zeker niet, en kan ik er lekker luchtig praten. Ik zit hier met een bak koffie, radio aan op de achtergrond, lichten gedimd en daaronder het gekabbel van mijn vaatwasser, en ik voel eigenlijk best goed. Ik wil iets zinnigs schrijven, maar steeds vaker merk ik dat ik een bepaalde tijd nodig heb om in mijn verhaal te komen. Dit is een voorspel voor wat ik dadelijk ga schrijven (na het schrijven in mijn dagboek).

Zonet bedacht ik me de moeder van alle vragen; hoe is het leven ontstaan op aarde? Of specifieker; hoe ontstond die ene cel die uiteindelijk het begin van al het leven op aarde was? Hoe kan iets doods, iets levends worden? De evolutietheorie (die uitstekend kort uitgelegd wordt in deze link: http://nl.wikipedia.org/wiki/Evolutietheorie ) wordt bewezen geacht, maar voor het raadsel van het ontstaan van de eerste cel is nog steeds geen geaccepteerde verklaring. Ook de theorie dat de eerste cel uit de ruimte is gekomen is niet interessant omdat het alleen maar het vraagstuk verlegd (immers hoe is die cel, of dat leven ontstaan).

Wat mij een mystiek gevoel geeft is het bestaan van de wil om te overleven. Elke organisme heeft de wil zichzelf in stand te houden. Elk plantje, organisme, cel, mens, dier, plant heeft een wil om te overleven. En dan laat ik euthanasie en die walvissen die zichzelf lieten aanspoelen op het strand even buiten beschouwing. Er zijn altijd uitzonderingen ontstaan uit verdriet, pijn, uitzichtloosheid en angst, waarbij iets of iemand niet de wil meer heeft om zo verder te leven. Maar zelfs dan stopt het hart niet vrijwillig en automatisch en hebben afzonderlijke delen nog steeds de wil om zichzelf in stand te houden. Die wil kun je instinct noemen, maar dan heeft een plant dus ook instinct. Maar goed, als ik in god geloof (wat ik dan ook mag bedoelen met ‘God’), dan denk ik dat je hem hierin moet zoeken. Wat ik wil zeggen is dit: “Er was een wil om te leven” anders was het leven nooit ontstaan. En misschien is de levenloze natuur (steen, water, lucht, vuur), toch een onderdeel van een grotere natuur, namelijk die van het universum.

Maar goed, hier houdt ik mij met liefde mee bezig. De laatste tijd ben ik heel erg rationeel, en geloof ik niet in leven na de dood, en het geloof achter de religie. En hoe harder ik rationeel doe, hoe meer ik zie dat het leven verder gaat dan mijn lichaam alleen. Elke keer als ik wat hoop komt het uit, elke keer als ik arrogant ben wordt het afgestraft, elke keer als ik roep dat ik iets zeker weet, dan bewijst het tegendeel zich. En elke keer als ik zeg dat er niets tussen hemel en aarde is gebeuren er van die toevalligheden. Ik dacht aan een meisje van vroeger (Carolien van de middelbare school, iemand waar ik weinig contact mee had en tien jaar niet gezien had), toen kwam ik haar tegen bij de kapper. Ik dacht dat ik een liedje van vroeger hoorde wat ik lang niet gehoord had, dat was niet zo, maar een paar uur later had ik heel even de radio aan op weg van Erbi naar de broodjeswinkel, en pats daar hoorde ik het. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Nu kan ik dat makkelijk afdoen met “veel nummers van vroeger zijn weer even in, wellicht hoorde ik het eerder op de radio, en werd het nu nog een keer gedraaid”. En Carolien woonde vroeger in de buurt van de kapper, dus om haar daar te zien is niet onlogisch, en zo kan ik alles natuurlijk weer op toeval schuiven. Maar juist hoe rationeler ik denk, hoe meer het lijkt dat er iemand op een wolk zit die denkt “Dat zullen we nog wel eens zien!”.

Als ik nog eens beroemd wordt dan ben ik bang dat ze me zullen afschilderen als een agnost. Hij zocht naar God, zoals zo velen….. ;-) Nee dat is dollen. Tussen het eind van de laatste alinea en deze zin zit ruim een anderhalf uur. Ik heb gekeken naar de finale van mijn Vieze Vette Verloofde en het was fantastisch! Zelden maak ik de spanning, hoop en verwachting mee met een programma op televisie zoals deze finale. Helemaal geweldig, ondanks dat het weer een stap verder gaat in wat fatsoenlijk is, en dat het vreselijk Amerikaans is. Het ontroerde me uiteindelijk ook, en eigenlijk kijk ik daarom televisie, om dingen te voelen. Als ik er niets bij voel (of leer) dan is het de moeite van het kijken niet.

En nu ik toch weer terug op Aarde ben, morgen heb ik mijn intake op de sportschool. De dagen worden korter en de kans op sporten in de natuur kleiner, en ik heb mij zelf een doel gesteld. Twee kilo afvallen in twee maanden tijd. Dat klinkt niet veel, toch zit er een gedachte achter. Ik ben van 88 kilo naar 85 kilo gekomen, maar het laatste half jaar is er weinig aan mijn gewicht veranderd. Een verandering is alleen mogelijk als ik nog wat verander. Mijn eet gewoonte erg veranderen lukt me niet (buiten dat ik verder best gezond eet, niet overdreven snoep, snoep ik nog wel, en eet ik niet voldoende fruit), dus dan maar op een gezonde manier vet verbranden en misschien mijn vorm er toch wat meer in brengen.

Morgen eet ik bij Cindy. We verzetten ons tegen een routine, toch is het moeilijk om onder een soort van routine uit te komen. Zij sport twee keer in de week, heeft nog wat andere dingen en meestal zien we elkaar één keer door de week en in het weekend. Door de week is dat in de avond uiteraard en koken we voor elkaar (afhankelijk wie naar wie komt). Wel aardig is dat we daar altijd de tijd voor nemen. Wijntje drinken samen koken in de keuken, kaarsjes aan, koffie erna en alles kassie an. Op de zondag zijn we ook vaak traag en doen we op zich niets bijzonders, toch vliegt de dag voorbij en ben ik zondag relaxed en klaar voor de nieuwe week. En erg druk maken we ons er toch eigenlijk niet om, die routine. Eind Oktober gaan we nog een lang weekend naar Lissabon. Nicole is daar met Jorg geweest een paar weken terug en vond Lissabon echt een hoogtepunt van de vakantie. Ook anderen heb ik erover gehoord en toen ik voor weinig kon boeken op de site van de KLM heb ik niet gewacht (nouja even dan, zoals je in de nieuwsberichten kan lezen).

Nu is het dan toch weer zo ver. Het is twaalf uur en ik heb alleen nog maar hier geschreven, van mijn goede voornemens is dus weer niet veel terecht gekomen ondanks dat ik de verleiding hebben kunnen weerstaan AOE te spelen. Toch is hier schrijven altijd voor mijn gevoel beter dan helemaal niet schrijven. Ik heb ook wat losse stukjes opinie en filosofie die ik snel probeer af te ronden. De ellende is vaak dat als ik een case opbouw ik zo sterk in kan leven in de voor en in de tegen van een stelling dat ik het gevoel heb dat zo’n stukje helemaal nergens heen gaat. Eén stukje gaat over Jan Marijnissen en mijn socialistische trekjes de laatste tijd. Het andere stukje over het belang van het gesproken en geschreven woord. En dat die manier van communiceren de huidige technologie mogelijk maakt.

Welnu het is tijd om naar bed te gaan, fit zijn is geen project maar een attitude….

Henri
~~~~
Always remember that you are absolutely unique. Just like everyone else
  Topic  
 New Topic  Reply to Topic
 Printer Friendly
Jump To: