4xs Forum
4xs Forum
Home | Profile | Active Topics | Members | Search | FAQ
Username:
Password:
Save Password
Forgot your Password?

 All Forums
 Algemeen 4xs
 Dagboek
 Leon 2 diper Koppen
 New Topic  Reply to Topic
 Printer Friendly
Author Topic  

Henri
Administrator

Netherlands
915 Posts

Posted - 03 Aug 2006 :  17:29:06  Show Profile  Visit Henri's Homepage  Reply with Quote
Tijd voor een verhaaltje over de laatste 2 ½ week. Ik heb een halve dag vrij genomen, Cindy ligt boven te slapen, Leon heb ik net de fles gegeven en bij moeiheid maar weer terug in zijn bed gelegd. Buiten regent en rommelt het en dus tijd om even wat te schrijven.

Van alle dingen die ik onderschat heb in mijn leven, heb ik niets zo onderschat als ik dit heb onderschat. Ongelofelijk, het was net een achtbaan van gevoelens, en een groot deel van de gevoelens waren nu niet de dingen waar je altijd over leest.

“Er ging een resevoir aan liefde open.”, “Geniet er maar van, voordat je het weet zijn ze groot”, enzovoort. Mijn werkelijkheid is een stuk minder romantisch. Ik heb best wat momenten gehad dat ik tegen het plafond aanliep en huilend in bed gelegen heb met de vraag in mijn hoofd “Waar ben ik aan begonnen?”. Ik ga het niet verbloemen en zal gewoon vertellen wat ik allemaal gevoeld heb. Misschien herkenbaar, misschien ter leering ende vermeak.

Maar allereerst zijn naam voordat ie achterhaald word. Ik had nooit gedacht dat luiers verwisselen geen straf is. Het leven met een baby is die vaak op van de rand. Je probeert zijn evenwicht zo min mogelijk te verstoren zodat het mogelijk is wat rust en slaap te krijgen. Dat ritme bestond uit; proberen Leon in slaap te krijgen met wiegen en troosten, bij het wakker worden verschonen, dan de fles en dan als het boertje kwam proberen of ie weer wilde slapen. Gevolg was dat halverwege de luier Leon wakker werd, dan ging hij bewegen, stimuleerde zijn darmen en als je de luier dichtplakte hoorde je een rectale zucht en zat zijn luier meteen weer vol. Ik had met veel verschoningen dus steeds twee luiers nodig. Erg grappig en vandaar zijn naam. Op een gegeven moment probeerde we te varieren door eerst de fles te geven en daarna te verschonen. Hij werd dan alleen heel erg wakker en slapen zat er dan niet meer in. Daar zijn we snel mee gestopt. Toch wordt het aangeraden de baby niet meteen na de fles te laten slapen…

Cindy noemde hem in het begin “De heerser van nummer 16”. En zo voelde het ook. Alles stond in het teken van Leon en hij bepaalde wat er gebeurde en wanneer dat gebeurde. Daar had ik het erg moeilijk mee. Vanuit mijn oogpunt ben ik het middelpunt van het universum en zo heb ik dat altijd gezien. Nu was dat centrum een tikje naar rechts verschoven, ofwel naar de wieg van Leon. Ik voelde echt alsof mijn leven afgelopen was en alles nog maar in het teken van het saaie leven van een ouder stond. Dit gevoed door uitputting en machteloosheid als hij uren achtereen kon huilen. Soms dreinerig, soms hardverscheurend. Gevolg was dat als hij in zijn bedje lag, je steeds gespannen zat te luisteren of het het begin van huilen werd. En dat huilen maakte me/ons wanhopig en dat “resevoir aan liefde” wat ik verwacht en op gehoopt had, kwam maar niet. Sterker nog, op veel momenten vond ik er weinig aan en voelde ik me depressief. Toen kwam ineens het laatste weekend waarin hij een engeltje was. Lief slapen en zelfs aandoenlijk als ie wakker was. De eerste momenten van een beginnende liefde waren aangebroken. Maar na het weekend leerde ik dat er goede en slechte dagen zijn. Op een gegeven moment liep ik wat te stuntelen en dat heb ik meteen 24 uur geweten. Dan lijkt ie zo geprikkeld (of heeft ie last van kramp in zijn buikje), dat het meteen een volle dag aanhoudt.

Op een gegeven moment zat Cindy er ook doorheen en was hij ontroostbaar. Ik zei tegen Cindy dat ze naar beneden moest gaan (het was begin van de avond en eten was er ook bij ingeschoten), en ik ben toen een boek gaan lezen naast de huilende baby. Overal hadden we gelezen dat je baby’s niet moest laten huilen, maar ik kreeg langzaam het besef dat huilen nu eenmaal een onderdeel van de baby is. Ik voelde heel hard mee met de baby en zag in dat dat geen zin had. Ik kon hem niet helpen. Het was een typisch geval van pech, voor de baby. Maar ik besloot er afstand van te nemen. Laat los wat je niet kan veranderen…. En toen voelde ik de klik. Het huilen deed me niets meer en ik ben gewoon gaan lezen. Na een half uurtje (wellicht korter, maar huilen lijkt altijd een eeuwigheid te duren), was zijn energie op en werd hij iets rustiger. Op dat moment heb ik hem lief toe gesproken met mijn nieuwe zelfverzekerdheid en inzicht en het werd snel minder. Ik voelde de kracht in me stromen en vanuit de loser-rol die ik had aangenomen besloot ik dat er maar één heerser is op nummer 16, en dat ben ik. Blijkbaar sloeg dat ook over op Leon en hij werd rustiger, en ik voelde ineens meer meer gevoel voor hem. Een beetje overdreven positief kwam ik beneden en probeerde Cindy te besmetten met mijn enthousiasme. Dat sloeg nog niet echt aan, en ze had het gevoel dat het wellicht een tijdelijke opleving was. Maar door mijn houding werd ze (gevolgt door een goede nacht en dag), voelde zij zich volgens mij ook steeds beter. En de kracht voel ik nog steeds. Cindy is wat voorzichtiger, maar als Leon door het lint gaat kan ik dat loslaten en eventueel laten huilen, wat mij betreft zelfs een kamer verderop.

Ik maak me niet ongerust. Zijn longen doen het prima en zolang ie huilt zal ie echt niet stikken. Als ie rustig wordt kun je altijd nog gaan kijken. Maar de afstand die ik genomen heb tot het huilen en eventueel niet lekker voelen, heeft me de mogelijkheid gegeven veel beter naar hem te kijken en te waarderen voor wat hij is. Een kleine prins die naast een mooie verschijning uiterst gezond lijkt. Soms merk ik al dat zijn ogen fixeren en zijn bewegingen worden steeds gecontroleerder.

Hij heeft slechte dagen, maar ook goede dagen en als ik foto’s zie van andere op vakantie met de kleine, of aan de overkant van het water waar ik af en toe ook een kleine zie, dan denk ik; “Het komt allemaal wel goed.”. En zo voel ik me nog steeds.

Niet alles is rozegeur en maneschijn. Mijn liefde voor hem is nog ver van “af”, maar ik geloof er in en zie weer toekomst. De impact had ik vreselijk onderschat, maar ik herstel me ook weer snel en accepteer en adopteer de nieuwe situatie. Nog even en ik heb weer een grote mond dat ik veel dingen met hem ga doen. Ik besef me dat een huilbaby heel heftig kan zijn (en er zijn momenten dat ie zes uur non-stop vervelend is geweest en ik denk dat we een huilbaby hebben), en dat de baby-tijd voor sommige heel mooi maar voor anderen een hel kan zijn. Niettemin ben ik nederiger geworden in mijn verschijning en heb ik meer begrip voor ouders/alleenstaande moeders en verzorgend personeel. Meer dan ooit besef ik dat ik best een verwend mannetje ben wat gesteld is op zijn luxe leventje en zich daarnaast ook nog slim voelt. Maar ik zal nooit vergeten wat de kracht van mensen kan zijn en hoe knap ik ze vind, en dat ik vol vooroordelen zit over mensen terwijl ik niet weet wat ze hebben meegemaakt.

In dat opzicht is het een hele bijzondere tijd. Een enorme investering en beproeving, maar hoe groter de moeite en inzet, hoe groter de winst die er te halen valt. Grote hoogtes waardeer je pas als je de dalen kent. Geen leven zo erg als een flauw leven. En steeds vaker ben ik blij met de keuzes die ik gemaakt heb, maar zeker niet altijd! En behoede me wat me nog te wachten staat.

Nu wil ik als laatste nog kwijt dat ik geen warme persoonlijkheid ben. Als ik me niet lekker voel ben ik niet gastvrij en aardig, het hedonistische, op mijn ego gerichte visie, zit er nog diep in, maar misschien dat het wat minder scherpe kantjes krijgt...


Henri

~~~~
There's no place like 127.0.0.1

CasaSpider
Nieuw forum-lid

Netherlands
13 Posts

Posted - 04 Aug 2006 :  21:44:51  Show Profile  Visit CasaSpider's Homepage  Reply with Quote
Een mooi verhaal Henri. Vol humoristische passages ook nog (The Force). Onze Diana huilt denk ik niet zo vaak als 2Diper-Leon maar ik herken wat dat betreft veel van jouw verhaal. Hebben we haar net eindelijk in haar bedje gestopt, gaan even voor de tv zitten, nemen een slok koffie en daar begint het weer...
Inmiddels hebben we wel een paar trucs, kijk maar of je er wat aan hebt. Ik heb heel wat tijd met haar rondgelopen, zij met haar hoofd op mijn schouders. Zingen helpt dan (ik kan niet zingen, maar toch helpt het). Beste lied: De Zevensprong (heb je wel gehoord van de zeven de zeven) dat heb ik zo'n 3000 keer ten gehore gebracht. Na tussen de 5 en 10 minuten sliep ze geheid!
Verder leg ik haar op mijn benen, met haar hoofd bij mijn knieen en wieg haar dan van links naar rechts. Hierbij zing ik tegenwoordig vaak slaap kindje slaap. Werkt ook heel goed.
Wij hebben denk ik het voordeel dat Lucy Diana de borst geeft, borstvoeding en het bij de moeder liggen zijn altijd periodes van rust en vrede. Zeker voor de man!
Veel succes voor de Heerser van nummer 16.
(En ook een beetje plezier)

CasaSpider, El hombre de tu vida...
Go to Top of Page

Henri
Administrator

Netherlands
915 Posts

Posted - 17 Aug 2006 :  20:06:58  Show Profile  Visit Henri's Homepage  Reply with Quote
Hey Casa , beter laat dan nooit, en ik zal je ook nog per e-mail inlichten.... Jij kan beter zingen dan ik, daar wil ik graag een objectieve commissie voor gebruiken om dat vast te stellen.

Maar goed. Ik dacht, laat ik ook es wat te gehore brengen, en ik heb gekozen voor slaap kindje slaap.P er sessie breng ik dat dan een keer of veertig ten gehore, en wat blijkt?!?!? Het is een freaking toverspreuk. Als ik maar blijf herhalen is het voor hem *onmogelijk* om wakker te blijven. Of hij doet alsof om mij maar te laten stoppen met zingen, gevolg blijft hetzelfde, hij valt in slaap! Echt bizar. Ik zal dalijk nog een stuk schrijven aangezien er veel positieve ontwikkelingen zijn, maar dit moest ik even kwijt.

Henri

~~~~
There's no place like 127.0.0.1
Go to Top of Page
  Topic  
 New Topic  Reply to Topic
 Printer Friendly
Jump To: