4xs Forum
4xs Forum
Home | Profile | Active Topics | Members | Search | FAQ
Username:
Password:
Save Password
Forgot your Password?

 All Forums
 Algemeen 4xs
 Dagboek
 The best way is with an old cliché
 New Topic  Reply to Topic
 Printer Friendly
Author Topic  

Henri
Administrator

Netherlands
915 Posts

Posted - 16 Oct 2006 :  11:55:23  Show Profile  Visit Henri's Homepage  Reply with Quote
Iedereen kent de zanger Fish. Misschien niet van naam maar wel als ik zeg dat hij Kayleigh heeft geschreven en gezongen in de band Marillion. Op zijn eerste solo CD staat als laatste nummer cliché. Dat hij een liefdeslied wil zingen dat speciaal is, maar dat jezelf uitdrukken vaak het best gaat met een oude cliché. Zo zijn er ook veel clichés als het gaat om baby’s. En hoeveel weerstand ik ook bied om eraan toe te geven: “Het wordt steeds leuker!”.

Leon is een held en hij maakt veel mensen gelukkig. Op de eerste plaats mij en Cindy. Maar natuurlijk ook onze ouders. Omdat mijn moeder oppast zie ik haar ook vaker en verstevigd het de band die we hebben. Af en toe ben ik echt in een jubelstemming en ik voel me vaak gelukkig. Liefde voelen is heerlijk en elke dag zijn er genoeg momenten om dat te voelen. Hoewel ik over veel dingen kan praten als er vrienden langs komen, of op het werk, als ik schrijf doe ik dat vooral over Leon .

Ondanks dat ie af en te huilt vind ik hem stoer. Hij heeft pit en doet de dingen op een charmante manier. Hij is een echte narcist, net als zijn vader. Als ik na het flesje voor de spiegel gaat staan heeft ie vooral oog voor zichzelf. Hij trekt dat een scheve lach over zijn gezicht die echt groeit. Als de meisjes daar later niet van zwijmelen, dan weet ik het niet meer. Overigens is hij niet scheutig met lachen. Je moet er vaak wel wat voor doen. Daar staat wel tegenover dat je je speciaal voelt als ie naar je lacht. Misschien beseft hij al dat het een handig middel is om mensen voor je wagen te spannen, hehe.

Leon is nog geen Michelin poppetje maar heeft onderhand wel wat vetreserves opgebouwd. Gevolg is dat hij steeds vaker steeds langer doorslaapt. Gisteravond had hij om acht uur zijn flesje en pas half zes de volgende ochtend de volgende. Als stelregel geld: Als het buiten donker is slaapt Leon. Gisteren voor het eerst ook een slaapzak uitgeprobeerd. Voor Leon is het namelijk sport om zo snel mogelijk de dekens weg te trappen. Nu het kouder wordt is dat geen goed plan. In zo’n grote slaapzak heeft ie zo’n klein koppetje, als ie dan ligt te slapen, smelt ik. Als ie in de box ligt kun je lekker met hem spelen, maar hij kan ook zichzelf best goed vermaken en dan denk ik echt; “makkelijker wordt het niet”. We zijn er erg dankbaar voor en vorige week was het terugkomavond van de zwangerschapsgym. Uiteraard met baby’s. Van alle verhalen was het verhaal van Cindy nog het best. Destemeer hebben we het idee dat we echt mazzel hebben gehad. Als we een 2e kind krijgen teken ik voor de bevalling zoals het met Leon ging.

Zaterdag avond waren John en Mariska op bezoek. Nina is echt een leuke meid geworden en in meer dingen zijn zij best wel een voorbeeld. Gelukkig wilde ook Nina goed slapen en hebben we tot half twee een hele gezellig avond gehad. We hadden ze een tijdje niet meer gezien en dus veel bij te praten. Ze gaan nu ook wonen in de commune, ehh – ik bedoel Nesselande, en dat lijkt me een goede keuze. Veel jonge gezinnen vestigen zich daar, dus een goede buurt om op te groeien.

Donderdagavond heb ik nog met Marlene gegeten. FF simpel naar de pizzaria dacht ik (was om de hoek bij Marlene), maar Italianen kunnen prima koken. De beste esspresso heb ik gedronken op Samos, maar dit was zeker een goede tweede plaats. Het klikt in ieder geval goed en we hebben altijd veel te bepraten. Zelfs over werk (en apen – ze doet een dag vrijwilligerswerk voor stichting Aap).

Cindy gaat nu regelmatig naar de sportschool en we wandelen veel. Ze valt af en krijgt haar figuur terug. Gestaag maar ik geloof wel dat dat gezonder is dan teveel in één keer.

Ik ben blij met het leven dat ik nu leidt en zie ook uit naar de komende tijd. Dit weekend even weg met z’n tweeen, en de volgende maand nog een weekendje met vrienden en we willen ook nog een lang weekend weg met Leon. Als hij zo makkelijk blijft kunnen we misschien in het voorjaar naar de zon. Het leuke van een kind is natuurlijk ook zijn ontwikkeling. De veranderingen gaan best snel en deze week wordt hij alweer drie maanden. We zijn natuurlijk best veel thuis, maar maken het daar ook gezellig. Soms luistert Cindy dan met een koptelefoon en een wijntje naar muziek en zit ik een spelletje te spelen. Of zitten we uren te tafelen, met of zonder Leon in de box of wipstoeltje. Vanavond ga ik pokeren en woensdag gaat Cindy met vriendinnen uit eten. Ik heb nog een vergadering in de avond en ook dat lukt allemaal. Waar ik naar toe wil is zeggen dat een leven als gezin misschien wel anders is, maar er is nog genoeg mogelijk. Ik kan echt met volle overtuiging zeggen dat de verandering me gelukkiger heeft gemaakt. Als ik naar Leon kijk kan ik me niet voorstellen dat hij anders was geweest. Hij had zo moeten zijn, zo voelt het echt.

Eén van de angsten die ik had was dat alles zo burgerlijk zou worden, of dat ik alleen nog maar over Leon kon praten, of dat ik me zou vervelen thuis, of zo erg gebonden voelen. Iemand die me niet kent zal vast vinden dat ik alleen maar over Leon kan schrijven en dus verwachten dat ik het nergens anders over kan hebben, maar als je me kent en met me omgaat zul je zien dat dat niet zo is (of ik ben er dan in ieder geval blind voor geworden), ik ben gewoon dankbaar dat het zoveel mooier is dan ik de eerste weken voor kon stellen. En ik neem me van harte voor om vaker op vakantie te gaan en lekker dingen met z’n drieeen te doen. Nu nog de makkelijke dingen, maar hoe groter Leon wordt hoe spannender we de vakanties gaan maken.

Marlene vroeg of de liefde die ik voor Leon voelde intenser voelde dan ik van te voren had verwacht. Mijn antwoord is: Niet intenser. Intens is heel direct en aanwezig en heftig. Mijn liefde en gevoel is meer robuust; dus duurzaam en continu. En elke dag komt daar een beetje bij. Zo is mijn liefde voor Cindy overigens ook; heel robuust. We zitten nog steeds veel aan elkaar en hebben echt veel aandacht voor elkaar. Klinkt wat zoet allemaal, of mooi weer spelerig, maar kan er niets anders van maken.

Zijn er dan ook nog nadelen? Tuurlijk wel. Door het ritme wat we gevonden hebben is er een duidelijke tweedeling tussen Werken en Thuis. Als ik werk ben ik daar mee bezig, als ik thuis ben alleen met thuis. Ik schrijf niet meer als ik thuis ben, kan me er niet toe zetten. Ik denk veel minder na en ben veel minder bezig met wat er nog gedaan moet worden. Maar of dat echt een nadeel is... Een ander iets is dat werk natuurlijk ook door gaat en zeker als ondernemer betekend dat soms meer dan 40 uur in de week. Op dit moment lukt het me niet en ben ik meer een werknemer die van 9 tot vijf werkt. Het is een fase, komt vanzelf wel weer verandering in.

Er is in ieder geval nog één cliché waar ik me tegen blijf verzetten en echt mijn best doe om hem nooit uit te spreken omdat ik het een k*tuitspraak vind: “Je krijgt er zoveel voor terug.”. Weet je waarom? Omdat het een valkuil is. Want als je er zoveel voor terug krijgt betekend het dat je dingen hebt ingeleverd en opgeofferd. Ik ben niets kwijt, ik heb alleen maar meer gekregen. Hooguit dat er wat bestaande dingen zijn die wat veranderd zijn.

Nouja, genoeg gezeverd. Dit is een dagboek, en dit zijn de dingen die me bezig houden en wat ik doe. Ik schrijf het voor mezelf opdat ik er later op terug kan kijken. Veel vakantiefoto’s bekijk je maar één keer en berg je op. Totdat je twintig jaar verder bent en ze fantastisch vind!! Net als met sommige sterke drank: Die worden pas bijzonder als er veel tijd overheen is gegaan....


Henri

~~~~
There's no place like 127.0.0.1
  Topic  
 New Topic  Reply to Topic
 Printer Friendly
Jump To: