4xs Forum
4xs Forum
Home | Profile | Active Topics | Members | Search | FAQ
Username:
Password:
Save Password
Forgot your Password?

 All Forums
 Algemeen 4xs
 Dagboek
 Een heel verhaal
 New Topic  Reply to Topic
 Printer Friendly
Author Topic  

Henri
Administrator

Netherlands
915 Posts

Posted - 27 Jan 2008 :  13:22:33  Show Profile  Visit Henri's Homepage  Reply with Quote
Het is nu zondag en het lijkt allemaal voorbij. Wat? Vraag je je misschien af, nou als je zin hebt zal ik het vertellen….

Het begon allemaal op vrijdagavond. Niet afgelopen vrijdag-avond, maar die een week daarvoor. Leon lag op bed, we hadden daarna pas gegeten en na het eten elkaar wat extra speciale aandacht gegeven. Cindy wilde nog wat muziek luisteren en ik ben naar de buurman PJ gegaan om daar nog een bakkie te doen. Deniz was naar de film. Toen ik om een uur of twaalf naar huis liep, zag ik dat het licht op de gang boven aan was. Leon was dus wakker geworden. Toen ik binnenkwam liep Leon rond en was Cindy het bed aan het verschonen. Hij had zich ondergekotst en een spuitluier. De buikgriep was bij ons aangekomen. Leon naar bad gedaan en daarna was hij zeer levendig vrolijk en heeft nog een tijdje gespeeld. De volgende ochtend merkte hij pas dat hij dus ziek was. Zo ziek als ie was heb ik hem nog niet meegemaakt. Hij had geen energie meer om te spelen en wilde alleen maar op schoot zit, op mijn arm, tegen me (of tegen Cindy) aan en niets meer zelf doen. Hij wilde nog wel drinken, maar eten niet omdat ie daar direct een spuitluier van kreeg. Uiteindelijk zijn we het weekend het huis niet uit geweest, de dagen erna ging het wel iets beter, maar op een gegeven moment wilde hij ook niet meer drinken en dan wordt het listig. Dus elke keer ook als ie in de nacht wakker werd, dwongen we hem om een paar slokjes te nemen zodat ie niet zou uitdrogen. Uiteindelijk is dat ook niet gebeurd, maar het was allemaal erg intensief. Maandag heb ik nog gewerkt, maar ik voelde me niet lekker die dag. Kotsen doe ik niet, dus ’s nacht begon het met de WC-loop. Dinsdag ochtend was dat dus en dinsdag avond was ik er weer vanaf. Was helemaal leeg en 2,5 kilo lichter. Toen dacht ik dat we het ergste gehad hadden. Omdat ik zo verzwakt was kwam alles op de schouders van mijn heldin, mijn vrouw, mijn Cindy terecht. Gelukkig dat zij niet ziek is geworden anders was het echt penibel geworden. Cindy moest wel werken en dinsdag en woensdag is mijn moeder er geweest. Zij weet Leon altijd wel weer aan te sporen en ze hebben het best naar hun zin gehad. Ik heb maar op bed gelegen. Woensdag had ik dus geen buikgriep meer, maar het drinken en eten wilde maar niet lukken. Ik wilde mijn maag niet van streek maken en deed rustig aan. Ik voelde echt een knoop in mijn buik en had steeds minder energie. Woensdagavond heb ik een paar slokken groentensoep genomen en dat viel heel zwaar. Kon er nauwelijks van slapen en gevolg was dat ik donderdag nog minder at. Had genoeg vocht binnen maar per dag ging er nog een kilo af. Op mijn “lichtste” punt was ik bijna 6 kilo kwijt!! Maar goed, zoveel detail is ook niet interessant, maar donderdagavond kreeg ik het. Pijn. Veel pijn. Mijn maag leek in een greep genomen en het leek alsof deze geen aansluiting meer had naar mijn darmen. Heel gemeen gevoel en een opgeblazen buik. Kon er niet mee liggen, maar ook niet zitten of lopen. Uiteindelijk werd ik er gek van en heb ik de nachtdoktor gebeld. Cindy kon bruistabletten bij de nachtapotheek in het ziekenhuis halen. Deze hielpen niet en hadden als bijwerking dat ik er hallucinaties van kreeg. Overdag had ik nog Super Mario Galaxy gespeeld en die poppetjes die dansden om mijn maag heen. Op een paar dommelmomentjes heb ik niet geslapen en pas toen het licht werd ging de pijn weg. Vrijdag was het. Omdat ik het gevoel had dat het nu wel beter was ben ik niet naar de doktor gegaan. Die avond (na weer niet eten en alleen drinken) kwam het ineens terug en nu nog heftiger dan de nacht ervoor. Ik wilde Cindy niet wakker maken, die had haar rust ook hard nodig. Maar uiteindelijk werd ik er helemaal gek van. Ik heb die nacht en de nacht ervoor nogal wat traantjes gelaten zal ik je verklappen.

Van de pijn, maar ook angst, frustratie en emotioneel het gewoon niet meer op kunnen brengen. De pijn was zo constant en dan is een nacht echt heeel erg lang. Uiteindelijk heb ik om drie uur in de nacht weer de spoeddoktor gebeld en ben ik zelf naar het ziekenhuis gegaan om andere tabletten te halen. Ook deze hadden niet eens de pretentie om binnen uren te werken en er was geen pijnbestrijding voor deze klacht. In de ochtend zakte die pijn uiteindelijk weer weg, maar ben ik toch naar de weekenddoktor (in het ziekenhuis) gegaan om me na te laten kijken. Na wat adviezen bleef de conclusie echter staan en is alleen de dosis verhoogd en moest ik sportdrankjes drinken. Dat was gisteren en afgelopen nacht heb ik prinsheerlijk geslapen.

Ik ben er vroeg uitgeweest en heb zelfs al weer een stuk met Leon om het meer gefietst. Ik ben nog steeds rond de 84 kilo en dat 4,5 kilo minder dan ik een week geleden woog. Ik moet nog aansterken, maar ben wel tot het inzicht gekomen dat je heel goed voor je lichaam moet zorgen. Als je niet lekker in je vel zit kun je ook niet voor anderen zorgen en kun je nergens van genieten. Gezondheid is zo’n beetje de basisbehoefte die nodig is om gelukt te kunnen voelen. Had geen echte voornemens voor het nieuwe jaar, maar heb ze nu wel. Ik ga echt beter voor mijn lijf zorgen en gezonder eten en meer bewegen. Ik lees ook steeds meer artikelen die schrijven dat gezond oud worden daar echt van afhankelijk is. Oud worden kun je ook met een minder goddelijk lichaam alleen zal dat vaker met ongemakken gepaard gaan. En het is zo lekker om je fit te voelen… Maar goed, eerst zien dat ik het doe, dan geloven. Of moet ik het eerst geloven….?

Leon is weer gezond en heeft ook bijna al zijn energietjes weer terug. Door de zorgzame aandacht die hij de laatste nachten kreeg, merk je meteen wel weer dat je “hard” moet zijn. Hij slaapt slechter en als ie wakker wordt wil hij echt getroosd worden en schreeuwt ie de boel bij elkaar als dat niet (snel genoeg) gebeurd. Om zes uur in de avond is ie al stuk, en om zes uur in de ochtend wil ie op. Dat ritme moeten we echt zien te doorbreken! Ook met kleine andere dingen kan hij helemaal los gaan als hij zijn zin niet krijgt. Ik probeer nog te achterhalen wat de beste manier is om hier mee om te gaan. En dat zoeken is bijna een doorlopende taak voor een ouder.

Het was dus geen topweek zeg maar. De laatste tijd hebben we het vaker over een tweede. Niet dat we die beslissing het komende half jaar nemen, maar we praten er wel over. Soms neigen we echt naar twee, omdat dat het model van een gezin is wat we in ons hoofd hebben. Alleen is maar alleen, en kinderen moeten ook kunnen keten aan tafel. Aan de andere kant zien we er dan ook wel tegenop. We zijn nu niet echte oer-ouders en hechtten veel belang aan onze vrijheid. Om de periode van intensieve zorg nu zo maar met een paar jaar te verlengen klinkt dan niet erg aantrekkelijk, zeker niet na zo’n rukweek. Ik heb werkelijk geen idee wat we zullen beslissen hiervoer (even los van het feit of het allemaal kan en lukt), en ik ben ook blij dat we het er voorlopig ook nog niet serieus over hoeven te hebben.

Alle andere dingen die ik kwijt wil, bewaar ik wel voor het volgende hoofdstuk.


Henri

~~~~
There's no place like 127.0.0.1
  Topic  
 New Topic  Reply to Topic
 Printer Friendly
Jump To: