4xs Forum
4xs Forum
Home | Profile | Active Topics | Members | Search | FAQ
Username:
Password:
Save Password
Forgot your Password?

 All Forums
 Speciaal
 Peru
 Mucho Pictures (The Inka trail)
 Forum Locked
 Printer Friendly
Author Topic  

Marc
Moderator

Netherlands
18 Posts

Posted - 03 Oct 2001 :  23:19:49  Show Profile  Visit Marc's Homepage
Ja hoor het was zover, zaterdagochtend vroeg om 6.30 stonden we helemaal stijf van adrenaline om nu eindelijk eens de Inka trail te gaan beproeven. Toen lachten we nog
Eerst kregen we ontbijt en daarna moesten we naar de bus lopen. En alles ging natuurlijk a la mañana, mañana. Een tempo van een slak op een slechte ochtend zeg maar.
Eers wachten, wachten, wachten op de bus, daarna wachten in de bus zelf, toen een stukje gereden en.... heb ik al verteld dat we nog moesten wachten? Tot overmaat van ramp en ergenis mochten we ook nog even busje swoppen.
Eindelijk aangekomen in een dorpje waar het eten voor de trail moest worden ingekocht en de ´engelssprekende´ gids moest worden opgehaald, besloot de leiding nog maar eens even om te wachten. Omdat de gids te laat was zijn we nog een rondje door het dorp gereden met lokale entertainment in de bus (heb ik daar om gevraagd ofzo) in de vorm van een Peruaanse Jo met de Banjo en zijn dochter die zong alsof ze al dagen niet meer naar de WC was geweest en er plotseling signalen naar haar darmflora werden gestuurd.

We zijn er, fremps (uitspraak voor friends door de in herhalingvallende gids)!
Het eerste opwarmertje diende zich aan. Een uurtje lopen voordat we van de lunch mochten genieten. Die lunch en alle maaltijden waren op en top geregeld, hoewel niet iedereen erg te spreken was over de kwaliteit van het eten, soepie Jeroen?
We hadden één drager gehuurd voor een backpack waar alle vier onze spullen in zaten. Ik moet zeggen dat ik de eerste keer toen ik de drager voorbij zal hollen er een oprecht gevoel van spijt in me opkwam; een drager die bijna net zo groot is als de rugzak zelf en die toch nog met een glimlach (of was het een grimas) voorbij liep. Dat gevoel maakte echter al snel plaats voor ´het is ook werk voor hun´ en waarschijnlijk denken zij er net zo over. We hebben ze in ieder geval goed getipt (waarschijnlijk om ons schuldgevoel af te betalen).
´s-avonds eeste dinertje in de openlucht en vroeg naar bed.

De groep bestond uit een Schot die nog een extremer Engels! accent heeft als Hugh Grant, een jongen uit Singapore die nu al 6 jaar in Engeland woont, een Frans en een Zwitsers stelletje, een Fransman, een belgisch meisje met haar moeder en een Braziliaan en natuurlijk vier idioten uit Nederland.

Dag 2: hel komt op aarde. Ons is verteld dat dit de zwaarste dag moest gaan werden en helaas, ze hadden gelijk. De ochtend en begin van de middag bijna alleen maar stijgen en niet zo´n beetje ook. Afzien zweten, puffen, maar wel boven komen. Daarna in de stromende regen afgedaald naar de campsite. De omgeven was meer dan schitterend en de foto´s die we thuis kunnen laten zijn, beschrijven nog voor geen % wat je om je heen ziet en wat voor gevoel je daarbij krijgt, super dus. Iedereen is die avond rond achten de tent ingedoken (hoe bedoel je contrast met de Cusco stapavonden).
De derde dag was erg tranquilo en relaxed vergeleken met dag twee. Lekker van de hike genieten en een beetje om je heen kijken. Tijdens deze dag zijn we door, zoals Henri dat mooi kan uitleggen, door secundaire jungle gelopen. Weer een heel andere omgeving en onwijs gaaf, dit geeft me wel een verlangen naar een echte Jungletocht. Wie weet in Bolivia.
Het laatste deel van de hike was het minst stijl en dat gaf je de gelegenheid om eens lekker om je heen te kijken. Henri en Jeroen zeggen Joda te hebben gezien in een Star Warsachtige omgeving. Wilco en ik hebben ons daar niets van aangetrokken en hebben maar weer eens bekeken of we tot het uiterste konden gaan. We zijn er zowat doorheen gerend.
Het laaste en meest pittige stukje van de dag was een afdaling van meer dan 1.000 meter met alleen maar treden. Lekker voor de knietjes en daar heb ik dan ook een wat overbelaste knie van opgelopen (je wordt ouder pappa).
Het was aankomend bij de campsite eigenlijk wel een desillusie. Je ziet de berg van de Macchu Picchu (die zelf aan de andere kant ligt), maar om je heen zie je electriciteitspalen, licht, douches, etcetera. Van mij had die derde dag ook wel wat primitief mogen eindigen, maar ja.
De laatste dag mochten we dan eindelijke de Macchu Picchu gaan bekijken, maar wat blijkt....regen en laaghangende bewolking, dus helemaal niet Macchu Picchu. Na een paar uur wachten konden we dan eindelijk de eerste glimp van de meest beroemde Inkaruïne opvangen. Na een supersaaie rondleiding van twee uur hebben de meesten van ons besloten om de Huyana Picchu (naam is niet goed, maar het was zoiets dergelijks) te gaan beklimmen. Een puist van een berg met alleen maar treden en touwen om je weg naar boven te kunnen maken, maar ja, nog steeds die laaghangende bewolking. Uiteindelijk werd het wachten beloond en hebben we een aantal foto´s vanaf het topje van de berg kunnen maken.
Uiteindelijk beneden gekomen, zijn we naar de bus gegaan om af te dalen naar het dorpje waar vandaan we de trein naar Cusco konden nemen. Tijdens deze busreis viel er nog bijna een grote steen door de voorruit van de bus, daar kan Carglass echt geen hulp meer bieden. Was wel weer even spectaculair.

Nou fremps, ik ga stoppen met nog meer zwetsen en binnenkort lezen jullie meer over onze vervolgavonturen in Cusco, want die zijn er!

Nou hasta la pasta maar weer.

Marc

Henri
Administrator

Netherlands
915 Posts

Posted - 04 Oct 2001 :  01:53:48  Show Profile  Visit Henri's Homepage
Hehe, het was inderdaad een zware tocht. Af en toe verschrikkelijk, maar vooral verschrikkelijk mooi. Het was meer de angst om in een natte slaapzak te belanden, dan dat we het werkelijk echt koud gehad hebben. De 3e avond was een drager aan het schreeuwen voor onze tent (waar wij op dat moment niet waren, maar Wilco moest er toevallig nog even in zijn). Bleek dat de drager een tarantulla aan het wegjagen was. Je weet wel; zo´n spin uit een griezelfilm.

En Jeroen en ik hebben inderdaad een Star Wars setting gevonden. Het bewijs hebben we vastgelegd en zullen we zeker laten zien als de foto´s ontwikkelt zijn.

Ik zit nu in een Internetcafe in mijn eentje, en dalijk gaan we eten. Buiten regent het zoals nu elke middag in de bergen. Het hoogland regen seizoen is begonnen, en dat hebben we gemerkt ook.

Heeft toch wel iets gezelligs. Ik kan vanaf hier het centrale plein van Cusco zien met alle drukte die zich aan de zijkanten (waar je droog staat) afspeelt. Kinderen die kaarten verkopen. Zwervers die slapen en bedelen. Meisjes die telefoonkaarten verkopen of sigaretten. Moeders in traditionele stijl die zitten en kunstwerkjes maken, breien en verkopen. Proppers die je in restaurantjes proberen te lokken. Ook als je net een restaurant uitloopt. En gewoon mensen die daar winkelen.
De meeste internetcafe´s hebben TL balken, en op zich heeft dat wel wat. Er zijn tientallen internet cafe´s en die worden ook heel erg veel gebruikt door de lokale bevolking. En nog geen vijf meter van mijn computer... de regen.

Morgen paardrijden. De Incatrail heeft me een stuk sterker gemaakt en ik heb geen enkele kuurtjes meer. Behalve wat gerommel in mijn buik, maar dat is hier veelal het gesprek van de dag onderling, aye. (spreek uit als ey)

Zoals Marc al zegt kunnen de foto´s niet bevatten wat je in de werkelijkheid ziet, maar vooral ook voelt. Heerlijk als je op 3500 meter in de natuur loopt te banjeren. Iedereen in zijn eigen tempo, dus ook vaak alleen. De trail was voor mij wel een hoogtepunt. Zo´n tocht geeft ook een hoop energie. Ik heb meteen zin om thuis ook allemaal leuke dingen met Malinka te doen. Want best wel vaak dacht ik ´Ik wou dat Malinka dit kon zien of voelen´. En als ik dan op zo´n uitzichtpunt met mijn voeten over een helling van 100 meter (of duizend, die waren er ook) hing dan kan ik met een warm gevoel aan haar denken. Ik mis haar dan ook, maar vooral op een romantische manier. Heb haar net nog even gebeld en dan is het net alsog ik mijn batterijen weer op laad.

Aan werk enzo heb ik nog geen moment gedacht...

Het waren vier zware dagen, maar ik zou ze voor geen goud willen missen!

De laatste dag moesten we om vier uur s´nachts op. Dat was geen probleem, slapen kon ik toch niet, de tent stond namelijk schuin en je begint dan vanzelf te schuiven. Om half vijf vertrok onze trein naar Cusco. Deze deed er vijf uur over. Heel traag, gehobbeld alsof het een attractie van Six Flags was en drie keer een noodstop. Weer een Lama (spreek je overigens als Jama uit) op de rails ofzo.

In ons hostel lag een briefje van Ron, Hugo, Willem en Melanie. Zij zaten er ook en ´s avonds hebben we een reunie gehouden, foto´s gemaakt, want morgen is de laatste dag dat we met elkaar omgaan, daarna gaat iedereen een ander kant uit. Wij gaan met de trein naar Puno, Copa cobana en door naar La Paz.

Morgen gaan we paardrijden en bezoeken we de Inca ruines die hier om het stadje heen liggen.

Henri
Go to Top of Page

wehoun
Nieuw forum-lid

Netherlands
1 Posts

Posted - 04 Oct 2001 :  23:48:04  Show Profile
Groeten uit nederland, jongens wat een verhalen, lijkt me inderdaad zeer mooi en verwacht toch wel van jeroen minimaal twee avonden foto's kijken. Verder weinig te melden vanuit ons kikkerlandje. Jeroen je wordt bedankt met je lange vakantie, wat een ellende die services. Tja heb je wel een schoon buro als je terug bent, nadat ik de boel in brand heb gestoken. Maar ja, ik ging naar een week ibiza en jij bent 5 weken in Peru. Wat doe ik verkeerd ???

Patrick

Go to Top of Page
  Topic  
 Forum Locked
 Printer Friendly
Jump To: