Eric & de buurvrouw

Toen Rob en Laura tegenover Eric kwamen te wonen, had Eric nooit gedacht dat hij door haar ontmaagd zou worden. Eric is altijd een slachtoffer geweest van zijn behoeften. Hij moest altijd alles uitproberen, en als hij dat deed (nadat tien anderen het al gedaan hadden) brak het touw, of werd hij gepakt. Toen hij wat ouder werd kwamen sexuele fantasieën in het spel. Toen hij het ‘trekken’ ontdekte kon hij het niet laten dat regelmatig te doen. Ook daar werd hij later slachtoffer van, maar nu loop ik op de dingen vooruit.

Eric was een hele gewone jongen. Hij was niet overmatig intelligent, of snel, of erg goed in sport. Ook op het gebied van communiceren was hij geen uitzondering. Gewoon een normale achttien jarige. Zijn grote liefde in het begin van mijn vertelling was computers. Daar kon hij alles mee. De computer was eigenlijk ook zijn beste vriend. Als hij ‘s middags uit school kwam, was het eerste wat hij deed als hij thuis was, de computer aan zetten. Daar speelde hij schaak op, of hij programmeerde wat, of hij speelde één van de duizend spelletjes die hij had. Of hij bekeek sexplaatjes van cd-rom. En hier begint het verhaal....

Op een donderdag middag had Eric wat vroeger vrij en zodoende zat hij om één uur al achter zijn computer. Het was een saaie grauwe dag, als je naar buiten keek kon je geen wolken onderscheiden maar ook kon je geen zon zien. De ultieme dag om zelfmoord te plegen. Niet dat het bij Eric opkwam, maar zo’n dag was het nu eenmaal. Eric zat zich eigenlijk te vervelen. Hij speelde een potje schaak, maar zonder veel passie. Het huis van de overburen, die daar net een jaar geleden gebouwd was, had één nadeel. Hun huis stond iets hoger en haaks op het huis van Eric. Het vervelende daarvan was, dat je altijd bij elkaar naar binnen kon kijken. Het hield in dat als Eric zich op de kamer wilde aftrekken, hij de lamellen dicht moest doen. Maar hij kon natuurlijk niet de gehele dag met dichte lamellen op de kamer zitten, als zijn moeder dan thuis zou komen, zou ze er absoluut iets van zeggen. Eric zijn zus, Simone, was vaak wel thuis, maar meestal op haar kamer, en als ze daar was, kwam ze daar zelden uit. Nee, Eric maakte zich niet druk op de pakkans bij zijn zus. In ieder geval zat Eric zonder veel passie achter zijn spelletje schaak en bij toeval keek hij bij de buren naar binnen. Daar zag hij Laura bezig met het huishouden.

Eric kon nu zijn ogen niet van haar af houden. Zijn buurvrouw is erg mooi. Jammer dat ze een man en drie kinderen had. Zijn buren hadden een feestje gegeven om zo in contact te komen (en in goede aarde te vallen) met de buurt. Daar had Eric zich natuurlijk voorgesteld aan Laura, en sindsdien fantaseerde hij vaak over haar. Nu hij door zijn raam haar zat te bespieden, voelde hij dat hij weer een stijve kreeg. In een slappe poging van het gevoel af te komen faalde hij, en met een halve glimlach sloot hij de lamellen. ‘triest’ was het woord dat in zijn gedachten opkwam.

Hij liep eerst naar het toilet om daar wat wc-papier te pakken en ging daarna op zijn bed liggen, nog steeds had hij z’n erectie. Nu stelde hij zich de buurvrouw voor, maar dan in zijn kamer. En, oh, wat was ze gewillig. Hij vrijde met haar in zijn gedachten en al snel kwam hij klaar. Hij ruimde de rotzooi op en nog geen tien minuten later deed hij de lamellen weer open....

Om recht in haar gezicht te kijken. Ze zwaaide, en met een heel vreemd gevoel zwaaide Eric half terug. Meteen daarna vloog hij zijn kamer uit om in de gang (uit haar gezichtsveld) tot rust te komen. Hij voelde zijn wangen en voelde dat die heet waren, en rood.

Dat moment was ook het moment dat Laura maar zelden uit zijn gedachten was. Eric was verliefd. Nu zou er waarschijnlijk nooit iets gebeurd zijn tussen die twee als Eric geen zus had. Hij zou ouder worden, tegen zijn eerste vriendinnetje aanlopen, verliefd worden en Laura vergeten. Want die was tenslotte toch getrouwd, en gelukkig als je het Eric vroeg, en nog drie kinderen op de koop toe. Zou ging het dus niet. Zo eens in een enkele keer sprak Eric met zijn zus over serieuze zaken. Zoals druks, seks, muziek en dergelijke. Nog geen week na het incident met de buurvrouw kwam Simone naar hem toe.

“Vind je Rob een mooie man?”, vroeg ze terloops.

“Hoezo dat dan?”, zei Eric met oprechte verbazing.

“Nou, ze hebben een hond, en soms als Rob de hond uitlaat ga ik mee.”

Het kwartje viel niet bij Eric.

“Ja, maar wat heeft dat dan te maken met of Rob een mooie man is of niet?”

“Nou, ik denk dat hij me wel leuk vind.”

“Wat! Ben je gek? Die man is getrouwd, en nog met een mooie vrouw ook, en hij heeft drie kinderen, denk je dan echt dat hij op jouw zou vallen? En wat dan nog? Wilde je hem versieren? Hij is toch veel te oud voor je, en nee, ik denk niet dat hij op jouw valt. En of het een mooie man is? Nou ik ben geen homo, dus dat kan ik je echt niet zeggen.”, Eric sprak steeds luider.

“Nou, rustig maar hoor! Je hoeft geen overhaaste conclusies te trekken.”

“Nee, maar waarom zeg je dan zoiets?”

“Laat maar! Met jouw kan ik toch niet praten.”, ze draaide zich om en liep nukkig weg.

“O, best wel hoor. Maar niet over hoe je een huwelijk kan stuk maken.”

Dat deed het hem, en Simone sprak er niet meer over.

Maar nu het gesprek gevoerd was, lette Eric beter op. ‘s Avonds verdween Simone wel eens, om een uur later terug te komen. En natuurlijk zag Eric hier wel avontuur in en besloot haar eens te volgen. De wijk waarin Eric en Rob woonden, lag tegen een weiland aan, en omdat het tegen de zomer liep, was het ideaal om daar ‘s avonds de hond uit te laten. En dat was wat Rob en Simone ‘s avonds deden. Alleen liepen ze daar niet als buurman en buurmeisje, maar gearmd. En Eric kon zijn ogen bijna niet geloven! Dat er stomme mensen op deze wereld waren, dat wist hij wel. Maar zoiets, zo dicht bij huis. Wat Eric ook niet begreep was waarom hij daar met zijn zus liep in plaats van zijn vrouw, die tien keer mooier is.

Bij wandelen alleen bleef het niet. Laura zat in de cosmetica, en ‘s avonds ging ze wel eens naar vriendinnen toe om ze op te maken, of voor het geven van een demonstratie. Rob ging wel eens bij vrienden voetbal kijken en als dat allebei op de zelfde avond viel, hadden ze een oppas nodig, en jawel, dat werd Simone. Alleen vertrouwde Eric dat niet, en op een avond dat Simone op moest passen, hield Eric het huis nauwlettend in de gaten. Eerst zag hij Simone voor de tv zitten, maar al snel kwam er beweging in het huis. Rob kwam thuis. En de voetbal was niet eens begonnen!

En uiteraard lagen de (jonge) kinderen al op bed. En prompt gingen de gordijnen van de huiskamer dicht. Hoewel Eric zich er erg lullig over voelde kon hij de verleiding niet weerstaan om zijn vermoeden te bevestigen. En liep hij het huis uit om over Robs tuinhek te klimmen en door de spleet van de gordijnen heen te kijken. Simone lag op de bank met een ontbloot bovenlichaam, en Rob zat haar tieten af te likken. Het gaf een vreemde sensatie in Eric buik, maar hij overmeesterde het gevoel te blijven kijken en verdween weer naar huis.

Laat op de avond toen Simone thuiskwam, lag Eric op bed en kon niet in slaap komen. Het was gewoon niet juist, het klopte niet. Maar als Eric zichzelf afvroeg wat hij gedaan had als hij op paste bij de buren en Laura zou thuiskomen, dan twijfelde hij of hij het anders zou hebben gedaan.

En dat besef hield hem wakker, de hele nacht.

Wat hem nog meer verbaasde is dat Simone tegen hem zei wat ze gedaan had. Uiteraard zei ze ook dat het geheim moest blijven.

“Maar hoe gaat het nu verder dan?”, vroeg Eric haar.

“Daar heb ik nog niet over nagedacht.”

“Zou je wat met hem willen? Zou je met hem willen trouwen?”

Daar was ze even stil van. Maar opeens keek ze hem recht aan.

“Nee, eigenlijk niet”, en ze was zelf verbaasd over dat ze dat zei.

Nu begreep Eric er niets meer van, of juist wel.

Het gesprek hield op en de komende dagen zeiden ze er niets meer over. Eric ging gewoon door met fantaseren, en liet het onderwerp rusten zodat hij ‘s avonds weer gewoon in slaap viel als hij zijn bed aanraakte. En zo werd het zomer.

Het was vakantie en Eric liet zijn computer links liggen. In de middag ging hij vaak met wat vrienden naar het strand en deden de dingen die jongens doen op het strand. Een onderdeel daarvan was het versieren van meisjes. En voor het eerst gebeurde het dat een meisje hem uitkoos, in plaats van één van zijn vrienden. Uiteraard fokte zijn vrienden hem op wat hij al dan niet moest doen, maar toen hij even met dat meisje alleen was, wist Eric weinig te zeggen, en hoewel het een leuke meisje was, voelde hij niets. Uiteraard werd dat dus niets en Eric begon zich zorgen te maken. Misschien was hij wel echt verliefd op Laura.

In de nazomer, een paar dagen voordat de school weer begon, kwam Eric Laura op straat tegen. Het was een apenbruiloft, zo regende het zo scheen de zon weer en soms tegelijkertijd. Eric was de slechte gewoonte gestart te roken en hij sprong van zijn fiets voor de sigarenboer om daar sigaretten te kopen. Hij klikte zijn slot dicht en draaide zich om, nog geen halve meter van Laura af. Meteen voelde Eric zich heet en werden zijn wangen rood.

“Hoi”, zei hij en keek naar de grond.

“Dag Eric”, zei Laura en bleef voor hem staan.

Toen de eerste schrik voorbij was keek hij haar onzeker aan.

“Kun je me wat vertellen Eric?”, vroeg ze en Eric kon zijn ogen niet van haar afhouden. De regen had haar haar glanzend gemaakt, en op haar wangen stond een blos. Haar ogen waren donkerbruin en Eric kon het niet helpen en kreeg langzaam een stijve.

“Tuurlijk, Wat?”, probeerde hij zo gewoon mogelijk te klinken.

“Gaat jouw zus met mijn man.”

Ze zei het zonder haar stem te veranderen, gewoon alsof ze het had over het vreemde weer.

Overdonderd kon Eric niets uitbrengen. Hij had niet verwacht er op zo’n manier mee geconfronteerd te worden. Zijn zwijgen was voor haar een bevestiging, ook Eric wist dat.

“Dat weet ik niet”, probeerde hij maar ze was niet overtuigd.

Toch liet ze het onderwerp liggen.

“Oh”, zei ze en na een korte stilte sprong ze naar een ander onderwerp,” Ben je gelukkig? Heb je het een beetje naar je zin zo?”.

Hoewel dat een vreemde vraag was voor iemand die hij nauwelijks kende voelde hij sterk de behoefte eerlijk te zijn.

“Nee, eigenlijk niet.”

Allebei wisten ze in één keer niets te zeggen.

“Kom”, zei ze warm,” ga sigaretten kopen. Ik zie je wel weer....”

“O.k. bedankt.”, en hij verdween de winkel in.

Ja, hij zou haar binnenkort weer zien.

Twee dagen later op zondag middag stormde, onweerde en regende het. Het leek bijna nacht en de donder was harder dan Eric zich ooit kon herinneren. Eric was alleen thuis en zat als gebruikelijk achter de computer. Het onweer was zo dichtbij dat Eric zich afvroeg of het misschien niet verstandiger was de computer uit te zetten. Op dat moment ging de deurbel. De trap aflopend vroeg hij zich af wie het zou kunnen zijn. Door het gebroken glas van de voordeur zag hij de schim van een vrouw. Ze had lang donker haar en een rode jas aan. ‘Laura’, schoot het door Eric heen, en met een bonzend hart deed hij de deur open.

“Dag Eric.”, zei ze. Regendruppeltjes glinsterden in d’r haar en haar wangen hadden een rode blos door de kou.

“Dag buurvrouw.”, was het enige wat hij uit kon brengen.

“Vraag je niet of ik binnen wil komen, of laat je vrouwen altijd in de kou staan?”

“Uhhh, nee, natuurlijk niet! Kom binnen.”, hij deed een stap achteruit en Laura liep hem aankijkende de gang in. Achter haar sloot Eric de deur.

Laura liep door naar de huiskamer waar ze haar jas uitdeed. Eric pakte die aan en verdween weer even in de gang om hem op te hangen. Eric voelde zich vreemd en ongemakkelijk. Zeker toen hij de kamer weer inkwam en zag dat zij een strakke blauwe jeans aanhad, met daarboven een witte blouse. Het maakte haar onrealistisch mooi, en dit maakte Eric alleen nog maar ongemakkelijker.

“Wil je wat drinken?”

“Nee hoor. Jij vraagt je zeker af wat ik hier kom doen, hè?”

“Ja.”

“Kom eens”, zei ze rustig en maakte een armgebaar dat hij naar haar toe moest komen.

Ze pakte Eric vast en gaf hem een zoen op zijn mond. Niet een zoen die een tante aan haar neefje geeft, maar een sensuele zoen die meer beloofde. Laura pakte Eric vast en keek in zijn ogen. Het enige wat hij kon doen is terug kijken. Eric voelde een dat hij een erectie kreeg. Laura gaf Eric weer een zoen, maar nu langzaam.

Eric beantwoorde de zoen en pakte nu ook Laura vast en trok haar tegen zich aan. Zij liet een verbaasde goedkeuring horen en als twee verliefde tieners begonnen ze elkaar hevig te zoenen. Hij voelde haar warme tong en lippen en op dat moment kon het Eric niets meer schelen dat Laura eventueel zijn stijve zou kunnen voelen.

Even ging ze door, toen hield ze Eric van zich af.

“Kom mee”, zei ze, “laten we naar boven gaan.”

Eric begreep wat dit zou betekenen. Hij zou ontmaagd worden, hier en nu!

Laura liep voor hem uit, maar hield nog wel zijn hand vast en leidde hem naar zijn slaapkamer. Het was geen moment voor woorden, dus daarom vroeg Eric ook niet waarom ze dit deed.

Hij vroeg het zich uiteraard wel af.

In zijn kamer keek ze naar hem om met een ondeugende glimlach. Ze knoopte één voor één de knoopjes van d’r blouse los, en spreidde een prachtige stel borsten te toon, gevangen in een kanten witte b.h.. Eric kon zichzelf niet helpen en fixeerde zijn blik daarop. De pret straalde van haar af, en ze genoot ervan om goed gekeurd te worden. Weer reikte ze naar zijn hand en legde die op één van haar borsten. Eric kneep erin, en voelde dat de tepel onder haar b.h. stijf was geworden. Laura liet de blouse van haar armen vallen en Eric deed achter zich de deur dicht. Laura liep langzaam met accent op haar billen naar het raam om de lamellen te sluiten. Als een spons zoog Eric haar op, en hij voelde zijn penis kloppen van opwinding.

“Ga op het bed zitten”, zei ze en Eric deed dat zonder tegenspraak.

“Je mag alleen kijken, nog niet aankomen.”

“Hm, hm.”, bevestigde hij dat hij het begrepen had. Even kwam bij hem de impuls op hard in zijn arm te knijpen, om te kijken of hij droomde...

Dit was echter geen droom, dit was echt. Laura deed de stereo aan en bekeek de collectie cd’s, pakte er één en deed hem in de cd-speler. Ze had de cd van ‘Jam & Spoon’ gekozen en al snel kwam er een rustige beat, die precies was zoals Laura dat wilde.

‘Als ze nu voor me gaat strippen, wordt ik gek’, dacht Eric en alsof hij het hardop zei, deed Laura haar b.h. los en liet hem over haar armen op de grond vallen. Haar volle borsten die al mooi waren in een stuk kant, kwamen nu helemaal tot zijn recht, en Eric verbaasde zich erover hoe een vrouw nog zo mooi kon zijn, na het krijgen van drie kinderen. Ze zou gemakkelijk voor een foto model door kunnen gaan.

Ze begon ritmisch te bewegen op de maat van de muziek, en al bewegend met haar heupen deed ze knoopje voor knoopje haar jeans open. Daaronder had ze een witte kanten slip, doorschijnend en Eric kon zijn blik er niet vanaf houden. Nu draaide ze zich om en deed langzaam de jeans over haar kont uit. Eric moest zichzelf bedwingen geen hand uit te steken, ze was binnen randbereik. Alsof Laura hem begreep draaide ze alleen haar hoofd om en zei;’ Handen thuis.’

Ze deed haar jeans uit en stond dus alleen nog maar in haar slip.

‘Kleed je uit.’, zei ze zacht. Eric wist niet hoe snel hij daar gehoor aan moest geven. Alleen bij zijn shorts twijfelde hij.

‘Hou die nog maar even aan.’

‘Ga nu maar liggen, dan kan ik je verwennen.’

Eric deed dat en moest er steeds weer aan denken zijn handen bij zich te houden. Laura begon kusjes te geven op zijn buik, en streelde zijn shorts met haar handen. Erics geslachtsdeel deed nu bijna pijn van de opwinding.

‘Je wilt graag hè?’

‘Hm, hm, heel erg graag.’

‘Is dit je eerste keer?’, vroeg ze en keek hem aan.

Na een korte stilte zei hij dat het zo was, en even schaamde hij zich daarvoor. Daarna besefte hij dat zij dat nu juist leuker zou vinden.

Weer glimlachte ze. Met twee handen trok ze zijn short naar zijn knieën, en liet een goedkeuring horen. Eric keek naar haar en naar zichzelf en hoopte zo verschrikkelijk dat ze het zou doen.

Om hem te plagen gaf ze hem allemaal kusjes en strelingen, maar net niet daar.

‘Vraag het!’, beveelde ze.

Eric twijfelde. Hij had niet verwacht dat het moeilijk zou zijn.

‘Wil je me pijpen?’, het kwam er bijna smekend uit.

‘Natuurlijk knul, maaruhh, niet klaarkomen hoor.’

Nu pakte ze met twee handen zijn lul beet en keek hem aan toen ze met haar tong net zijn eikel aanraakte. Eric liet een kreun horen.

Ineens deed ze hem helemaal in haar mond en haalde al zachtjes zuigend hem er weer uit. De warmte van haar mond en het blik wat hij op haar had, maakte hem duizelig. Zijn wangen gloeiden en weer kon hij geen kreun onderdrukken.

“Ben je geil op me?”

“Jezus, ja”

“Wil je in me?”

“Ja!”

“Vraag het!”

“Mag ik hem in je stoppen?”

“Tuurlijk knul.”

Eric kwam overeind en Laura ging op haar knieën op het bed zitten. Zonder schaamte liet ze haar achterkant zien. Omdat Eric nog nooit aan een meisje geroken had vroeg hij “mag ik hem eerst proeven?”

Laura keek om, “Dat lijkt je wel lekker hè? Viezerik!”

Omdat ze het lachend zei, nam Eric dat voor een ja en boog naar voren om zijn tong langs haar vagina te laten gaan.

Nu was het Laura die kreunde, ”hmmmmm.”

Ineens voelde Eric zich zeker, en fijn. De regen sloeg tegen de ramen en zo nu en dan rolde de donder, maar de twee waren zo met elkaar bezig dat ze er geen aandacht aan schonken.

Van lust maakte Laura stuiptrekkingen en riep “Ja,ja,ja ga door, ga door!”

En Eric likte steeds sneller met steeds meer enthousiasme, en Laura kwam klaar. Eric die niet wist wat dat voor een meisje was, voelde het wel instinctief aan en stopte.

“Het is moeilijk te geloven dat je dit nog nooit gedaan hebt, Eric.”

“Toch is het zo.”

“Kom nu maar in mij, schatje.”

Eric ging op zijn knieën achter haar zitten en zij stak onder haar benen een hand door om hem te leiden. Eric keek toe hoe hij hem erin stopte.

Direct toen hij haar warmte voelde stootte hij door tot diep in haar. En weer kreunde ze. Meteen voelde Eric dat hij klaar ging komen. Hij hijgde steeds sneller en Laura begreep dat hij snel zou komen en draaide haar hoofd om en keek Eric aan. Steeds sneller stootte hij en met een laatste kreun kwam hij in haar klaar. Schok na schok ging door hem heen en nog nooit was hij alleen zo lekker klaar gekomen.

Laura ging langzaam op haar buik liggen met Eric bovenop haar. Hij gaf haar kusjes op d’r haar en in haar nek en in een impuls zei hij, “ik hou van je.”

Even verstijfde Laura, maar daarna ontspande ze weer.

“Vond je het lekker?”, vroeg ze.

“Lekkerder kan niet!”, en Eric meende het tot op de grond van zijn hart.

Ze bleven nog even liggen en nu hoorde beiden wel de regen, en beidde wisten ook niets te zeggen. Nu de aktie voorbij was kwamen de vragen boven.

“Ik moet nu gaan”, zei ze zacht.

Eric knikte, hij begreep het. De cd was afgelopen en even viel er een pijnlijke stilte. Toen drukte Laura weer op ‘play’ en begon de muziek weer zachtjes te spelen. Zwijgzaam kleedde ze zich beidde aan en voordat Laura wegging kuste ze hem op z’n wang en bedankte hem voor de fijne middag. Duizenden vragen waren er voor Eric en één daarvan was of hij haar weer zou zien. Toch vraagde hij het niet, bang voor een negatief antwoord.

Hij deed de deur achter haar dicht toen ze om de hoek verdwenen was en een eenzaam gevoel maakte zich meester van hem. Waarom deed ze het?

Eric wist dat ie geen schoonheid bezat. Tenminste niet in de zin van knap. Ook had Eric niet het idee dat haar huwelijk slecht was. Ergens in zijn achterhoofd begon er een lampje te branden, maar hij wilde er niet van weten, ontkende dat hij wist waarom het was gebeurd.

Aan de ene kant voelde hij zich heel ontspannen, hij was geen maagd meer! Aan de andere kant voelde hij zich depressief omdat hij niet wist hoe het nu verder moest. Hij sprak met zichzelf af dat hij het niemand zou vertellen, ook zijn moeder niet.

Een uurtje later kwam zij thuis en Eric begroette haar zoals hij dat altijd deed. Daar slaagde hij in, meestal had zijn moeder door wanneer er iets gebeurd was.

De volgende dag was het heel ander weer geworden. Het was een echt nazomerse dag, grote wolken dreven als luchtkastelen langs en de zon liet zich daartussen veel zien. Het was zeker niet koud en omdat hij niets te doen had, en ook nergens zin in had, besloot hij te gaan wandelen in de duinen, om zodoende na te denken over hetgeen de dag daarvoor gebeurd was. In de duinen was het een grote modderpoel, en overal stonden nog diepe plassen. De frisse lucht en geuren vrolijkte hem best op.

Hij moest denken aan de vraag die hij Simone eerder gesteld had,” zou je met hem willen trouwen?”. Als hij dit naar zichzelf vertaalde voelde hij dat hij ook met nee geantwoord zou hebben. Niet omdat hij niet stapel verliefd was op Laura, maar omdat ze getrouwd was en kinderen had. Eric stelde zichzelf voor getrouwd en dan het gevoel wat hij zou hebben als hij erachter zou komen dat zijn vrouw vreemd ging. Zelfmoord klonk in die context zo slecht nog niet.

De reden waarom Laura met hem naar bed was geweest was Eric duidelijk. Ze wist van Simone en Rob en dat wilde ze hem betaald zetten. Niet zozeer dat Rob erachter zou komen als wel dat het voor haar eigen gevoel was dat Rob niet als enige lol had.

Toen Eric later op een bankje zat te genieten van het weer en het uitzicht, voelde hij dat ie volwassen geworden was. Dat besef gaf hem het gevoel van gelukkig zijn. Een onbereikbare liefde, ja dat was romantiek.

Na een tijdje ebde het gevoel weg en stond hij op om naar huis te gaan. In gedachten verzonken kwam hij weer bij zijn fiets terecht en voordat hij er erg in had was hij weer in het bekende oude wereldje terug alsof het gevoel er nooit geweest was.

De komende dagen was Eric echter wel alert. Hij hoopte op een telefoontje of in ieder geval een teken van leven van de buurvrouw, maar elk teken van leven van haar kant bleef uit en Eric voelde zich steeds somberder worden. Het gaf hem een bevestiging van zijn vermoedens, en gek genoeg kon hij het ook niet meer opbrengen om over haar te fantaseren. Dit gaf hem echter alleen maar meer het gevoel dat hij echt om haar gaf. De dagen werden weken en Eric ging gewoon weer naar school. Daar was hij echter weinig geconcentreerd en omdat hij zoveel op zichzelf was, lieten de meesten hem links liggen. Wat er weer voor zorgde dat hij meer tijd om na te denken, maar elke gedachte over Laura was al tien maal uitgekauwd. Natuurlijk zag hij wel eens een glimp van haar en een paar keer had Eric op het punt gestaan bij haar langs te gaan als hij wist dat Rob niet thuis was, toch onderdrukte hij dat en bleef hij wachten op een initiatief van haar kant.

Het weer verslechterde en de bladeren verlieten de takken van de bomen en verfde zodoende het land in enthousiaste herfstkleuren.

Toen op een koude dag in het begin van december stond ze weer voor de deur. Nog meer dan de eerste keer schrok Eric. En hoewel hij duizendmaal bedacht had wat hij wilde zeggen als ze weer voor hem stond, kon hij geen woord uitbrengen.

Laura kwam echter niet of met hem naar bed te gaan.

“Hoi”, zei ze maar het kwam er niet gemeend uit en haar ogen waren rood van het huilen.

“Wat is er?”, vroeg Eric bezorgd.

Ze zei niets maar stapte naar binnen en liet zich omhelzen door Eric. Die wist niet wat hij moest doen en nam haar maar in zijn armen en automatisch wiegde hij haar zoals hij dat met een baby gedaan zou hebben. Kou stroomde de gang binnen en met een voet duwde Eric de deur achter haar dicht zonder haar los te laten. Een bezitterig gevoel maakte zich meester van hem en hij wilde haar voor geen goud loslaten, bang dat ze meteen weer de benen zou nemen. En nog steeds wist hij niet wat hij moest zeggen.

“Ik wil scheiden van Rob.”, begon ze na een tijdje.

“Oh”, was zijn antwoord.

“Vindt je dat niet erg?”, vroeg ze een beetje beschuldigend.

“Ik denk dat je dat misschien nu zo voelt, iedereen heeft wel eens ruzie.”

“O jawel, maar ik wil scheiden”

“Nou, vertel me dan maar wat er is gebeurd.”

En ze begon te vertellen dat na hun middag samen, er een spanning tussen haar en Rob was die zonet tot uitbarsting was gekomen. Zij had gezegd dat zij wist van hem en Simone, maar hij had alles ontkent en gezegd dat ze gewoon een ‘jaloerse trut’ was. Ook had hij gezegd dat het goede contact wat hij wel met haar had, over was. En inderdaad sinds lange tijd had Eric zijn zus er niet op kunnen betrappen bij Rob te zijn langs geweest.

Natuurlijk was dat niet het enige, hij had veel onhebbelijkheden die haar steeds meer gingen irriteren. Zo ging hij vaker met zijn vrienden weg zonder te zeggen waar hij heen ging, en soms kwam hij ‘s avonds niet eens thuis, maar vroeg in de morgen. Laura zij dat ze dan kwaad werd, maar dat hij dan slechts zijn schouders ophaalde en de volgende keer precies het zelfde flikte.

“Vertrouw je me niet?”, vroeg hij dan en meestal zij ze dat zij dat wel deed. Maar zojuist had ze hem verteld hem nooit vertrouwd te hebben. Daarop had hij tegen haar geschreeuwd dat ze maar op moest donderen en dat was precies wat zij gedaan had. Ze vertelde dat ze eerst gewoon buiten liep en dat hij met de auto langs scheurde en daarna verdween, waarschijnlijk weer tot de volgende morgen.

“Zoals je het nu zegt, klinkt het gewoon nog als een ruzie die wel vaker in een huwelijk voor komt.”, merkte Eric op.

“Misschien wel, maar ik pik het gewoon niet langer.”

“Ik denk dat het verstandig is als jullie om de tafel gaan zitten en het tot op de bodem uitpraten, je zult zien dat het erg veel verschild maakt. Ieder relatie heeft spanningen, en die kun je alleen maar oplossen door erover te praten.”. Eric vroeg zich af waar hij deze wijsheid vandaan haalde, en het stond hem bij het eens gelezen te hebben in een één of ander psychologisch blad. Nu hij het zo zij, geloofde hij er ook zelf in. Hoewel zijn gevoel zei dat dit nu juist een kans was om haar voor hem te winnen.

Ze was er even stil van.

“Misschien heb je wel gelijk.”, zei ze tenslotte.

Om de lucht wat op te klaren stelde hij een kop warme chocomelk voor. Daar ging ze gretig op in en een paar minuten later bliezen ze beidde in een kop dampende choco.

Alsof daarmee ook het onderwerp was afgesloten, praatte ze over wat dagelijkse dingen die ze beidde niet echt interesseerde. Laura scheen zich best op haar gemak te voelen, maar Eric zocht voor een opening om haar zijn liefde voor haar te betuigen, hoe ongepast het ook aanvoelde.

Laura was echter al helemaal over haar verdriet heen, en leek zichtbaar opgelucht.

“Bedankt dat je me zo getroost hebt.”, zei ze hem.

“Niets te danken, ik ben allang blij dat ik je weer even zie.”, en bij zichzelf dacht Eric dat hij nu kwam waar hij wezen wilde.

“Ja, ik wilde steeds wel langskomen, maar iets weerhield me daar weer van.”

“Wat dan?”, wilde Eric weten.

“Nou, ik kan het misschien niet goed onder woorden brengen. Misschien doordat ik bang ben dat je iets voor me voelt.”, ze sprak steeds zachter en het was merkbaar dat ze er eigenlijk niet over wilde praten. Er niet mee geconfronteerd mee wilde worden.

Even viel er een oncomfortabele stilte, die uiteindelijk Eric verbrak.

“Dat is ook zo. Vind je dat gek?”, Eric voelde zich spannen. Een angst bekroop hem, hij was bang voor een afwijzing.

Laura haalde die adem.

“Eric”, en ze wachtte weer even alsof ze moest bedenken wat ze nu ging zeggen, ”het was voor één keer.”

Erics oren begonnen te suizen, en hij voelde dat al het bloed naar zijn hoofd trok. Hij liet het even over zicht heen komen en al snel werd het minder.

“Ik hou van je Laura”, bracht hij uiteindelijk uit. Het was hoogspel dat te zeggen, Eric wist het. En ondanks zijn angst voor een negatieve reactie zei hij het, en het luchtte op, onafhankelijk wat zij nu zou zeggen.

“Eric, ik vind je echt een lieverd. We hebben een hele fijne middag samen gehad. Je behendigheid zal je verder brengen met de vriendinnetjes die je ongetwijfeld zult krijgen.... ”

“Maar”, onderbrak Eric haar.

“Maar ik voel niets voor je.”

Eric maakte zich kwaad.

“Je hebt me dus gewoon gebruikt!”, en terwijl hij het zei schoot er een scheut choco over zijn kop op het tapijt, maar hij zag het niet. Laura zag het wel en keek hem bezorgd aan.

“Je hebt me gebruikt!”, herhaalde hij.

Ze ontkende het.

Nu zag Eric dat hij gemorst had en met een klap zette hij zijn mok op tafel om daarna op te staan om een doekje te gaan halen. Laura wist niet goed wat ze moest doen en besloot daarom maar gewoon te blijven zitten.

Eric kwam terug en boende de vlek zo kwaad als het ging weg. Hij keek haar niet aan en dacht na.

Hij ging niet meer zitten en ijsbeerde door de kamer. De stilte voelde voor Laura heel onbehaaglijk aan, maar Eric scheen vergeten te zijn dat ze überhaupt met hem in één kamer was.

“Wat ga je nu doen?”, vroeg hij haar uiteindelijk.

“Ik weet het niet.”, ze haalde haar schouders op, en scheen zich een beetje te ontspannen.

“Sorry, dat ik zo tegen je uitviel. Je komt bij mij voor een stukje troost en ik denk alleen aan mezelf.”

“Je hoeft je niet te excuseren, ik ben de gene die jouw gebruikt heeft.”

“Ja”, zei Eric droogjes,” dat is heel waar.”

Ze keken elkaar aan en Laura glimlachte. Eric vond keek een beetje zuur, maar dat was ironisch bedoeld.

Laura werd erdoor vertederd en ze stond op en omhelsde hem, “Je bent echt een schat.”

En zo stonden ze op een grauwe winterdag in de kamer, in feite elkaar troostend. Buiten was het grijs, en kleine vlokjes dwarrelde op de aarde neer, de winter begon vroeg dat jaar.

“Wil je me iets beloven?”, fluisterde Eric in haar oor.

Laura schrok en een beetje terughoudend zei ze,” Het ligt eraan wat.”

“Kom niet nog eens langs.”

Ze liet hem los en keek hem aan. Hij keek terug en weer deed haar schoonheid pijn. Ze had sterke donker bruine ogen waar niet veel in te lezen was. Haar lange bruine haar viel over haar schouders op een nonchalante manier, maar met een glans die zo geaccentueerd werd in televisie reclames.

Daarbij had ze nog grote stevige borsten die uitdaagde, maar werden beheerd door een koningin.

‘De bekende onbereikbare liefde’, dacht Eric wrang bij zichzelf.

“Hoe moet ik nu verder. Ik heb het beste gezien, nu moet ik alleen maar met minder genoegen nemen.”

Laura realiseerde zich dat hij het voor de volle honderd procent meende en zo’n compliment maakte het alleen maar moeilijker afstand van hem te nemen. Je kunt nu eenmaal geen relaties naast je huwelijk aanhouden, dat is voorspelde ellende.

“Ik kan beter gaan.”, zei ze zachtjes.

“Ik denk het ook.”

Zijn blik had iets venijnigs gekregen. Alsof hij zichzelf weer eraan herinnerde dat zij hem gebruikt had. Ze wende haar blik van hem af en liep vastberaden voor hem langs de gang in om haar jas aan te doen. Toen zij door de deur de koude in stapte bleef hij nonchalant met zijn handen in zijn broekzakken tegen de deurpost aangeleund staan.

“Ik zie je nog wel.”, zei ze en stak haar hand half op.

“Ja, dag.”, zei hij daarop kortaf.

Ze verdween om de hoek en het begon echt te sneeuwen.

Twee dagen later lag er een dik pak sneeuw. Eric hield van sneeuw en was bijna de gehele dag buiten. Hij was er in geslaagd Laura uit zijn gedachten te bannen, en toen hij een paar jongere jongens uit zijn buurt zag sneeuwballen gooien, deed hij met volle inzet mee. Het was nog steeds grijs weer, en er zat nog meer sneeuw in de lucht, toch had het die dag nog niet gesneeuwd.

Uiteraard liepen de radio’s weer over van de berichten over de vele ongelukken die het hele land op wielen ophield. Ook klonken er veel kerstliedjes, vroeger dan normaal maar waarschijnlijk geïnspireerd door een ‘witte kerst’. Het knarsen van de sneeuw deed Eric ook verlangen aan wintersport, iets wat hij twee jaar niet meer gedaan had.

Hij rende achter een jongen aan die Danny heette, met de bedoeling hem in te zepen. Door de sneeuw waren de stoepen echter behoorlijk glad geworden en Eric had moeite de kleine etter bij te houden. Toen Danny echter zag dat er geen ontsnappen aan was dook hij ineen en bijna gleed Eric hem voorbij. Eric pakte sneeuw van de grond en begon met zepen toen hij in zijn ooghoek iemand zag staan. Hij keek op en een meter of dertig stond Laura. Ze stond daar met een langere donkere jas aan en keek hoe Eric de jongen inzeepte. Pluimen van haar adem stegen van haar op. Eric hield een moment om en Danny deed een ontsnappings poging. Nog even hield Eric oogcontact. Ze stond daar waarschijnlijk omdat ze met hem wilde praten. Eric besloot dat hij het niet wilde en hield Danny tegen en vervolgde met zijn ‘marteling’. Danny maakte kreetjes die leken als een smeken om genade en na een moment liet hij hem gaan. Met een sprint verdween hij om de hoek, hij had Laura niet zien staan. Toen Eric omkeek was Laura verdwenen. Nog even keek hij rond, maar haalde toen zijn schouders op en maakte twee sneeuwballen om vervolgens naar Marcel op zoek te gaan. Die had nog geen beurt gehad van hem.

Eric genoot van de sneeuw en hij was blij dat hij van binnen voelde dat hij niet met haar had willen praten. En nog een paar uur later was hij het weer vergeten. Z’n handen waren bevroren en uiteindelijk had hij het toch wel koud gekregen, en daarom besloot hij maar om naar binnen te gaan en daar een kop hete choco te nuttigen. Een paar minuten later zat hij tevreden op de bank, zijn handen aan de mok te warmen. Simone kwam nog even de kamer inlopen met haar jas aan, en verdween weer naar god weet waarheen. Even later ging de bel, en Eric wist meteen dat het Laura moest zijn. Dat was ook zo.

“Ik wil met je praten Eric.”

“Ja dat dacht ik al.”

“Mag ik binnen komen?”

“Ik denk niet dat het een goed idee is. Je weet wat ik je eerder gezegd heb...”

Ze keek hem aan, en even was haar gratie kwijt. Haar krachtige ogen werden zachter, en ze keek hem bijna smekend aan.

“Laura, waarom doe je dit? Je hebt me niet nodig, en ik jouw ook niet.”

“Wat ik eerder tegen je zei is niet waar, ik voel wel voor je.”

“Yeah, right !”, zei Eric op een toon waarmee hij duidelijk aangaf dat hij haar niet geloofde.

“Eric, ik meen het.”

“En ik geloof je niet, dahag !”, en hij deed de deur voor haar neus dicht. Dat kostte hem wel moeite, maar hij wist dat dat het beste was wat hij kon doen. Hij wilde zich niet nog eens zo rot voelen als de vorige keer.

Zij zou zich waarschijnlijk wel vernederd voelen. ‘Ach”, dacht Eric,’ voelt ze wat ik gevoeld heb.’

Maar veel plezier beleefde hij er niet aan, en nog geen paar seconden later deed hij de deur weer open. Ze stond er nog.

“Kom maar binnen dan.”, zei hij tenslotte en deed een stap naar achteren om haar door te laten.

Ze liep de trap op en Eric volgde, hij vroeg zich af waarom ze naar boven gingen. Op zijn kamer ging ze op zijn bed zitten en omdat de enige stoel die de kamer rijk was behangen was met kleren ging hij naast haar op bed zitten.

Laura begon te praten over Rob, over hoe ze elkaar ontmoet hebben en hoe hun huwelijk verliep. Op zich niet slecht toch kwamen er steeds weer spanningen boven die eigenlijk allemaal om hetzelfde gingen. Het kwam er op neer dat hij niet naar haar luisterde, en dat zij er moeite mee had dat hij ‘vrij’ wilde zijn.

Eric wist niets beters dan te luisteren en na een tijd merkte Laura dat op.

“Hè”, zei ze,” eindelijk eens iemand die naar me luistert!”

“Tja, ik kon er ook geen woord tussen krijgen.”

Laura keek hem diep in de ogen aan en Eric keek uitdagend terug. Toen boog ze naar voren en zoende hem. Eerst gaf hij nog wat weerstand, maar het mocht niet baten en al snel beantwoorde hij haar zoenen met dezelfde hartstocht. Al snel deden ze elkaars kleren uit en vreeën alsof het hun laatste keer was.

Maar nadat ze klaar waren, viel er weer een leegte die er de eerste keer ook was en kwamen de vragen boven. Beidde wisten ze dat de pijnlijke stilte (hoewel zij nog steeds in zijn armen lag) kwam doordat ze er beidde mee bezig waren. Uiteindelijk was het Eric die de stilte verbrak.

“Ik weet dat je jezelf afvraagt hoe het nu verder moet.”

“Ja.”, zei ze enkel en weer was het stil.

Eric moest bijna lachen bij de gedachte die bij hem opkwam. Hij kon natuurlijk zeggen dat hij het alleen voor de sex deed en dat hij eigenlijk niets meer voor haar voelde. Dat zou net zo leugen zijn als zij hem eerder verteld had en eigenlijk maakte dat de pijn in zijn hart dieper. Ze had niet gelogen voor haarzelf maar voor hen beidde en nu wilde hij liegen voor haar. Hij wist dat zij niet bij hem hoorde en dat ze bij haar kinderen zou moeten blijven tot die volwassen waren. Dat hun huwelijk enkel en alleen even niet zo goed liep omdat er te weinig communicatie was. En dat hij vreemd gegaan was, en zij nu hetzelfde deed maar ook het verkeerde daarvan inzag, net als Rob het waarschijnlijk ingezien had toen hij met Simone ging. De stukjes schoven in elkaar. Eric was gek op Laura, dat wist hij zelf het beste. Nu wist hij ook dat zij gek op hem was, maar dat gaf hem weinig voldoening. Ook voelde hij al deze gedachten bij een volwassene hoorde, en dat hij nu de sprong had gemaakt van jongen naar man terwijl hij eigenlijk nog veel te jong was. Eerder had hij tegen haar gezegd dat hij het niet meer met een jong meisje zou willen doen, dit omdat zo’n meisje gewoon niet meer bij hem paste.

“Laura.”

“Ja?”

“Je weet dat we dit niet meer zullen doen hè?”

“Ja.”

“Je weet dat ik nu tegen je zou1 kunnen zeggen dat ik niets voor je voel, en je weet dat ik daarmee zou liegen.”

Even dacht ze er over na en bevestigde het met een huh,huh.

“Dus liegen zal ik niet tegen je. Je weet nu dus dat ik voor je voel, maar je hoort nu eenmaal niet bij mij, maar bij Rob en bij je kinderen. Geef jezelf nog een kans voordat je er geen één meer krijgt.”

Ze was stil en dacht over zijn woorden na. Hij haalde de arm van haar weg en stond op om zich aan te kleden. Nadat hij zijn broek had aangetrokken zette hij wat muziek op. Laura staarde naar het plafond. Eric bewonderde haar naakte schoonheid en brandde het plaatje wat hij nu zag in zijn geheugen wetende dat dit de laatste keer was dat hij zo zou zien.

Toen de eerste tonen van de muziek de ruimte vulde keek zij hem aan.

“Ik hou van je Eric.”, zei ze.

“Ik hou van je buurvrouw.”, zei hij met een wrange glimlach maar zijn ogen glinsterden.

Later beneden bij de deur was het enige wat hij nog tegen haar zei ‘succes’. Ze verdween de sneeuw en kou in en even stond hij daar alleen en rook de winterlucht. Hij hoorde niets, geen auto’s geen stemmen en hij had het gevoel dat als hij de deur dicht zou doen, dat het ook het einde van dit avontuur zou betekenen. Hij haalde zijn schouders op en trok de deur dicht.

Na een paar dagen verdween de sneeuw weer en kwam de kerst. Hoewel hij zich nog van alles afvroeg, en veel aan Laura dacht, ondernam hij niets en zij ook niet. Hij probeerde zijn aandacht op andere dingen te focussen, en slaagde daar uiteindelijk ook in. Van haar kant kwam ook niets en eigenlijk was Eric daar blij om. Hij wist niet of hij haar nog een keer kon wegsturen.

Hij hoopte dat het beter met hun ging, dat ze uiteindelijk toch beter met elkaar zouden omgaan.

De winter was vroeg begonnen maar ook weer snel vertrokken want eind maart was de eerste dag dat niemand zijn jas aan hoefde te doen en op de voorpagina van de krant stond groot een foto van de middenstad met volle terrasjes.

De dagen werden steeds warmer en Eric begon er na uit te zien dat het weer strandweer werd en dat hij met zijn vrienden naar het strand kon. Laura was langzaam uit zijn leven verdwenen, en op school had hij een leuk meisje dat Melinda heette ontmoet en voor het eerst ging hij met een meisje uit eten. Zij was net een jaar jonger dan hem, en hoewel hij haar in het begin heel kritisch bekeek, begon hij haar steeds leuker te vinden en deed hij weer de dingen die jongens van zijn leeftijd zouden moeten doen. Zelden speelde de naam Laura nog in zijn gedachten.

De lente werd zomer en Eric zag Melinda minimaal drie keer in de week. Ze waren al verscheidene keren samen naar het strand geweest en ze gingen ook al met elkaar naar bed.

Op een dag toen ze samen buiten liepen in de buurt van Erics huis kwamen ze Laura tegen.

Laura keek met belangstelling naar Melinda en gaf Eric een knipoog.

“Hoi”, zei Eric

“Hallo”, zei Melinda.

“Dag Eric, is dit jouw vriendin?”

“Ja”, zei Melinda en sloeg een arm om Eric.

Eric keek Laura met een serieuze blik aan.

“Alles goed verder?”, vroeg hij zoals hij het iedereen zou vragen.

“Ja hoor”, antwoordde ze,” Het gaat echt goed met ons.”, en ze glimlachte.

Melinda keek bevreemd op van haar antwoord, maar Eric begreep het en was er blij om.

Ze spraken nog even over koetjes en kalfjes en na een tijdje had Melinda er genoeg van en trok ze aan Eric.

“Ho”, zei Eric tegen Laura,” ik moet weer verder!”

“Ik zie je”, zei Laura en verdween met de kinderen die net aan kwamen hollen.

“Wie was dat?”, vroeg Melinda direct toen buiten gehoor afstand waren.

“Dat is mijn buurvrouw.”, zei Eric droogjes.

“Vind je haar mooi?”

“Niet zo mooi als jij.”, antwoordde hij en daarmee was de kous af.

De volgende dag was het woensdag en kwam Eric vroeg uit school. Hij verdween naar boven om wat huiswerk op de computer te maken toen de deurbel ging. Half vermoedend dat Laura daar zou staan, schrok hij zich dood toen Rob voor hem stond.

“O, hoi!”, zei Eric en verwachtte half dat Rob hem aan zou vallen.

“Ik kom om je te bedanken”, zei Rob en Eric voelde het bloed naar zijn hoofd stijgen.

Hij vroeg zich af wat Rob wist en wist even niets uit te brengen.

“Bedanken? Waarvoor?”

“Laura is veel bij jouw geweest om te praten over dat het niet zo goed ging tussen haar en mij. Ze zei tegen me dat je veel naar haar geluisterd hebt, en dat je haar verteld hebt wat ze moest doen. Toch? Je hebt dat toch gedaan?”

“Ehh, jawel, maar daar hoef je me toch niet voor te bedanken?”

“Juist wel, want het gaat weer erg goed met ons twee. Vaak als er wat is praten we het direct uit, en ik begrijp haar ook nu wat beter.”

Het was duidelijk dat Rob niet wist wat Eric met haar had uitgespookt.

“Nou niets te danken hoor. Ik heb er ook van geleerd.”

“Ja”, zei Rob lachend,” Dat zal best.”

“Wel, ik ben blij te horen dat het dan weer goed gaat.”

“Als er iets is dat ik voor je kan doen, weet je aan wie je het kunt vragen.”

“Je hoort me dan wel”, zei Eric.

“Hé gozer! Ik zie je”, zei Rob en gaf speels een stomp op Erics schouder.

“Yo, ik zie je”, en met die woorden verdween Rob om de hoek en deed Eric de deur dicht.

Met een gemengd gevoel liep hij de keuken in en schonk een mok vol met chocomelk. Hij wist niet hoe hij zich moest voelen. ‘Als Rob eens wist’, galmde de gedachten door zijn hoofd.

In gedachten liet hij zich op de bank ploffen en schudde hij zijn hoofd in ongeloof.

Het laatste hoofdstuk was afgerond. De telefoon ging. Eric stond op en nam de hoorn op.

“Met Eric”

“Hoi”, zei een stem die Eric herkende als die van Melinda.

“Dag schat”, zei Eric,” Wat gaan we vandaag doen?”

Henri Koppen, 14 mei 1996.